De geest van openbaring President Boyd K. Packer Waarnemend president van het Quorum der Twaalf Apostelen Jonge heiligen der laatste dagen, breng je leven op orde! Aanvaard je verantwoordelijkheid! Neem het roer van je leven in handen! Beheers je verstand, je gedachten! Ik spreek vandaag tot onze kinderen en jongeren, en stel voor dat je je ouders en grootouders vraagt om stil te zitten en je enkele minuten niet te storen terwijl wij met elkaar praten. Ik wil iets aan jullie doorgeven dat ik geleerd heb van mijn broer, die mij altijd beschermd heeft, die als een schild voor mij is geweest. Ik heb het er weleens eerder over gehad, maar nooit zo in detail als vandaag. Ik haalde mijn vliegbrevet twee dagen voor mijn twintigste verjaardag. Later werd ik gestationeerd op Langley Field in Virginia, als co-piloot op een B-24-bommenwerper, waarvan de speciaal geselecteerde bemanning getraind was om een nieuw geheim wapen te gebruiken -- de radar. Mijn broer, kolonel Leon C. Packer, werkte op het Pentagon in Washington D.C. Hij was een B-24-piloot met veel onderscheidingen en werd uiteindelijk brigadier-generaal in de luchtmacht. Tijdens mijn verblijf op Langley Field, kwam de oorlog in Europa ten einde, dus kregen we bevel om naar de Stille Oceaan te gaan. Ik was een paar dagen bij Leon in Washington voordat ik me inscheepte om naar het strijdtoneel te gaan. Hij vertelde me het een en ander dat hij geleerd had toen hij onder vuur lag. Hij vloog bijvoorbeeld van Noord-Afrika missies boven Zuid-Europa, en van die missies keerden erg weinig vliegtuigen terug. Op 16 april 1943 was hij gezagvoerder van een B-24-bommenwerper die van een missie boven het vasteland van Europa terugkeerde naar Engeland. Zijn vliegtuig, de Yard Bird, was zwaar beschadigd door het afweergeschut, en het verliet de formatie. Toen waren ze alleen en kregen zware aanvallen door jagers te verduren. In zijn verslag, van één bladzijde, schreef hij over die ervaring: 'Motor nummer drie rookte en de propeller viel eraf. Brandstofleiding nummer vier was aangeschoten en werkte niet meer. De rechter rolroerkabels en stabilisatorkabels waren kapotgeschoten. Roer blokkeerde gedeeltelijk. Radio kapotgeschoten. Zeer grote gaten in de rechtervleugel. Vleugelkleppen weggeschoten. Het hele achterdeel van de romp zat vol gaten. Hydraulische systeem kapotgeschoten. Geschutskoepel in de staart kapot.' In een geschiedenis van luchtmachtonderdeel Acht, dat pas twee jaar geleden is uitgegeven, staat een gedetailleerd verslag van die vlucht, geschreven door een van de bemanningsleden.1 Toen een van de motoren in brand stond, verloren de andere drie stuwkracht. Het vliegtuig was aan het neerstorten. Het alarmsignaal gaf opdracht om te springen. De bommenrichter, de enige die eruit kon, sprong met zijn parachute het Kanaal in. De piloten verlieten hun stoel en gingen naar het bommencompartiment om te springen. Plotseling hoorde Leon een motor kuchen en sputteren. Hij klom snel terug in zijn stoel en haalde genoeg stuwkracht uit de motoren om de Engelse kust te bereiken. Toen gaven de motoren het op, en stortten ze neer. Het landingsgestel werd er door de kam van een heuvel afgetrokken; het vliegtuig ploegde door de bomen en ging helemaal aan stukken. De romp vulde zich met aarde. Verbazingwekkend genoeg, hoewel enkelen zwaar gewond waren, overleefden alle inzittenden het. De bommenrichter was niet meer te vinden, maar hij had waarschijnlijk het leven van de andere negen gered. Toen er rook uit de motoren kwam en er een parachute verscheen, braken de jagers hun aanval af. Dat was niet de enige keer dat Leons vliegtuig bij een landing neerstortte. Tijdens mijn bezoek vertelde Leon me hoe hij zichzelf in de hand hield als hij onder vuur lag. Hij zei: 'Ik heb een lievelingslofzang en als er veel misging, dan zong ik die stilletjes voor mezelf, en dan kreeg ik een gevoel van geloof en geruststelling dat mij op koers hield.' Met die les stuurde hij me het strijdgewoel in. In het voorjaar van 1945 kreeg ik de kans om de les in praktijk te brengen die Leon me maanden daarvoor geleerd had. De oorlog in de Stille Oceaan kwam tot een einde voordat we de Filippijnen bereikten, en we kregen bevel om naar Japan te gaan. Op een dag vlogen we in een B-17-bommenwerper van vliegveld Atsugi bij Yokohama naar Guam om een lichtbaken op te halen. Na negen uur in de lucht, daalden we tot onder de wolken, om er vervolgens achter te komen dat we hopeloos verdwaald waren. Onze radio deed het niet. We bevonden ons, zoals we toen merkten, in een orkaan. We begonnen vlak boven de oceaan een zoekpatroon te vliegen. In die wanhopige situatie dacht ik aan de woorden van mijn broer. Ik merkte dat je kunt bidden en zelfs zingen zonder er geluid bij te maken. Na enige tijd trokken we het vliegtuig op bij een rij rotsen die uit het water staken. Konden zij deel uitmaken van de rij Mariana-eilanden? We volgden ze. Al gauw doemde het eiland Tinian op, en we landden met letterlijk niet meer dan voor nog enkele seconden brandstof in de tank. Terwijl we over de landingsbaan reden, vielen de motoren één voor één stil. Ik had de kracht ervaren van gebed en gewijde muziek. Ik was erachter gekomen dat je ze volkomen in stilte en voor jezelf kunt gebruiken. Hoewel die ervaring dramatisch was, ondervond ik de waarde van Leons les later, in het alledaagse leven, toen ik geconfronteerd werd met dezelfde verleidingen als waarmee jullie, jongeren en kinderen, nu geconfronteerd worden. Bij het verstrijken van de jaren ondervond ik dat ik, hoewel het niet makkelijk was, mijn gedachten beheersen kon als ik iets had waarop ze zich konden concentreren. Je kunt je gedachten van verleiding, boosheid, teleurstelling of angst vervangen door muziek. Ik houd van de gewijde muziek van de kerk. De lofzangen van de herstelling bieden inspiratie en bescherming. Ik weet ook dat sommige muziek geestelijk vernietigend is; slecht en gevaarlijk! Blijf er uit de buurt, jongemensen! Ik weet ook waarom Leon zijn kinderen de raad gaf: 'Denk erom, het afweergeschut is het zwaarst als je dichter bij je doel komt.' Gedachten zijn toespraken voor jezelf. Zie je in waarom er in de Schriften staat 'laat deugd uw gedachten zonder ophouden versieren' en waarom ons erin beloofd wordt dat als we dat doen, ons 'vertrouwen in het nabij-zijn van God sterk [zal] worden, en de leer van het priesterschap [ . . . ] als de dauw des hemels in [onze] ziel zal nederdalen' en dan 'de Heilige Geest [ . . . ] voortdurend uw metgezel [zal] zijn'.2 '( . . . ) de Trooster, de Heilige Geest, die de Vader zenden zal in mijn naam, die zal u alles leren en u te binnen brengen al wat Ik u gezegd heb.'3 Jongemensen, de stem van de Geest is eigenlijk meer te voelen dan te horen. Je kunt al heel jong leren hoe de Heilige Geest werkt. Er staan veel nuttige aanwijzingen in de Schriften over hoe het goede je gedachten kan beïnvloeden en het kwade je kan beheersen, als je dat toelaat. Die worsteling komt nooit ten einde. Maar bedenk dit: Al het water in de oceaan Kan, hoe hard het er tegen kan slaan, Zelfs de kleinste boot niet laten vergaan, Tenzij het er binnen kan gaan. En door al het wereldse kwaad, De zwartste zonde die er bestaat, Word je niet in het minst geschaad, Tenzij je haar binnenlaat.4 Als je leert je gedachten te beheersen, dan ben je veilig. Iemand die ik ken, doet dit: probeert er een ongepaste gedachte binnen te sluipen, dan wrijft hij met zijn duim langs zijn trouwring. Daarmee verbreekt hij de cirkel en het wordt voor hem een bijna automatische manier om ongewenste gedachten en ideeën buiten te sluiten. Ik kan mezelf er niet van weerhouden om jullie nog iets anders te vertellen over dat bezoek aan mijn broer in Washington. Hij zou met een B-25-bommenwerper naar Texas vliegen om daar iets op te halen, en zou de volgende dag terugkeren naar Washington. Ik ging met hem mee. Dat was de enige keer dat wij ooit samen vlogen. Vele jaren later kreeg ik een eerbetoon van de Weber State University, waar wij beiden afgestudeerd waren. Hij was studentenleider geweest tijdens zijn studiejaren. Omdat ik op de bewuste datum in Zuid-Amerika zou zijn, stemde hij ermee in het banket bij te wonen en de onderscheiding namens mij in ontvangst te nemen. In zijn toespraak vertelde hij dit verhaal, dat ten dele waar is. Hij zei dat we in Texas naast elkaar op de startbaan stonden, klaar om op te stijgen. Hij zei over de radio tegen mij: 'Ik zie je daarboven -- als je denkt dat je het haalt.' Vervolgens vertelde hij ze dat ik, toen ik algemeen autoriteit van de kerk werd, af en toe zijn gedrag controleerde en dan zei: 'Ik zie je daarboven -- als je denkt dat je het haalt.' Nou, Leon heeft het gehaald. Hij is nu waar ik eens hoop te zijn. Jonge heiligen der laatste dagen, breng je leven op orde! Aanvaard je verantwoordelijkheid! Neem het roer van je leven in handen! Beheers je verstand, je gedachten! Als je vrienden hebt die geen goede invloed op je hebben, verander dan je vriendenkring, ook al word je dan verworpen en word je er misschien eenzamer door. Als je al ernstige vergissingen hebt begaan, dan zijn er manieren om dat in orde te brengen; het kan uiteindelijk lijken alsof het nooit is gebeurd! Soms beheerst schuldgevoel onze gedachten dusdanig dat wij gevangenen worden van onze eigen gedachten. Het is dwaas om daar te blijven, als de deur openstaat. Houd jezelf niet voor dat zonde eigenlijk niet hindert. Dat helpt niet; bekering wél. Zorg dat je jezelf nú in de hand krijgt. Het is geweldig om een jonge heilige der laatste dagen te zijn in deze fijne, maar moeilijke tijd. Paulus heeft tegen de jonge Timoteüs gezegd: 'Niemand schatte u gering om uw jeugdige leeftijd.'5 Louisa May Alcott was nog maar veertien toen ze dit schreef: Ik heb een klein koninkrijk in mij, Waar gedachten en gevoelens verblijven. Ik vind het erg moeilijk om het met ere En goed te regeren.(. . . ) Ik vraag niet om een kroon of tiara, Alleen om wat iedereen kan vergaren, Noch om enige wereld te overwinnen Behalve die bij mij van binnen.6 Je kunt het doen -- je moet het doen. Onze toekomst hangt van jullie af, van onze kinderen en jongeren. Nou, dat is het advies dat ik jullie geef. Wek nu je ouders maar, en zeg ze dat je een manier geleerd hebt om volmaakt te worden. Misschien word je niet helemaal volmaakt, maar je kunt er dicht genoeg bij komen. Ik kan je deze aanmoediging geven: een leerkracht die probeerde uit te leggen wat een theorie is, stelde eens deze vraag: 'Als je een brief de halve afstand naar een brievenbus brengt, en dan blijft staan, en vervolgens de halve resterende afstand gaat afleggen, en dan blijft staan, en dat proces telkens weer herhaalt, zul je dan theoretisch ooit de brievenbus bereiken?' Eén slimme leerling zei: 'Nee, maar je komt dichtbij genoeg om de brief te posten.' Jullie, jongemensen, zullen dicht genoeg bij de volmaking komen om een leven vol uitdagingen en moeilijkheden te krijgen, met inspiratie, geluk en eeuwige vreugde. De Heer heeft beloofd: 'Ik zal u niet als wezen achterlaten. Ik kom tot u.'7 '( . . . ) Ik zal in uw verstand en in uw hart tot u spreken door de Heilige Geest, Die op u zal komen en in uw hart wonen. ( . . . ) 'Dit is de Geest van openbaring. ( . . . ) 'Dit is daarom uw gave; leg u erop toe, en gezegend zijt gij, want gij zult er door ( . . . ) worden bevrijd.'8 Moge God jullie zegenen. Jullie hebben al voor ons gezongen: 'Ik weet wie ik ben, ik hoor Gods stem.'9 Op een dag kun je je getuigenis geven aan je kleinkinderen, en zij aan hun kleinkinderen, zoals ik nu getuig tot jullie, en zij weer aan een volgende generatie, en weer een volgende. Jullie hebben nog een lang leven voor je, deze kerk heeft nog een lange toekomst, zowel de kinderen als de jongeren, alle heiligen der laatste dagen. En ik getuig tot jullie, jongeren, dat Jezus de Christus is, de Zoon van God. Als grootvader en als overgrootvader weet ik hoezeer we jullie liefhebben. Ik zeg jullie hoezeer we jullie liefhebben, hoezeer men jullie in deze kerk liefheeft, en roep de zegeningen van de Heer over jullie af voor dit geweldige leven dat je als jonge heiligen der laatste dagen hebt. Dat doe ik als dienstknecht van de Heer en in de naam van Jezus Christus. Amen. NOTEN 1. Zie Gerald Astor, The Mighty Eighth: The Air War in Europe Told by the Men Who Fought It (1997). 2. LV 121:45­46. 3. Johannes 14:26. 4. Auteur onbekend, naar 'All the Water in the World', Best Loved Poems of the LDS People, gered. door Jack M. Lyon en anderen (1996), blz. 302. 5. 1 Timoteüs 4:12. 6. Louisa May Alcott, 'My Little Kingdom', Louisa May Alcott -- Her Girlhood Diary, gered. door Cary Ryan, (1993), blz. 8­9. 7. Johannes 14:18. 8. LV 8:2­4; cursivering toegevoegd. 9. Kinderliedjes, 'De Kerk van Jezus Christus', blz. 48.