Onze daden bepalen ons karakter Ouderling Wayne S. Peterson van de Zeventig 'Bij de meeste confrontaties kunnenwij,door onze wijze van reageren, bepalen wat voor ervaring dat voor ons zal worden.' Lang geleden was ik met mijn gezin op vakantie toen er iets gebeurde dat mij een belangrijke les leerde. Op een zaterdag besloten mijn vrouw en ik met de kinderen een ritje te maken en wat boodschappen te doen. Onder het rijden vielen de kinderen in slaap en omdat ik ze niet wakker wilde maken, bood ik aan in de auto te blijven terwijl mijn vrouw naar de winkel ging. Terwijl ik zat te wachten, keek ik naar de auto die voor me stond. Hij zat vol kinderen, en ze keken naar mij. Mijn blik kruiste die van een jongetje van zes of zeven. Toen we elkaar aankeken, stak hij onmiddellijk zijn tong uit. Mijn eerste reactie was om mijn tong naar hem uit te steken. Ik dacht:Waaraan heb ik dit verdiend?Gelukkig schoot me voordat ik reageerde, een beginsel te binnen dat in de week voorafgaand tijdens de algemene conferentie door ouderling Marvin J. Ashton was besproken. (Conference Report, oktober 1970, blz. 36–38; ofImprovement Era, december 1970, blz. 59–60.) Hij zei toen hoe belangrijk het was om positief en niet negatief op gebeurtenissen te reageren. Dus zwaaide ik naar het jongetje. Hij stak weer zijn tong uit. Ik glimlachte en wuifde weer. En deze keer zwaaide hij terug. Al gauw wuifden zijn jongere broertje en zusje enthousiast mee. Ik beantwoordde dat met allerlei wuifbewegingen totdat mijn arm moe werd. Toen leunde ik op het stuur en bleef zwaaien op elke creatieve manier die ik kon bedenken, in de hoop dat hun ouders of mijn vrouw snel terugkwamen. Eindelijk kwamen de ouders, en toen ze wegreden, bleven mijn nieuwe vriendjes zwaaien zolang ik ze kon zien. Dat was een simpele gebeurtenis, maar het toonde aan dat we bij de meeste confrontaties, door onze wijze van reageren, kunnenbepalenwat voor ervaring dat voor ons zal worden. Ik was dankbaar dat ik had gekozen om vriendelijk te reageren op het kinderlijke gedrag van mijn jonge vriend. Daardoor vermeed ik de negatieve gevoelens die ik gehad zou hebben als ik mijn natuurlijke instinct had gevolgd. De Heiland leerde de Nephieten: 'Alles dan, wat gij wilt dat de mensen u zullen doen, doet gij hun desgelijks' (3 Nephi 14:12). Stel u voor welk effect het op de wereld zou hebben als iedereen deze 'gulden regel' toepaste. Maar dat lijkt tegengesteld aan de menselijke natuur. Koning Benjamin heeft gezegd: 'De natuurlijke mens is een vijand van God' en zal dat blijven, tenzij hij 'zich aan de ingevingen des Heiligen Geestes overgeeft, en de natuurlijke mens aflegt', en 'onderworpen, zachtmoedig, nederig, geduldig [en] vol liefde' wordt (Mosiah 3:19). In de snelle, hedendaagse wereld lijken de mensen meer geneigd tot agressiviteit. Sommigen voelen zich snel beledigd en reageren boos op echte of vermeende beledigingen, en allemaal hebben we onverantwoord gedrag in het verkeer gezien of ervan gehoord, of kennen we andere voorbeelden van ruw, ongevoelig gedrag. Jammer genoeg sluipt dit ons gezin binnen, en dat veroorzaakt thuis wrijving en spanning. Het lijkt normaal om in een situatie terug te doen wat we krijgen. Maar zo hoeft het niet te zijn. Met zijn vreselijke oorlogservaringen in gedachten schreef Viktor Frankl: 'Wij, die in concentratiekampen hebben geleefd, wij zijn de gevangenen niet vergeten die door de barakken liepen om anderen op te beuren en te troosten, die hun laatste korst brood aan een medegevangene schonken. Hun aantal was misschien klein, toch hebben deze mannen overtuigend bewezen dat één ding de mens niet kan worden ontnomen: de allerlaatste menselijke vrijheid —de keuze onder alle omstandigheden zijn eigen houding te bepalen, zijn eigen weg te kiezen.' (Man's Search for Meaning[1985], blz. 86; cursivering toegevoegd.) Dat is nobel gedrag van hoog allooi, maar Jezus verwacht het wel van ons. 'Hebt uw vijanden lief', heeft Hij gezegd, 'en bidt voor wie u vervolgen' (Matteüs 5:44). Een van mijn lievelingslofzangen onderstreept die lering: Beheers uw gevoelens, o mijn broeder; leer uw natuurlijke reacties beheersen. Negeer uw emoties niet, maar laat wijsheid u besturen. (Hymns, nr. 336) De besluiten die we nemen en ons gedrag vormen uiteindelijk ons karakter. Charles A. Hall heeft dat proces als volgt beschreven: 'We zaaien gedachten, we oogsten onze daden. We zaaien daden, we oogsten onze gewoonten. We zaaien gewoonten, we oogsten ons karakter. We zaaien ons karakter, we oogsten onze bestemming.' (The Home Book of Quotations, onder redactie van Burton Stevenson [1934], blz. 845.) Thuis is ons gedrag het belangrijkst. Daar hebben onze daden de belangrijkste invloed, ten goede of ten kwade. Soms voelen we ons zo 'thuis' dat we niet meer op onze woorden letten. We verliezen eenvoudige beleefdheid uit het oog. Als we niet oppassen, vervallen we in de gewoonte elkaar te bekritiseren, boos te worden of ons egocentrisch te gedragen. Omdat zij van ons houden, vergeven onze partner en onze kinderen ons misschien snel, maar vaak dragen ze in stilte ongeziene kwetsuren en onuitgesproken hartzeer met zich mee. Er zijn teveel gezinnen waar kinderen bang zijn voor hun ouders of waar vrouwen bang zijn voor hun man. Onze leiders hebben ons in herinnering gebracht: 'De vader [behoort] zijn gezin met liefde en in rechtschapenheid te presideren', en ze hebben gewaarschuwd 'dat degenen die (. . .) hun partner of kinderen misbruiken (. . .) op een dag aan God rekenschap moeten afleggen.' ('Het gezin: een proclamatie aan de wereld',De Ster,oktober 1998, blz. 24.) De tegenstander weet dat, als hij in het gezin een sfeer van rivaliteit, twist en angst kan kweken, de Geest bedroefd is en dat de banden die het gezin bijeen moeten houden, verzwakken. De herrezen Heer heeft zelf gezegd: 'Want voorwaar, voorwaar zeg Ik u: Hij, die de geest van twisten heeft, is niet van Mij, maar is van de duivel, die de vader van twisten is, en hij hitst het hart der mensen op om in toorn met elkander te twisten' (3 Nephi 11:29). Als we boosheid of rivaliteit in ons gezin voelen, moeten we onmiddellijk onderkennen welke macht ons leven beheerst en wat Satan probeert te bereiken. Salomo heeft ons deze wijze formule nagelaten: 'Een zacht antwoord keert de grimmigheid af, maar een krenkend woord wekt de toorn op' (Spreuken 15:1). Ons gezin behoort liefst een toevluchtsoord te zijn waar elk lid zich veilig en bemind voelt, en bescherming vindt tegen de harde kritiek en rivaliteit die we in de wereld zo vaak zien. Christus heeft een volmaakt voorbeeld gegeven hoe we in elke situatie onze emoties moeten beheersen. Toen Hij voor Kajafas en Pilatus stond, werd Hij afgeranseld, geslagen, bespuwd en bespot door zijn beulen. (Zie Matteüs 26; Lucas 23.) De grote ironie was dat zij hun Schepper vernederden die leed uit liefde voor hen. Bij die onrechtvaardige mishandelingen bleef Jezus kalm en weigerde Hij onvriendelijk te reageren. Zelfs op het kruis, onder onuitsprekelijk lijden, bad hij: 'Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen' (Lucas 23:34). Datzelfde verwacht Hij van ons. Tegen degenen die Hem wilden volgen, zei Hij: 'Hieraan zullen allen weten, dat gij discipelen van Mij zijt, indien gij liefde hebt onder elkander' (Johannes 13:35). Mogen wij tonen dat we zijn discipelen zijn door ons gezin op vriendelijke en liefdevolle manier te sterken. Mogen we niet vergeten dat 'een zacht antwoord de grimmigheid afkeert' en ernaar streven om door onze banden en confrontaties met anderen een karakter te vormen dat de goedkeuring van de Heiland kan wegdragen. Jezus Christus is het volmaakte voorbeeld. Hij is onze Heiland en Verlosser. Ik getuig van Hem! Wij ontvangen leiding van een levende profeet. In de naam van Jezus Christus. Amen.