Vrouwzijn: de meest eervolle plaats President James E. Faust Tweede raadgever in het Eerste Presidium Ik beloof jullie, lieve jonge zusters, dat groot geluk en eindeloze vreugde jullie deel zal zijn, als jullie de gedragsnormen uit het jongevrouwenprogramma naleven. Het is mij een genoegen bij jullie, bijzondere jongedames, jullie leiders en leidsters en alle anderen te zijn. Wij voelen ons vereerd met de aanwezigheid van president Gordon B. Hinckley, president Thomas S. Monson en andere algemene autoriteiten. Zuster Nadauld, zuster Thomas en zuster Larsen, ik heb genoten van uw uitstekende boodschap. De muziek van het jongevrouwenkoor is voortreffelijk. Wij danken allen die aan de video-opnamen hebben deelgenomen en de honderden die het algemeen jongevrouwenpresidium hebben geschreven hoe ze te allen tijde en op alle plaatsen als getuige van God kunnen staan. Ik zie veel bijenkorfmeisjes en rozenmeisjes in de zaal en dat doet mij denken aan de volgende anekdote, geschreven door een zuster die voorbereidingen trof voor een jongevrouwenactiviteit. Het gaat zo: 'Mijn vijfjarige dochtertje vroeg mij hoeveel "honingkorfjes" ik had. Na een kort gesprekje begreep ik dat ze het over de bijenkorfmeisjes had. Ik telde hoeveel bijenkorfmeisjes we in onze groep hadden en vertelde het haar. Ze had voor iedere jongevrouw een papieren vliegtuigje gemaakt en was bezig na te tellen hoeveel ze er nodig had. 'Toen ze klaar was, had ze nog een paar papieren vliegtuigjes over. Na enige overdenking zei ze: "Hoeveel rozenkransjes heb je?"'1 Vele jaren geleden, in de tijd van president Heber J. Grant, schreef het Eerste Presidium: 'In haar ware aard kent De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen de vrouw de meest eervolle plaats in het leven van de mens toe. Om deze hoogwaardige positie te behouden en te verdienen moet de vrouw de deugden bezitten die altijd het respect en de liefde van de mensheid hebben afgedwongen (. . .) (want) een mooie en reine vrouw is het perfecte handwerk van God.'2 Die meest eervolle plaats legt een zware verantwoordelijkheid op de jongevrouwen om te allen tijde en op alle plaatsen als getuige van God te staan. Dat een rechtschapen vrouw zijn 'de meest eervolle plaats in het leven van de mens' inneemt en het perfecte handwerk van God is, is een van de grootste zegeningen voor de mensheid. Ik vind het fijn als mijn vrouw, Ruth, en mijn dochters zeggen: 'Ik ben blij dat ik een vrouw ben.' Voor mij betekent dit dat zij hun goddelijke bestemming begrijpen. Hopelijk zullen jullie gedurende alle episodes van jullie leven vreugde vinden in jullie vrouwzijn. De toekomst ligt voor ons, maar ook het verleden is interessant. In 1916 was iedere jongevrouw vanaf veertien jaar een bijenkorfmeisje totdat zij overstapte naar de ZHV. Er waren geen rozenmeisjes of lauwermeisjes. Een bijenkorfmeisje moest aan zo'n 374 vereisten voldoen om haar onderscheiding te verdienen. Zo moest zij: 1. 'Gedurende één seizoen goed voor een bijenkorf zorgen en de gang van zaken rond de korf leren kennen.' Ik vraag me af hoeveel ze gestoken zijn! 2. 'Loop in zes dagen tijd veertig kilometer op sneeuwschoenen.' Tja, die opdracht zou in Florida moeilijk uit te voeren zijn. 3. 'Houd het huis gedurende twee weken vrij van vliegen of sla minstens 25 vliegen per dag dood.' 4. 'Verzorg een span paarden, span ze tenminste vijf keer in [en] men ze over een afstand van tachtig kilometer. Dat alles in één seizoen en zonder hulp of advies.' Toen ik als jongen een keer blootsvoets een paard inspande, ging het spontaan op mijn tenen staan! De laatste die ik wil noemen is: 'Maak een kwart hectare grond zaaiklaar door de alsemstruiken en dergelijke te verwijderen.'3 Ik heb dat werk weleens gedaan. Het is vaak een warme, akelige klus omdat je de alsem moet verbranden, maar gelukkig vind ik dat lekker ruiken. In 1916 lagen de accenten in het leven heel anders dan nu. Het ging om vliegen doodslaan, alsem verbranden en paarden inspannen. Dergelijke praktische behoeften worden tegenwoordig veel gemakkelijker vervuld: het lichtknopje omzetten, de stand van de thermostaat aanpassen. Moderne voorzieningen stellen ons in staat om meer tijd te besteden aan geestelijke behoeften en dienstbetoon. Het basiselement dat altijd in het leven van jongevrouwen aanwezig behoort te zijn is dienstbetoon. Door hun goddelijke rol als verzorgsters kan het edele vrouwzijn 'de meest eervolle plaats in het leven van de mens' krijgen. Anderen dienen kan eigenlijk vanaf elke leeftijd. Vaak worden de waardevolste diensten op een individuele basis bewezen. Het hoeft niet grootschalig te zijn, en de edelste diensten verrichten we in het gezin. Ik heb de huidige vereisten voor het programma Mijn persoonlijke vooruitgang nog eens gelezen. Er worden hoge normen in gesteld en dat geeft aan hoe voortreffelijk jullie, jonge zusters, door jullie kerkleiders en ­leidsters geleid worden. Ik beloof jullie, lieve jonge zusters, dat groot geluk en eindeloze vreugde jullie deel zal zijn, als jullie de gedragsnormen uit het jongevrouwenprogramma naleven. In de film My Fair Lady stelt professor Higgins de vraag: 'Waarom kunnen vrouwen niet meer op mannen lijken?' Wat een vreselijke vergissing. Jullie mogelijkheden in de huidige maatschappij zijn oneindig. Het duurde lang voordat de bijzondere gaven van de vrouw erkend werden. In de Woman's Exponent van 1872 staat dat sommigen die de status van de vrouw willen verbeteren 'zo radicaal in hun extreme theorieën zijn dat zij haar tegenover de man willen plaatsen en haar een afzonderlijk, tegenovergesteld bestaan willen geven, en om te bewijzen hoe volledig onafhankelijk zij is, haar zich de meer laakbare karaktertrekken van de man laten eigen maken, die vermeden moeten worden of door de vrouw moeten worden verbeterd in plaats van gekopieerd.'4 Ik vraag mij af of jullie, zusters, de grootte van je gaven en talenten ten volle begrijpen en inzien hoe jullie allen 'de meest eervolle plaats' in de kerk en in de wereld kunnen verwerven. Een van jullie unieke, kostbare en sublieme gaven is jullie vrouwelijkheid, met natuurlijke deugd, goedheid en goddelijkheid. Het gaat niet om jullie lippenstift, stijlvolle kapsel en modieuze kleding. Het gaat om het goddelijke sieraad van medemenselijkheid. Zij komt tot uiting in de kwaliteit van jullie vermogen om lief te hebben, in jullie spiritualiteit, verfijndheid, uitstraling, gevoeligheid, creativiteit, charme, vriendelijkheid, tederheid, voortreffelijkheid en stille kracht. Het uit zich in ieder meisje en iedere vrouw anders, maar jullie hebben het allemaal. Vrouwelijkheid is een deel van jullie innerlijke schoonheid. Een van jullie specifieke gaven is jullie vrouwelijke intuïtie. Beperk jezelf niet. Als je je best doet om te weten te komen wat de wil van onze hemelse Vader voor jou is en je spiritueler wordt, zul je veel aantrekkelijker, ja, zelfs onweerstaanbaar worden. Je kunt je stralende glimlach gebruiken om allen die je dierbaar zijn en allen die op je pad komen tot zegen te zijn en grote vreugde te brengen. Vrouwelijkheid maakt deel uit van je innerlijke door God gegeven goddelijkheid. Het is je niet te evenaren macht en invloed ten goede. Door jullie hemelse gaven kunnen jullie kinderen, vrouwen en mannen tot zegen zijn. Wees er trots op dat je een vrouw bent. Vergroot de waarde ervan. Gebruik het om anderen te dienen. Helaas zien wij in de huidige maatschappij af en toe treurige voorbeelden van het vrouwzijn. Als we de televisiezenders afzoeken naar iets opbouwends zien we vrouwelijke boksers en worstelaars. Ik ben van mening dat de vrouwen in deze tijd sterk moeten zijn, maar niet in die zin van het woord. Naar mijn smaak doen dergelijke activiteiten afbreuk aan de edele aard van de vrouw. Jongevrouwen moeten sterk zijn in rechtschapenheid en, om jullie thema van dit jaar nog eens aan te halen, 'te allen tijde en op alle plaatsen als getuige van God te staan.'5 Laat mij even vertellen over een jongevrouw die opmerkelijke kracht vertoonde onder zeer tragische omstandigheden. Op 17 april 1999 boorde een bestelwagen zich in de flank van een auto en verwondde Emily Jensen, van zestien, heel ernstig. Ze had een schedelbasisfractuur en lag drie maanden in coma en in totaal zes maanden in het ziekenhuis. Ze heeft alles als een pasgeboren baby opnieuw moeten leren. Het zou gemakkelijker zijn geweest om het op te geven, maar het woord opgeven komt niet in Emily's woordenboek voor. Ze werkt zo hard om te herstellen dat het vergelijkbaar is met iemand die elke dag een marathon van veertig kilometer loopt. Haar geloof, moed en doorzettingsvermogen hebben veel andere patiënten in het ziekenhuis gesterkt en gemotiveerd. Emily oefent nog steeds heel hard om weer te leren praten. Niettemin vraagt ze de verpleegsters, technici en therapeuten onbevreesd: 'Bent u mormoon?' Als ze ontkennend antwoorden, zegt ze in haar onbeholpen zinnen: 'Maar dat zou u moeten zijn. Lees het Boek van Mormon.' Emily heeft haar moeder gedicteerd wat ze in vijf exemplaren van het Boek van Mormon wilde schrijven, die ze voor haar vertrek uit het ziekenhuis aan een dokter, drie therapeuten en een technicus heeft gegeven. Emily kreeg een goede band met een specialiste die helemaal inactief was. Ze baden samen in Emily's kamer in het ziekenhuis. In moeilijk verstaanbare taal, maar met een sterke en duidelijke geest zei Emily tegen haar dat ze naar de kerk terug moest keren. Die vrouw schreef haar later: 'Ik wil je hartelijk bedanken voor het Boek van Mormon dat je me gegeven hebt. Ik moest huilen toen ik las wat je voorin had geschreven. Ik weet zeker dat ik op een goede dag net zo veel van dit boek zal houden als jij.' Onlangs had Emily een fantastische dag op haar middelbare school in Salt Lake City. De leerlingenraad koos haar dit jaar uit als leerling van het jaar, vanwege haar buitengewone moed. Terwijl zij aan de arm van de voorzitter van de studentenraad naar voren schuifelde, gaven haar klasgenoten haar een staande ovatie. Hoewel ze nog steeds iedere dag therapie heeft, wordt haar leven toch bepaald door haar geestelijke identiteit, haar goedheid, haar vriendelijkheid en haar sterke getuigenis.6 Ik vraag mij af hoe de vereisten voor een jongevrouwenonderscheiding in het jaar 2016 eruit zullen zien. Hopelijk zullen de waarden en normen van de jongevrouwen in toenemende mate op spiritualiteit en dienstbetoon gericht worden. Vrouwen zullen in de toekomst, net als in het verleden, geluk en voldoening ondervinden als zij gehoor geven aan de diepste gevoelens van hun ziel. Zoals Ralph Waldo Emerson heeft gezegd: 'Wat achter ons ligt en wat voor ons ligt is onbetekenend vergeleken bij wat in ons ligt.' Wij kunnen allemaal gemoedsrust en kennis van onze ware identiteit hebben, als we weten, zoals Tevje in Fiddler on the Roof zegt 'wie we zijn en wat God van ons verlangt.' Jongevrouwen, jullie moeten nog persoonlijke doelen hebben naast de uitstekende doelen die in het jongevrouwenprogramma worden beschreven. Daartoe moeten doelen op het gebied van opleiding en het leren van vaardigheden behoren. Een jonge moeder die mij dierbaar is, zei onlangs tegen een groep jongevrouwen dat doelen overeen moeten komen met de vreugden van het vrouwzijn. Maar, zei ze, die doelen moeten niet zo streng en strak zijn dat je niet naar de influisteringen van de Geest luistert. Blijf je hart en je verstand openstellen om de wil van de Heer voor jou te weten te komen. Als getuige staan heeft allerlei betekenissen. Het omvat de manier waarop wij ons gedragen, hoe we spreken en hoe we ons kleden. Als je overweegt of een bepaalde jongeman je partner zou kunnen worden, geef dan gehoor aan het advies dat president David O. McKay een aantal jaren geleden heeft gegeven: 'Hij moet nooit proberen misbruik van je te maken. Als hij ook maar enigszins geneigd is jou voor zijn eigen gemak of bevrediging te gebruiken, kun je er zeker van zijn dat dit niet door liefde is ingegeven.'7 Het is heel natuurlijk dat jongemannen en jongevrouwen zich tot elkaar aangetrokken voelen, maar ze moeten zich aangetrokken voelen op de manier van God en niet op twijfelachtige manieren, zoals onfatsoenlijke kleding. De door God gegeven aantrekkingskracht omvat je persoonlijke charme, schoonheid, fatsoen en goedheid. Als sterke jonge priesterschapsdragers zien dat een meisje zich niet netjes kleedt, willen ze meestal niet met haar uitgaan omdat haar normen niet overeenkomen met hun eeuwige vooruitzichten. Onbetamelijkheid in vrouwen geeft hun een goedkoop aanzien. Het brengt je in verlegenheid en leidt tot het verlies van respect. Hiermee zal een meisje geen goede, eerbare jongeman winnen die met een rechtschapen jongevrouw in de tempel wil trouwen. Jullie hebben misschien moeite om een ingetogen jurk voor het bal te kopen. Misschien kun je hem zelf maken? Daar heb je misschien wat hulp bij nodig, maar die is er in overvloed. Mijn lieve jonge zusters, jullie hebben een heerlijke toekomst. Hij kan je mooiste dromen en verwachtingen overtreffen. Niet alles in je leven zal zo verlopen als je het gehoopt of gepland had. Maar als je zó leeft dat je de wil van de Heer kunt leren kennen, zul je gemoedsrust en veel geluk vinden. Jullie zullen dan behoren tot hen die 'de meest eervolle plaats in het leven van de mens' zullen genieten. Ik bid dat de Heer jullie allen zal zegenen met een besef van jullie individuele waarde en met het begrip dat 'een mooie reine vrouw het perfecte handwerk van God is.' In de naam van Jezus Christus. Amen. NOTEN 1. Traci Rane, 'On the Bright Side', Church News, 30 januari 1999. 2. Improvement Era, mei 1935, blz. 276. 3. Martha A. Tingey, Hand Book for the Bee-Hive Girls of the Y.I.M.I.A. (1916), blz. 36­46. 4. Woman's Exponent, 15 juli 1872, blz. 29. 5. Mosiah 18:9. 6. Brief van Terri F. Jensen, 14 februari 2000. 7. David O. McKay, Gospel Ideals (1953), blz. 459­460.