Para sa Lahat ng Tao Bilang Patotoo Pangulong Gordon B. Hinckley Sa dakilang bulwagang ito . . . magmumula ang mga tinig ng mga propeta para sa lahat ng tao bilang patotoo sa Manunubos ng sangkatauhan. Mga minamahal kong kapatid, kahanga-hanga kayong pagmasdan, kahanga-hanga ang malaking kongregasyong ito ng mga Banal sa Huling Araw na nagtipun-tipon sa bago at kahanga-hangang gusaling ito. Hindi pa tapos ang organo, at marami pang detalye ng pagbuo ang dapat asikasuhin. Subalit mapalad na tapos na ang malaking bahagi kung kaya't nagamit natin para sa komperensiyang ito. Sa pagsasalita hinggil dito mga isang taon na ang nakalilipas, ipinahayag ko na maaaring hindi natin mapuno ito sa unang pagkakataon na ito'y gamitin. Tatlo at kalahating beses sa dami ng maaaring maupo sa Tabernakulo ang malululan nito. Subalit ngayon pa lang ay may problema na tayo. Napupuno na ng tao ang lahat ng upuan. Sa apat na pangkalahatang sesyon at sa sesyon ng pagkasaserdote, mga 100,000 ang maaaring maupo sa loob. Ang hinihinging tiket sa amin ay 370,000. Ang Tabernakulo at Bulwagan ng Pagpupulong ang magsisilbing lugar para sa mga hindi makapapasok. Subalit sa lahat ng ito, marami, napakarami ang malulungkot. Humihingi po kami ng paumanhin. Patawarin po ninyo kami. Wala sa aming kakayahan ang may magawa pa tungkol dito. Napakaraming nais dumalo ng unang komperensiyang ito sa bagong bulwagan. Sa kasamaang-palad, hindi iyon posible. Medyo nabigla ako na malaman na ang mga tao sa sarili kong purok, na nasa malapit at minamahal ko ay hindi nakatanggap ng mga tiket. Subalit nagpapasalamat kami sa sigasig ng mga Banal sa mga Huling Araw hinggil sa bagong pook- pulungang ito. Nawa'y magpatuloy ang sigasig na iyan at laging mapuno ang bulwagang ito sa bawat komperensiya sa hinaharap. Ito ang pinakabago sa sunud-sunod na pook-pulungan na itinayo ng ating mga kapanalig. Noong unang dumating sila sa lambak na ito, nagtayo sila ng kubol. Tinabingan sila nito mula sa araw ngunit hindi nagbigay ng init at kakaunti ang dulot na ginhawa. Pagkatapos ay itinayo nila ang lumang Tabernakulo. Sinundan iyon ng bagong Tabernakulo, na nagamit natin nang napakainam sa loob ng mahigit 130 taon. Ngayon sa makasaysayang panahong ito, habang nagsisimula tayo ng bagong siglo at ng bagong milenyo, itinayo natin ang bago at kahanga-hangang Sentro ng Komperensiya na ito. Lahat ng ginawa noon ay isang malaking pakikipagsapalaran, lalo na ang Tabernakulo. Kakaiba ang disenyo nito. Wala pang nakapagtayo ng gusaling gayon noon. Kakaiba pa rin ito ngayon. Kahanga-hangang bulwagan iyon at patuloy na magiging gayon. Mananatili itong buhay, sapagkat naniniwala ako na may sariling buhay ang mga gusali. Magagamit pa ito sa matagal na panahon. Ang pagtatayo ng gusaling ito ay isang matapang na pakikipagsapalaran. Nag-alala tayo tungkol dito. Nanalangin tayo tungkol dito. Nakinig tayo sa mga bulong ng Espiritu hinggil dito. At tanging kapag nadarama natin ang nagpapatibay na tinig ng Panginoon tayo nagpapasiyang magpatuloy. Noong pangkalahatang komperensiya ng Abril 1996, sinabi ko: "Ikinalulungkot ko na maraming nais makipagpulong sa atin sa Tabernakulo ngayong umaga ang hindi nakapasok. Napakaraming nasa paligid ng tabernakulo. Ang kakaiba at kahanga-hangang bulwagang ito, na itinayo ng ating mga tagabunsod na ninuno at kanilang itinalaga sa pagsamba sa Panginoon ay maginhawang nakapaglalaman ng 6,000. Ang ilan sa inyo na nakaupo sa loob ng dalawang oras sa matitigas na bangkong iyan ay maaring pag-alinlanganan ang salitang maginhawa. "Ang puso ko'y nasa mga nagnanais pumasok subalit hindi na maaaring papasukin. Nagpanukala ako sa mga Kapatid mga isang taon na ang nakalilipas na marahil panahon na upang pag-aralan ang pagtatayo ng isa pang ilalaang bahay sambahan na higit na malaki na maaaring maglaman ng tatlo o apat na beses ang dami sa maaaring maupo sa gusaling ito" (sa Conference Report, Abr. 1996, 88­89; o Ensign, Mayo 1996, 65). Malinaw sa isipan ang pagtatayo ng bagong bulwagan. Maraming estilong pang-arkitektura ang pinag-aralan. Sa huli ay may isang pinili. Binubuo ito ng malaking gusali na maglalaman ng 21,000 na may kasamang teatro na maglalaman ng isang libo pa. Walang mga haligi sa loob na haharang sa paningin ng tagapagsalita. Magkakaroon ng mga puno at dumadaloy na tubig sa bubong. Pinagsimulan ang gawain noong Hulyo 24, 1997, ang ika-150 taong anibersaryo ng pagdating ng mga unang tagabunsod sa lambak na ito. Makasaysayang pangyayari iyon. Hindi pa natin alam noong panahong iyon, subalit noong 1853, tinutukoy ang mga templo, sinabi ni Brigham Young, "Darating ang panahon na . . . magtatayo tayo . . . sa itaas, ng mga kakahuyan at gawa-gawang lawa para sa mga isda" (Deseret News Weekly, 30 Abr. 1853, 46). Noong 1924 isinulat ni Elder James E. Talmage ng Kapulungan ng Labindalawa, "Malaon ko nang nakinita ang posibleng pagtatayo ng malaking gusali sa hilagang bahagi ng Tabernakulo, na maglalaman marahil ng dalawampung libong tao o marahil ay doble pa ng bilang na iyan, na may mga amplifier na may kakayahan upang iparinig sa lahat ng tao ang mga talumpating ibinibigay mula sa mga pulpito ng Tabernakulo, at bukod dito'y isinasahimpapawid at naririnig sa maraming kapilya o iba pang bahay pulungan sa buong rehiyon sa mga kabundukan" (talaarawan ni James E. Talmage, 29 Ago. 1924, Special Collections and Manuscripts, Aklatan ni Harold B. Lee, Brigham Young University, Provo, Utah). Noong 1940 ay pinaguhit ng Unang Panguluhan at ng Labindalawa ang kanilang arkitekto ng plano para sa isang gusali na maglalaman ng 19,000 at itatayo sa mismong kinatitirikan ng gusaling ito. Iyon ay 60 taon na ang nakalilipas. Pinag-isipan, tinalakay nila ito, subalit sa huli'y hindi itinuloy. Ang mga pangungusap at hakbang na ito ay sadyang mga kahanga-hangang propesiya. Wala tayong nalalaman noon tungkol sa mga ito. Lahat ng ito'y ating napagbigyang-pansin mula nang simulan natin ang pagtatayo. Hindi pa tayo nagtatayo ng templo na may mga puno at gawa-gawang lawa para sa mga isda sa bubong. Ngunit sa gusaling ito maraming mga puno at dumadaloy na tubig. Maaaring nakita ni Brigham Young ang gusaling ito na napakalapit sa templo. Nasa atin na ang naisip ni Kapatid na Talmage, at higit pa roon. Ang mga pulong na ito'y hindi lamang maririnig ng lahat ng nakaupo sa Sentro ng Komperensiya, dadaan ito sa radyo, telebisyon, at kable, at isasahimpapawid ito ng satelayt sa Europa, Mexico, hanggang sa Timog Amerika. Higit na malayo ang naaabot natin kaysa sa mga bulubunduking binanggit ni Kapatid na Talmage. Umaabot tayo sa labas ng Estados Unidos at Canada. Sa katunayan ay umaabot tayo sa kabilang panig ng mundo. Tunay na kahanga-hanga ang gusaling ito. Wala akong nalalamang gusali na sadyang itinayo para sa pagsamba na kasing laki at kasing dami ng maaaring dumalo. Maganda ang disenyo, yari at mga kasangkapan nito. Gawa ito sa matibay na konkreto na naayon sa pinakamataas na antas ng sismograpiko na kailangan sa pook na ito. Ang semento ay pinatungan ng granito na kinuha sa tibagan na pinagkunan din ng mga bato para sa templo. Maging ang mga bahid sa granitong iyon ay makikita sa dalawang gusali. Maganda at kahanga-hanga ang loob ng gusali. Ito ay malaki at ginawa upang walang makitang sagabal ang tagapagsalita. Ang mga karpet, marmol, mga pinalamutiang dingding, magagarang kasangkapan, mga kahanga-hangang tabla ay nagpapakita ng kahalagahan na may karingalan. Tiyak na ito ay dakilang karagdagan sa ganda ng lungsod. Hindi lamang gaganapin dito ang ating mga komperensiya, at ilang iba pang pulong panrelihiyon, kundi magsisilbi rin itong sentrong pangkultura para sa mga pinakamahusay na pagtatanghal na pangsining. Inaasahan nating paparito rin ang mga hindi natin kasampalataya, at madarama ang magandang kapaligiran ng lugar na ito at makadama ng pasasalamat na ito'y naririto. Pinasasalamatan natin ang lahat ng nagtrabaho nang husto upang maihanda ito--ang mga arkitekto, na nakapulong namin nang maraming beses; ang mga pangkalahatang kontratista, tatlo sa kanila ang nagsama-samang gumawa; ang iba pang kontratista; at ang daan-daang manggagawa na nagtrabaho rito; ang mga tagapamahala; ang mga tagasiyasat ng gusali ng lungsod; at ang lahat lahat ng tumulong sa proyektong ito. Sama-samang silang gumawa ng napakalaking gawain upang makapagpulong tayo ngayong umaga. Ikinalulugod kong sabihin na kasama natin ang marami sa kanila. At ngayon mga kapatid, nais kong ikuwento sa inyo ang isa pang katangian ng kahanga-hangang gusaling ito. Sana ay mapatawad ninyo ako kapag medyo naging personal at sentimental ako. Mahilig ako sa mga puno. Noong bata pa ako ay tumitira kami sa isang taniman kapag tag-araw, taniman ng mga punong namumunga. Taun-taon sa mga panahong ito ay nagtatanim kami ng mga puno. Sa palagay ko'y wala pa akong napalampas na tagsibol mula noong ako'y mag-asawa maliban sa dalawa o tatlong taon na wala kami sa lungsod, na hindi ako nakapagtanim ng mga puno, kahit man lamang isa o dalawa--mga punong namumunga, punong panlilim, mga palamuting puno, at spruce, fir, at pino na kabilang sa mga conifer. Mahilig ako sa mga puno. Mga 36 na taon na ang nakalilipas ay nagtanim ako ng black walnut. Itinanim ko ito sa lugar na maraming puno kung saan lumaki nang tuwid at matayog upang masinagan ng araw. Noong isang taon, sa di malamang kadahilanan ito ay namatay. Subalit mahal na kahoy-pangmuweble ang walnut. Tinawagan ko si Kapatid na Ben Banks ng Pitumpu, na bago ibinigay ang buong oras sa Simbahan ay nasa negosyo na may kinalaman sa mga kahoy. Dinala niya ang dalawa niyang anak na lalaki, isang obispo at isang katatapos lamang na hahalinhang obispo na siya ngayong nagpapatakbo ng negosyo, upang tingnan ang puno. Nasabi nila na ito'y buo, mahusay, at magandang kahoy. Isa sa kanila ang nagmungkahi na maaari itong gawing pulpito para sa bulwagang ito. Natuwa ako sa ideya. Pinutol ang puno at hinati sa dalawang mabigat na troso. Pagkatapos ay sinundan ito ng matagal na proseso ng pagpapatuyo, una ay sa likas na paraan at pagkatapos ay sa pamamagitan ng makina. Ang mga troso ay ginawang tabla sa isang lagarian sa Salem, Utah. Pagkatapos ay dinala ang mga tabla sa tistisan ng Fetzer, kung saan nililok at ginawa ng mga dalubhasa ang kahanga-hangang pulpitong ito sa pamamagitan ng kahoy na iyon. Maganda ang kinalabasan. Sana ay masuri ninyong lahat ito nang malapitan. Nagpapakita ito ng mahusay na paggawa, at dito ngayon ako ay nagsasalita mula sa puno na itinanim ko sa aming bakuran, kung saan din naglaro at lumaki ang aking mga anak. Malapit ito sa puso ko. Nagtanim ako ng isa o dalawa pang black walnut. Matagal na akong lumisan bago sila lumaki nang husto. Kapag dumating ang araw na iyon at naluma na ang magandang pulpitong ito, marahil ay maaaring pamalit ang isa sa kanila. Kay Elder Banks at sa kanyang mga anak, sina Ben at Bradley, at sa mga dalubhasa na nagdisenyo at gumawa nito, nagpapasalamat ako nang buong-puso na nagkaroon ako ng maliit na bahagi sa dakilang bulwagang ito kung saan magmumula ang mga tinig ng mga propeta para sa lahat ng tao bilang patotoo sa Manunubos ng sangkatauhan. At gayon din sa lahat ng nagtayo ng sagradong gusaling ito, at sa lahat sa inyo na naririto sa makasaysayang okasyong ito, ipinararating ko sa inyo ang aking pasasalamat, pagmamahal at pasasalamat para sa araw na ito at sa sagrado at magandang sambahang ito, sa pangalan ni Jesucristo, amen.