Een jubeljaar Ouderling L. Tom Perry van het Quorum der Twaalf Apostelen Laten we hogere prioriteit geven aan het gezinsgebed, schriftstudie met het gezin en de gezinsavond, en de bezigheden uitbannen die ons leven vullen met wereldse gezindheid en kwaad. Ik weet zeker dat ik me altijd zal herinneren dat ik de eerste spreker ben geweest tijdens de laatste bijeenkomst van deze historische, algemene conferentie. Het is niet alleen de laatste bijeenkomst van deze conferentie, het is ook de laatste van dit decennium. Het is de laatste bijeenkomst die een datum van deze eeuw draagt. Deze bijeenkomst moet een bijzonder stukje in uw dagboek waardig zijn. Historische gebeurtenissen trekken vooral onze aandacht als we het verleden gedenken en vooruitlopen op de toekomst. De laatste paar weken van dit jaar zullen uitzendingen van televisie en radio vol zitten met hoogtepunten van de twintigste eeuw. Voorspellers zullen proberen onze aandacht te richten op de mogelijkheden van de 21ste eeuw. Voor gelovigen die het evangelie van onze Heer en Heiland hebben aangenomen, moet het ook een bijzondere tijd zijn waarin ze zijn zegeningen voor zijn gelovige kinderen en de beloften van nog grotere, toekomstige zegeningen overdenken. De Heer heeft zijn kinderen in elke periode herinnerd aan hun plicht jegens Hem. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de manier waarop de Heer Israël onderrichtte en verzorgde tijdens de veertig jaren waarin zij ronddoolden in de woestijn. In het boek Leviticus, dat zo heet omdat het betrekking heeft op de plichten en leringen van de Levieten, worden aanwijzingen gegeven voor het jubeljaar en de viering ervan. Ik geloof dat er voor ons een boodschap zit in de manier waarop Israël dat bijzondere jaar vierde. We lezen in hoofdstuk 25 van Leviticus: 'En de Here sprak tot Mozes op de berg Sinai: 'Spreek tot de Israëlieten en zeg tot hen: Wanneer gij in het land komt, dat Ik u geef, dan zal het land rusten, een sabbat voor de Here. 'Zes jaar zult gij uw akker bezaaien en zes jaar zult gij uw wijngaard snoeien, en de opbrengst daarvan inzamelen, maar in het zevende jaar zal het land een volkomen sabbat hebben, een sabbat voor de Here: uw akker zult gij niet bezaaien en uw wijngaard niet snoeien. 'Voorts zult gij u zeven jaarsabbatten tellen, zevenmaal zeven jaren; zodat de dagen van de zeven jaarsabbatten negenenveertig jaren zijn. 'Dan zult gij bazuingeschal doen rondgaan in de zevende maand op de tiende van de maand; op de Verzoendag zult gij de bazuin doen rondgaan door uw ganse land. 'Gij zult het vijftigste jaar heiligen en vrijheid in het land afkondigen voor al zijn bewoners, een jubeljaar zal het voor u zijn, dan zal ieder van u tot zijn bezitting en tot zijn geslacht terugkeren' (Leviticus 25:1­4, 8­10). De wetten voor het jubeljaar omvatten drie punten. Ten eerste moesten de mensen het land laten rusten opdat het zich kon herstellen en de volgende jaren meer opbrengst zou geven. Tegenwoordig in ons drukke, veelzijdige leven biedt het jubeljaar een uitstekende tijd om onze koers te evalueren en te bepalen of onze prioriteiten de juiste zijn. Hebben we de mogelijkheid om eeuwige zegeningen te ontvangen, gesteld boven onze wereldse ambities? Zijn er onderdelen in ons leven die we een tijdje kunnen laten rusten om te proberen onze ziel te vernieuwen zodat we productiever kunnen zijn, vooral in zaken die voor de Heer het belangrijkst zijn? Honderd jaar geleden gingen we de eeuw van de industriële revolutie binnen. De scheppende geest van mensen ontwikkelde allerlei soorten nieuwe toestellen om ons het leven gemakkelijker te maken. Denk maar eens aan de laatste keer dat u iets aan uw huis veranderd heeft en bedenk dan hoeveel extra stopcontacten u in elke kamer heeft aangelegd. Denk er dan eens aan waar u elektrische leidingen heeft aangebracht met vier tot zes extra stopcontacten voor nieuwe elektrische apparaten. Ik denk dat uw leven, ondanks al die nieuwe werkbesparende voorzieningen, ingewikkelder is geworden dan ooit. Bij het ingaan van de 21ste eeuw bevinden we ons midden in een informatierevolutie -- het zogeheten informatietijdperk -- met alle nieuwe problemen en mogelijkheden van dien. Nu worden we overstelpt met informatie. Velen worden door de televisie beroofd van kostbare tijd met het gezin. Internet is een nieuwe bron van informatie die geweldige mogelijkheden biedt, maar ook de kans op verslaving met zich meebrengt. Jammer genoeg doen zich met de zegeningen van het nieuwe informatietijdperk ook problemen voor, omdat verkeerde invloeden een nieuwe manier van overdracht hebben en nieuwe manieren om onze geest binnen te dringen. Wereldse invloeden komen in nieuwe vormen ons huis binnen waarmee ons voornemen om onze tijd verstandig en voor de doeleinden van de Heer te gebruiken, op de proef wordt gesteld. Misschien zouden we een voorbeeld kunnen nemen aan de wet van het oude Israël en een rusttijd invoeren. Laten we een lijst maken van de belangrijkste bezigheden die waarde toevoegen aan de eeuwige mens en in ons jubeljaar bepalen dat we ophouden met de bezigheden die van weinig waarde zijn en zelfs ons eeuwig welzijn in gevaar kunnen brengen. Laten we hogere prioriteit geven aan het gezinsgebed, schriftstudie met het gezin en de gezinsavond, en de bezigheden uitbannen die ons leven vullen met wereldse gezindheid en kwaad. Sinds september 1995 propageren we 'Aandachtspunten -- training door leiders', waarmee we worden aangespoord om de ongeëvenaarde waarde van het gezin als de fundamentele organisatorische eenheid van de kerk in ere te herstellen. Elk gezinslid wordt aangemoedigd om tijd voor het gezin als eerste prioriteit te stellen. Kunnen we ons jubeljaar gebruiken om gedrag uit het verleden te herzien en die zaken afdanken die onze eeuwige vooruitgang hinderen? Zouden we ons dan weer kunnen wijden aan zaken die ons eeuwige vreugde brengen? De tweede wet in verband met het jubeljaar was de teruggave van eigendom aan de oorspronkelijke eigenaar of zijn erfgenamen. Als we dat in deze tijd, op 1 januari zouden toepassen, zou ik naar Perry (Utah) kunnen gaan en de bewoners van het land dat mijn overgrootvader bezat, vragen om te vertrekken zodat mijn familie het weer in bezit kon nemen. Wat een interessante regeling om land te bewaren als erfgoed voor de volgende generaties. Natuurlijk bestaan dergelijke praktijken nu niet meer -- dus hoeven de mensen in Perry (Utah) zich geen zorgen te maken -- maar de gewoonte om andere vormen van nalatenschap in stand te houden, zoals ons erfgoed, moet aangemoedigd worden. Hebben we voor onze kinderen de prachtige verhalen bewaard over de manier waarop het evangelie aan de vroegere leden van onze familie gebracht werd en hoe ze het aanvaardden? Hun studie en aanvaarding van het evangelie heeft voor ons de mogelijkheid geopend om eeuwige zegeningen te ontvangen. Toen mijn opa zeventien was, verliet hij Denemarken om in Amerika een nieuw leven te beginnen. Na een moeizame reis bereikte hij Mendon (Utah) waar zijn oom woonde. Zijn oom nam hem in dienst als hulp bij het werk op de boerderij. Na enige tijd zei hij tegen zijn oom: 'Jullie mormonen zijn rare mensen. Ik heb nu vele maanden bij jullie gewerkt en jullie hebben niet eens geprobeerd me iets over jullie godsdienst te vertellen of me uitgenodigd voor de kerk.' Zijn oom vroeg of hij er iets over wilde weten, en hij antwoordde bevestigend. Zijn oom vertelde hem dus over de profeet Joseph Smith en het tevoorschijn komen van het Boek van Mormon. Hij gaf hem een exemplaar van het Boek van Mormon. Toen hij er wat in gelezen had, gaf mijn overgrootvader het aan zijn oom terug en zei: 'Ik vind in dat boek niets wat voor mij veel waarde heeft.' De volgende dag, tijdens het ploegen, dacht hij weer aan het verhaal dat zijn oom verteld had over het tevoorschijn komen van het Boek van Mormon. Hij bedacht dat een jongeman met een beperkte opleiding zo'n boek niet geschreven kon hebben. Misschien moest hij het nog eens lezen. Hij vroeg zijn oom of hij het boek nog eens mocht lenen. Deze keer kon hij er niet van afblijven. De geest brandde in zijn binnenste dat het boek waar was. Hij vroeg of hij gedoopt kon worden en bleef zijn hele leven actief. Die bekeringservaringen van onze familieleden die hun hele leven veel toewijding en een groot geloof toonden, geven ons zoveel vreugde, die ons nu door de vruchten van het evangelie ten deel valt. Natuurlijk moeten kennis van dat geloof en toewijding van generatie op generatie worden doorgegeven om meer te verlangen naar dezelfde overtuiging die zij door hun levenswandel tentoonspreidden. Natuurlijk voegt hun getuigenis overtuiging en kracht toe aan ons getuigenis. Helaman bracht op een bijzondere manier zijn erfgoed over op zijn zoons -- hij noemde zijn zoons naar zijn edele voorouders om te zorgen dat zijn zoons hen en hun werken zouden gedenken. In de Schriften staat: 'Ziet mijn zoons, ik wenste wel, dat gij er aan zoudt denken de geboden van God te onderhouden, en dat gij deze woorden aan het volk zoudt verkondigen. Ziet, ik heb u de namen van onze eerste ouders gegeven, die uit het land van Jeruzalem kwamen. En dit heb ik gedaan, opdat, wanneer gij aan uw namen denkt, gij aan hen zult denken, en wanneer gij aan hen denkt, gij hun werken zult gedenken; en wanneer gij hun werken gedenkt, kunt gij weten, hoe werd gezegd en ook geschreven, dat ze goed waren' (Helaman 5:6). Ten slotte kregen tijdens het jubeljaar alle Israëlieten die om de een of andere reden als slaaf werkten, hun vrijheid terug. Natuurlijk is de slavernij in de meeste delen van de wereld allang afgeschaft. Niettemin kan, als we niet oppassen, ieder van ons door de boze verstrikt worden en vervolgens tot slaaf worden gemaakt. We hebben allemaal onze keuzevrijheid gekregen. Dat was een zegen die de mens vanaf het begin gegeven is. De Heer heeft tegen Adam gezegd: 'En het is hun gegeven goed van kwaad te onderscheiden; daarom hebben zij een vrije wil, en Ik heb u nog een wet en nog een gebod gegeven' (Mozes 6:56). Daarom moet er een tegenstelling zijn in alle dingen (zie 2 Nephi 2:11), keuzevrijheid gaat samen met de noodzaak om te kiezen tussen goed en kwaad. Bovendien opent keuzevrijheid ook de mogelijkheid om te zondigen waardoor weer de noodzaak tot bekering ontstaat. President Kimball heeft gezegd: 'Zonde is enorm verslavend en soms worden mensen daardoor gedreven tot op het tragische punt vanwaar er geen terugkeer meer mogelijk is. Zonder bekering kan er geen vergeving zijn; zonder vergeving worden alle zegeningen van de eeuwigheid in gevaar gebracht. Naarmate de overtreder verder in zijn zonden verstrikt raakt waardoor die dieper in zijn wezen verankerd worden en de wil om te veranderen verzwakt, wordt zijn toestand vrijwel hopeloos, en glijdt hij steeds meer af, totdat hij óf niet meer terug wil, óf het vermogen daartoe heeft verloren.' (The Teachings of Spencer W. Kimball, bezorgd door Edward L. Kimball [1982], blz. 83.) Vervolgens gaf hij de raad: 'Verander gewoonten, verander je omgeving. Verandering ontstaat door oude gewoonten te vervangen door nieuwe. Je vormt je karakter en je toekomst door gedachten en daden. 'Je kunt veranderen door je omgeving te veranderen. Laat lagere dingen los en streef naar hogere. Omgeef jezelf met de beste boeken, muziek, kunst en mensen.' (The Teachings of spencer W. Kimball, blz. 172.) Nu we de nieuwe eeuw naderen is het zeker tijd voor een onderzoek van onze patronen in het verleden. Wordt het een tijd waarin we de gewoonten versterken die ons tot een beter mens maken? Wordt het een tijd waarin we de gewoonten en bezigheden negeren die maken dat we verstrikt raken in de val van de tegenstander, zijn slaaf worden en onze eeuwige vooruitgang vertragen? Harry Emerson Fosdick heeft eens geschreven: 'Sommige christenen dragen hun geloof op hun rug. Het is een pakket overtuigingen en gewoonten dat ze moeten dragen. Soms wordt het zwaar en zouden ze het graag afleggen, maar dat zou een breuk met oude tradities betekenen, dus pakken ze het maar weer op. Maar echte christenen dragen hun godsdienst niet: hun godsdienst draagt hen. Hij heeft geen gewicht; hij heeft vleugels. Hij tilt ze op, helpt ze door moeilijkheden heen, maakt dat de wereld er vriendelijk en het leven er zinvol uitziet, dat er hoop is, en dat het een offer waard is. Hij maakt ze vrij van angst, nutteloosheid, ontmoediging en zonde -- de dingen die een mens tot slaaf maken. Je kunt een echte christen herkennen aan zijn opgewektheid.' (Twelve Tests of Character [1923], blz. 87­88.) Ik hoop dat het de wereld die naar ons kijkt duidelijk is dat wij bekend staan om onze opgewektheid -- dat we naar de echte christelijke opvattingen en leer leven en erin geloven. Moge God ons zegenen dat we naar de nieuwe eeuw uitzien met geloof, een getuigenis, vertrouwen en de vastbeslotenheid om ons beter voor te bereiden op het eeuwige leven waarnaar we allemaal streven. Moge het nieuwe jaar beginnen met het geluid van trompetten en vreugdevol gejuich omdat we het beste maken van dit komende jubeljaar, is mijn nederig gebed. In de naam van Jezus Christus. Amen.