Standvastig en onwrikbaar Mary Ellen Smoot Algemeen presidente van de ZHV 'We kunnen ons geloof niet de rug toekeren als er zich problemen voordoen. We keren ons niet af; we trekken ons niet terug; we raken niet ontmoedigd.' Soms komen er mensen en gebeurtenissen in ons leven die sporen in ons hart achterlaten, waardoor we nooit meer dezelfde zijn. Vanavond bidden we als presidium dat de woorden die vanavond gesproken worden, sporen in ons hart zullen achterlaten, en dat we als dochters van God flink, standvastig en onwrikbaar zullen blijven. Op mijn reizen over de wereld hebben de getrouwe zusters van de zustershulpvereniging sporen in mijn hart achtergelaten. Ik heb hun toegewijde inspanningen gezien om elkaar te dienen, zowel hier als elders in de wereld. Ik zal nooit meer dezelfde zijn. Ik vraag u voor mij te bidden nu ik een aantal dingen zeg die, naar ik hoop, tot uw hart zullen doordringen en u dichter bij onze Heiland en Verlosser zullen brengen. We hebben gekozen om standvastig en onwrikbaar te zijn in ons geloof vanwege de beloften van eeuwige heerlijkheid, eeuwige vooruitgang en blijvende gezinsbanden in het celestiale koninkrijk. We houden van onze gezinsleden en we weten dat we de grootste vreugde en vrede ontvangen als we zien dat zij, wanneer geconfronteerd met de beproevingen van het leven, rechtschapen keuzen doen om de wereld te overwinnen. Af en toe neem ik het gezicht van een van mijn kinderen of kleinkinderen in mijn handen als ze iets doen wat hen onmiddellijk of op den duur schade kan toebrengen. Ik kijk ze dan diep in de ogen en leg ze zorgvuldig uit dat we van ze houden en dat ze ons dierbaar zijn. Dan beschrijf ik welke schade er kan ontstaan door de daden waarvoor ze hebben gekozen. Ik kan me voorstellen dat de Heiland ons gezicht in zijn handen neemt en ieder van ons smeekt om standvastig en onwrikbaar en getrouw te blijven aan de God, die ons gemaakt heeft. Zusters, ik zou uw gezicht in mijn handen willen nemen, u diep in de ogen willen kijken en u deelgenoot maken van een duidelijk beeld van uw belangrijke rol als geliefde dochter van God, wier 'leven inhoud, zin en richting heeft'. Wij zijn vrouwen die ons 'getuigenis van Jezus Christus [versterken] door gebed en schriftstudie', die 'streven naar geestelijke kracht door gehoor te geven aan de ingevingen van de Heilige Geest'. Wij 'wijden ons toe aan het sterken van huwelijk en gezin, ervaren het moederschap als een edele taak en vinden vreugde in het vrouwzijn.'1Wij zijn vrouwen van de zustershulpvereniging van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Voordat we in deze sterfelijke wereld kwamen, woonden we samen bij onze liefhebbende hemelse Vader. Ik denk dat een van onze lievelingsonderwerpen de vraag was wat er zou gebeuren als we door de sluier zouden gaan en aan dit aardse bestaan zouden beginnen. Nu zijn we hier. Maar hoewel ons iets verteld is van de moeilijkheden die we op aarde zouden tegenkomen, betwijfel ik of we begrepen of konden weten hoe veeleisend en zwaar, hoe vermoeiend en soms zelfs verdrietig, dit sterfelijk bestaan zou zijn. Ik betwijfel of we konden weten hoe veeleisend en moeilijk dit sterfelijk bestaan zou zijn. Ongetwijfeld hebben we allemaal wel eens het gevoel gehad dat wat we meemaakten gewoon te zwaar was om te verdragen. Toch heeft de profeet Joseph Smith ons geleerd: 'Toen [wij] lid werd[en] van deze kerk, heb[ben] [wij] toegezegd God te zullen dienen. Toen [we] dat [deden], verliet[en we] (. . .) neutraal gebied, en daar [kunnen we] nooit meer terugkeren. Als [we] de Meester die [we] zou[den] dienen in de steek zouden laten, dan is dat op aanstichting van de boze, wat inhoudt dat [we] zijn bevelen opvolg[en] en zijn dienaar zijn.'2 Ik kan me voorstellen dat onze Heiland ons gezicht in zijn handen neemt, ons diep in de ogen kijkt en ons een zusterschap, de zustershulpvereniging, belooft om ons te helpen in onze beproevingen. Deze organisatie voor alle vrouwen van de kerk heeft als doel ons te helpen tot de Heiland te komen en elkaar bij te staan in de hulp aan de zieken en de armen. De zusters van de ZHV zullen de nieuwe leden omarmen en iedereen het gevoel geven nodig te zijn en gekoesterd te worden, ongeacht hun status op dat moment. Ze zullen hen die van de jongevrouwen overgaan naar de ZHV welkom heten en hen nauw betrekken bij alle activiteiten. Maak gebruik van hen. We kunnen ons niet veroorloven hen kwijt te raken. Iedereen zal opgebouwd en bemind worden. Iedereen zal de priesterschapsleiders volgen die ons door een nauwe doorgang leiden naar een veilige haven, zuivere waarheid en een levensstijl die gepast is voor dochters van God. President Gordon B. Hinckley heeft de vrouwen van de kerk de volgende raad gegeven: 'Maak uw grote potentieel waar. Ik vraag niet of u meer doet dan binnen uw mogelijkheden ligt. Ik hoop dat u zichzelf niet plaagt met de gedachte aan mislukking. Ik hoop dat u niet probeert doelen te stellen die uw vermogen te boven gaan. Ik hoop dat u gewoon doet wat u kunt, zo goed als u kunt. Als u dat doet, zult u getuige zijn van wonderen.'3 Als ik zusters hoor zeggen: 'Het is gewoon te moeilijk om op huisbezoek te gaan', of 'Ik heb gewoon geen tijd om te bidden en in de Schriften te lezen!' 'Ik heb teveel om handen in mijn gezin om ook de bijeenkomst ter verrijking van het persoonlijk en huiselijk leven bij te wonen', dan wil ik zeggen wat president Hinckley ons heeft aangeraden: 'Maak uw grote potentieel waar.' Misschien moeten we een stapje terug doen en nadenken of wat we doen wel strookt met de zaken die voor ons het belangrijkst zijn. Als we het belangrijkste op de eerste plaats stellen, kunnen we elke dag leven zonder spijt. We gaan niet alleen elke week naar de ZHV om gevoed en gekoesterd te worden en om liefde te voelen, maar ook om onze diensten aan te bieden. Soms ligt onze belangrijkste taak binnen de muren van ons eigen huis. Lucifer doet alles wat hij kan om ons af te leiden van de allerbelangrijkste zaken. Een van Satans doeltreffendste middelen is ons ervan te overtuigen dat het onmogelijk is om ons op geestelijke zaken te blijven concentreren, omdat het leven zulke dwingende eisen stelt. Toen een rechtsgeleerde de Heiland vroeg welk gebod het grootste was, antwoordde Jezus zonder aarzelen: 'Gij zult de Here, uw God, liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand. (. . .) Het tweede, daaraan gelijk,is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf.'4Dat zijn de belangrijkste geboden. Daaraan hangt de ganse wet en de profeten. Dat zijn de dingen die het er het meeste toe doen. Als wij proberen die geboden na te leven, vloeien de andere daar vanzelf uit voort. Hoe is onze band met onze hemelse Vader? Hebben we Hem met heel ons hart, onze ziel en ons verstand lief? Hoeveel houden we van onze gezinsleden, onze buren, onze zusters in de ZHV en onze naasten? Mede door die vragen zien wij in wat het belangrijkste is, en ze dienen als een maatstaf waaraan wij kunnen afmeten hoe ver we zijn. Houden we van de Heer als we naar slechte films kijken, pornografische lectuur lezen, of iets anders doen dat ons neerhaalt of dat niet gepast is voor een dochter van God? Tonen we onze liefde voor de Heer als we ons onfatsoenlijk kleden? Kort geleden sprak ik een grote groep jongeren toe, en een jongeman gaf me na de bijeenkomst dit briefje: 'Wilt u de vrouwen van de kerk alstublieft vertellen hoezeer ik hun fatsoen waardeer? Ik weet dat het moeilijk is om in onze wereld fatsoenlijke kleren te vinden. Maar vertel hun alstublieft dat het waarde heeft voor mij en voor de goede mannen met wie ze zullen trouwen.' We kunnen ons geloof niet de rug toekeren als er zich problemen voordoen. We keren ons niet af; we trekken ons niet terug; we raken niet ontmoedigd. We gaan dapper en duidelijk voorwaarts en zijn een voorbeeld voor iedereen om ons heen, in fatsoen, ootmoed en geloof. Standvastig en onwrikbaar zijn, is een persoonlijke zoektocht met eeuwige beloningen, want als we dat doen, zal 'Christus, de Here God, de almachtige, u als de zijne (. . .) verzegelen, en [zult gij] ten hemel (. . .) worden gevoerd, opdat gij eeuwigdurende zaligheid en het eeuwige leven moogt hebben.'5 Een aantal jaren geleden heeft zuster Belle Spafford in haar afscheidsrede tot de zusters van de ZHV gezegd: 'Ik denk dat de gemiddelde vrouw in deze tijd er goed aan zou doen om haar interesses onder de loep te nemen, haar activiteiten te evalueren, en dan stappen te ondernemen om haar leven te vereenvoudigen, de belangrijkste zaken op de eerste plaats te zetten, met nadruk op de zaken die het meest lonend en blijvend zijn, en zich te ontdoen van de minst lonende activiteiten.'6 Soms is er een traumatische gebeurtenis nodig om ons te laten inzien wat het belangrijkste is. Een paar weken geleden hebben we een van die dramatische gebeurtenissen meegemaakt die ons leven voorgoed hebben veranderd en waardoor we beseften dat we voorbereid moeten zijn. Het verlangen dat het vaakste werd uitgesproken door hen die rechtstreeks getroffen zijn door de recente terroristische aanslagen aan de oostkust van de Verenigde Staten, was dat ze alleen maar al hun familieleden weer bij elkaar wilden hebben. Ik heb begrip voor die reactie. Eerder dit jaar heb ik een zware operatie ondergaan en heb ik lang in het ziekenhuis gelegen. Toen ik nadacht over mijn leven en welk verslag ik aan de Heer zou uitbrengen als ik naar huis geroepen zou worden, zag ik volkomen helder in dat het gezin een van de belangrijkste verantwoordelijkheden is die we hebben. Ik wist dat ik de grootste vreugde zou hebben als mijn kinderen, kleinkinderen en toekomstige achterkleinkinderen flink, standvastig en onwrikbaar in het geloof zouden blijven. Op die eenzame momenten in een donkere ziekenhuiskamer, besefte ik dat wat wij binnen de muren van ons eigen huis doen, veel zwaarder weegt dan wat wij daarbuiten doen. Zeker, bij tijd en wijle worden we bedolven onder zorgen, pijn en verdriet. Maar we moeten ons daar niet aan overgeven. Eliza R. Snow, de tweede president van de ZHV, heeft geschreven: 'Ik zal doorgaan. (. . .) Ik zal glimlachen als de stormen woeden en ik zal onbevreesd en triomferend de onstuimige oceaan van moeilijkheden bedwingen. (. . .) En hetgetuigenis van Jezuszal mij als een lamp leiden door de portalen van de onsterfelijkheid, en zal mij inzicht geven in de heerlijkheden van het celestiale koninkrijk.'7 O, kon ik maar elke zuster in de ogen kijken en haar laten voelen hoeveel enthousiasme er in die woorden schuilt en haar écht laten begrijpen wie zij is en waartoe zij in staat is. O, mogen de woorden van onze verklaring diep in ons wortelen: 'Wij zijn geliefde geestdochters van God. (. . .) [Wij zijn] wereldwijd verenigd in onze toewijding aan Jezus Christus. (. . .) Wij zijn vrouwen met geloof, deugd, visie en naastenliefde.'8 Ontmoediging, zorgen, pijn en verdriet kunnen ons overvallen en ons op de proef stellen. Maar, lieve zusters in het evangelie, omdat het te laat is om terug te gaan, kunnen we flink en standvastig zijn en sporen achterlaten bij degenen wier leven we raken. We kunnen glimlachen als de stormen woeden en triomferend de onstuimige oceaan van moeilijkheden bedwingen. We kunnen door het getuigenis van Jezus Christus een lamp ontsteken die ons door de portalen van de onsterfelijkheid zal leiden. Dat wij glorieus de finish zullen halen, dat we onze energie zullen richten op de zaken die het belangrijkst zijn, en dat we elkaar uiteindelijk zullen ontmoeten aan de andere zijde van de sluier en elkaar zullen omhelzen met de jubelende zekerheid dat we standvastig en onwrikbaar zijn gebleven, is mijn hoop en mijn gebed voor u, lieve zusters, in de naam van Jezus Christus. Amen. NOTEN 1. Verklaring van de zustershulpvereniging, in Mary Ellen Smoot, 'Verheugt u, gij dochter van Sion',Liahona,januari 2000, blz. 112. 2. 'Recollections of the Prophet Joseph Smith',Juvenile Instructor, 15 augustus 1892, blz. 492. 3. Motherhood: A Heritage of Faith(1995), blz. 9. 4. Matteüs 22:37, 39. 5. Mosiah 5:15. 6. A Woman's Reach(1974), blz. 23. 7. 'The Lord is My Trust,'Poems, Religious, Historical and Political, deel 1 (1856), blz. 148–149. 8. Liahona,January 2000, blz. 112.