Sharon G. Larsen
Tweede raadgeefster in het algemeen jongevrouwenpresidium
'Als je vaak bidt en net als Nephi probeert te weten te komen wat de Heer wil, zal de Heer je de weg wijzen.'
Je hebt in deze periode van je leven waarschijnlijk wel eens geprobeerd een opdracht uit te voeren die heel moeilijk leek en waarmee je geen ervaring had. En terwijl je probeerde die schijnbaar onmogelijke opdracht uit te voeren, zijn er misschien wel mensen, misschien zelfs wel vrienden geweest die probeerden je te ontmoedigen, van je stuk te brengen en te kleineren. Onze problemen zijn allemaal verschillend, maar de hulp komt uit dezelfde Bron. Laten we eens kijken wat Nephi heeft meegemaakt.
Hij groeide op in de woestijn. We weten niet of hij ooit een schip had gezien voordat de Heer hem vroeg een schip te bouwen -- een schijnbaar onmogelijke opdracht! Maar Nephi geloofde dat de Heer hem zou helpen. Hij zei dat de Heer hem 'van tijd tot tijd' vertelde hoe hij het moest bouwen (1 Nephi 18:1). Nephi vertelt dat hij niet bouwde zoals andere mensen bouwden. Hij deed het 'op de wijze' die de Heer hem aangaf (1 Nephi 18:2). Dan vertelt hij ons hoe dat in zijn werk ging. 'Ik (. . .) bad vaak tot de Here; daarom toonde de Here mij grote dingen' (1 Nephi 18:3).
Als je vaak bidt en net als Nephi probeert te weten te komen wat de Heer wil, zal de Heer je de weg wijzen. Maar je kunt erop rekenen dat je, als je je best doet om te gehoorzamen, veel tegenstand zult ondervinden van degenen die je willen ontmoedigen en weerhouden. Nephi's tegenstanders waren zijn eigen broers. Denk je eens in hoe moeilijk dat was!
Af en toe zullen jullie, jongevrouwen, denken dat je net zoiets als Nephi meemaakt. De Heer heeft jullie niet gevraagd een schip te bouwen, maar je leven op te bouwen. Je weet nog niet hoe je hele sterfelijke leven eruit zal zien. Maar je Vader in de hemel weet het en kan je stap voor stap leiden. Hij vraagt van jou dat je je leven opbouwt volgens zijn richtlijnen omdat Hij jou geschapen heeft en wil dat je eens bij Hem terugkeert. Net als bij Nephi zijn er misschien ook wel mensen in jouw omgeving die je ontmoedigen en tegenwerken om je van koers te laten veranderen, of om in ieder geval je vooruitgang te vertragen.
Maar jij hebt toegang tot hetzelfde communicatiesysteem als waar Nephi gebruik van maakte. Lang voordat er e-mail en faxen, mobiele telefoons en satellietschotels, computers en Internet bestonden, beschikten we over deze communicatie met onze hemelse Vader. Het bestond al vóór elke andere vorm van informatie-uitwisseling. De kracht ervan is merkbaar in de hele kosmos.
Onze hemelse Vader heeft je de gave van de Heilige Geest gegeven zodat je die altijd ter beschikking hebt als je oprecht om zijn hulp vraagt. Net als Nephi kun je weten wat je moet doen om te bouwen volgens het plan van de Heer. Je zult een beroep willen doen op die macht om je te helpen door het aardse leven te navigeren totdat je veilig thuis bent.
Je hebt geen bijzondere uitrusting of ervaring, geen sociale status of geld nodig om je door de Heilige Geest te laten leiden. Luister de volgende keer dat je bij het avondmaal je doopverbond hernieuwt, naar deze belofte: als je je Heiland altijd gedenkt en zijn geboden onderhoudt, zul je zijn Geest altijd bij je hebben. (Zie LV 20:77–79.) Denk daaraan! Waarom zouden we, met zo'n prachtig geschenk, ons tegen die leiding verzetten?
Toen onze dochter oefende op de piano, stelde ik voor dat ze dat stuk nog vijf keer zou spelen om op haar les voorbereid te zijn.
Ze zei: 'Nee, mam. Vijf keer is te veel.'
Ik zei: 'Kies jij dan hoe vaak het nodig is.'
Zij zei: 'Nee, u mag kiezen -- maar niet vijf!'
Doen we ook weleens zo als de Geest ons influistert wat we moeten doen en als dat niet makkelijk of leuk is? We zeggen: 'Zeg het alstublieft nog eens. Ik wil wel gehoorzaam zijn, maar zeg iets wat gemakkelijker is -- en leuker.' Het kan gevaarlijk zijn te proberen het onszelf naar de zin te maken.
Ik herinner me dat ik, toen ik ongeveer zo oud was als jullie, wilde dat de Geest iets anders tegen me zei. Ik ben in een Canadees dorp opgegroeid. Er zaten op de middelbare school tien kinderen in mijn eindexamenklas, dus hoorde ik bij de beste tien van mijn klas! Op een avond gingen mijn zus Shirley en ik naar hetzelfde feestje bij een vriendin thuis. Mijn ouders hadden gezegd dat we direct na het feest thuis moesten komen. Shirley was een jaar jonger dan ik en ging met haar eigen vriendinnen mee, en ik met de mijne. Na het feest ging Shirley direct naar huis, wat voor mijn ouders een duidelijk teken was dat het feest afgelopen was. Ik was niet zo verstandig. Met mijn vriendinnen maakten we een tochtje langs de opwindende plaatsen in het dorp -- de graansilo's en het kerkhof!
Toen het later werd, kreeg ik sterk het gevoel dat ik thuishoorde te zijn. Maar hoe kon ik de eerste zijn die zei: 'Ik moet naar huis'? Dus zei ik het niet. Ik bleef lachen met mijn vriendinnen en doen alsof ik het naar mijn zin had. Het gevoel dat ik naar huis moest, werd steeds sterker. Ten slotte zei ik lacherig tegen mijn vriendinnen: 'Als jullie in de verte een blauwe auto zien, is dat mijn vader die me zoekt.' Ik had het nog niet gezegd of daar zagen we midden op de weg echt een blauwe auto met mijn vader ernaast (er was niet veel verkeer) die zwaaide dat we moesten stoppen.
Mijn vader liep om de auto heen, opende het portier en zei rustig: 'Sharon, je kunt maar beter met me naar huis gaan.' Ik had wel onder de vloermatjes van de auto willen kruipen om er nooit meer onderuit te komen! Hoe kon mijn vader zo wreed en ongevoelig zijn, en waarom had mijn zus niet buiten gewacht zodat mijn ouders niet wisten dat het feest afgelopen was? Kort geleden heb ik hierover met mijn zus gesproken en zij zei: 'Ik heb buiten gewacht tot ik bijna doodgevroren was.' Destijds wist ik zeker dat iedereen er schuldig aan was dat ik in het bijzijn van mijn vriendinnen zo vernederd werd!
Nu ik er anders tegenaan kijk, zie ik duidelijk wat er echt gebeurde. Ik was diverse keren gewaarschuwd -- niet door een legioen engelen en zelfs niet door één engel, maar door een stille, zachte stem. Eigenlijk was het alleen maar een gevoel. Dat was zo subtiel, zo onopvallend, dat ik het gemakkelijk kon negeren en net kon doen of het er niet was -- en mijn vriendinnen waren er wel!
Ik had niet gedaan wat er van me verwacht werd. Ik had ervoor gekozen om bij mijn vriendinnen in de smaak te vallen, in plaats van bij mijn ouders en de Heer. Maar zelfs toen ik opzettelijk koos om niet te gehoorzamen, bleef de Geest me aanwijzingen geven. Je kunt niet iets verkeerds doen en je daar goed bij voelen. Als je net doet of de Geest je niets influistert, is het alsof je bij een proefwerk het verkeerde antwoord opschrijft terwijl je het goede antwoord weet.
Het kan voorkomen dat de Geest het moeilijk vindt je te helpen omdat je in je gebeden misschien niet om zijn hulp vraagt, of misschien omdat je niet luistert, of omdat de boodschap niet door kan komen door de harde muziek of de radio of de video.
Kirstin heeft gezegd: 'Uit eigen ervaring weet ik dat, als [we] naar de Geest willen luisteren, ons leven niet zo ingewikkeld en vol verleidingen zal zijn.' (Brief in het archief van de jongevrouwenorganisatie.) Laman en Lemuël hadden zo vaak geweigerd om te luisteren dat ze gevoelloos waren geworden voor die heilige influisteringen. (Zie 1 Nephi 17:45.)
Je kunt je afvragen: 'Hoe weet ik of het de Heilige Geest is die me iets zegt, en niet mijn emoties of omstandigheden?' Denk aan een moment waarop je wist dat je de Geest van de Heer voelde. Misschien was het tijdens een getuigenisbijeenkomst op het kamp, of toen je met je familieleden bij elkaar was, of toen je in de Schriften las, of bad. Misschien voel je die warmte in je hart wel tijdens deze bijeenkomst als je naar de muziek luistert of onze profeet hoort spreken. Dat is dan de Heilige Geest die tot je getuigt. Onthou, onthou hoe de Geest aanvoelt. Gebruik die ervaring om de Geest keer op keer te herkennen.
De Heilige Geest zal je op verschillende manieren en op verschillende momenten onderwijzen. Dat moest Nephi leren. Zorg dat je weet hoe de Heer met je communiceert. Amanda heeft verteld: 'Op een dag zat ik tijdens het seminarie te luisteren naar de toespraak over het heilsplan die ik al een miljoen keer gehoord had, maar plotseling viel het kwartje. Ik kon bij wijze van spreken alles voor me zien en hoe het in elkaar zat. Ik kon de Heilige Geest echt bij me voelen en ik wist dat alles in het evangelie waar was.' (Brief.)
Soms krijg je van een aanwijzing alleen maar een ongemakkelijk gevoel. Een jongevrouw vertelde: 'Ik kreeg een raar gevoel in mijn maag en iets zei me dat ik "nee" moest zeggen en weglopen.'
Carolani had het eens heel moeilijk. Ze vertelde: 'Ik vroeg me af: "Wat wil mijn hemelse Vader?" Ik kreeg het gevoel dat ik mijn patriarchale zegen moest lezen, en dat deed ik. Toen huilde ik tranen van blijdschap omdat ik wist dat iemand van me hield en dat ik iets waard was.' (Brief.)
Jongevrouwen, jullie zijn dierbaar en jullie zijn alles waard, zoveel, dat jullie Heiland zijn leven voor je heeft gegeven. Een bewijs van die liefde heb ik gezien in een kleine gemeente in British Columbia (Canada). De gemeenteconferentie werd in een klein huis gehouden, en de jongevrouwen kwamen bij elkaar in de kelder. De poster van het thema hing aan de muur. Op een tafeltje met een kleedje stonden bloemen en er omheen stonden vier stoelen. Aanwezig waren de jongevrouwenpresidente van de gemeente, de jongevrouwenpresidente van de ring, iemand van het algemeen jongevrouwenbestuur, en één jongevrouw, die Hawley heette. De invloed en macht van de Heilige Geest waren ook aanwezig. Op dat moment heb ik een les geleerd -- dat de Heer net zo bezorgd is om één kostbare jongevrouw als om duizenden van jullie.
Bovenaan de prioriteitenlijst van onze hemelse Vader staan zijn kinderen. Als iets belangrijk is voor jou, is het belangrijk voor Hem. Alles wat jou bezighoudt, houdt Hem bezig. Welke vraag je ook hebt, de Heer weet het antwoord. Hoe verdrietig je je ook voelt, Hij weet hoe je je voelt en Hij zal de pijn verzachten. Hij weet hoe het is om je helemaal alleen te voelen. Hij zal je troosten.
Zoals onze hemelse Vader wist dat ik opgroeide in een stadje dat zo klein was dat het op bijna geen enkele kaart voorkwam, zo kent Hij jou. Zoals Hij een jongevrouw in een afgelegen gemeente in British Columbia kent, zo kent hij jou ook -- waar je ook bent. Die waarheid ben ik te weten gekomen, en ik geef jullie dat getuigenis. In de naam van Jezus Christus. Amen.
Previous
