President Gordon B. Hinckley
De kerk gaat voorwaarts met haar aangewezen opdracht in de richting van haar aangewezen bestemming.
Welkom op de conferentie! Broeders en zusters, wij verwelkomen u wederom op deze grote wereldconferentie. Zes maanden tussen de conferenties leek vroeger een lange tijd. Nu lijkt het wel of die tijd voorbijvliegt. We zijn weer bijeen als één grote familie van ruim tien miljoen om te luisteren naar en te leren van onze leiders. Bovendien om ons geloof te hernieuwen, om ons vast voor te nemen een beter leven te leiden en om in vriendschap met elkaar om te gaan.
We zijn een gelukkig en gezegend volk en we werken aan de goede zaak en het koninkrijk van God op aarde. Ongeacht ons ras of onze nationaliteit, en of we nu arm zijn of rijk, oud of jong, wij komen bijeen om van elkaars getuigenis van de Heer te genieten, in wiens naam wij aanbidden.
Ik vermeld met groot genoegen dat de kerk zich in goede staat bevindt. Het werk blijft voortgang vinden. Ik wil op twee of drie terreinen wijzen.
We hebben nu ongeveer 60 duizend zendelingen. In juli aanstaande zullen er 333 zendingsgebieden zijn. We proberen de opdracht van de Heer te vervullen, die gezegd heeft: 'Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen en doopt hen in de naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes ( . . . )' (Matteüs 28:19).
Daarbij komen nog eens 137.629 vrijwilligers en niet-evangeliserende zendelingen. Dat zijn grotendeels ervaren mensen die hun tijd en talenten zonder enige vergoeding ter beschikking stellen en grote liefde voor het werk van het koninkrijk hebben. Hun gezamenlijke bijdrage is het equivalent van 15.174 voltijdse medewerkers, die samen ongeveer een half miljard euro zouden verdienen. Dit is toch iets om bij stil te staan.
Ons familiehistorisch werk wordt ook met steeds grotere vaart bedreven. Overal bespeuren we een toenemende belangstelling van mensen in hun afkomst. Met het verstrijken van de jaren zal dit alles leiden tot de vervulling van het grote doel waarvoor dit werk gedaan wordt. Het hart van de kinderen wordt tot de vaderen teruggevoerd, opdat de doeleinden van de Heer vervuld mogen worden.
We bouwen tempels in een tempo waarvan niemand heeft kunnen dromen, om dit werk tot zijn voorbestemde einde te brengen. Sinds afgelopen oktober hebben we tempels ingewijd in Anchorage (Alaska), Colonia Juárez (Mexico) en Madrid (Spanje). We verwachten dat we nog eens 14 tempels zullen inwijden voordat dit jaar voorbij is.
Het is een geweldige onderneming en er zijn allerhande problemen, maar ongeacht de moeilijkheden komt alles op z'n pootjes terecht en we vertrouwen erop dat we ons doel bereiken.
We bouwen kerkgebouwen in groten getale om in de behoefte van onze leden te voorzien. Een oud spreekwoord zegt: zo slecht kan het niet gaan of er komt toch iets goeds van. De economische recessie in Azië en andere delen van de wereld is de oorzaak van lagere prijzen van onroerend goed en dus kunnen we goedkoper bouwterreinen verwerven.
In vele gebieden van de kerk stijgt de opkomst in de avondmaalsdienst, alsmede het activiteitsniveau.
Ik noem dit even om aan te geven dat de groei van het werk in de hele kerk substantieel is.
We zijn geneigd met grote getallen te werken, zoals het ledental van de kerk. Maar we mogen nooit vergeten dat we allemaal een individu zijn met onze eigen behoeften en problemen, onze eigen verwachtingen en dromen, onze eigen geloofsovertuiging. Sommigen zijn zwak, sommigen zijn sterk, maar we doen allemaal ons best. We worden met problemen geconfronteerd, ernstige en moeilijke problemen. We hebben elkaar nodig om elkaar te steunen en te sterken. We mogen nooit uit het oog verliezen dat ons opgedragen is: '( . . . ) ondersteun de zwakken, hef de handen op, die slap hangen, en sterk de zwakke knieën' (LV 81:5).
We mogen niet vergeten dat we in een wereld met grote verschillen leven. De bewoners van deze aarde zijn allemaal kinderen van onze hemelse Vader en ze behoren tot vele verschillende godsdiensten. We moeten verdraagzaamheid en waardering en respect voor elkaar ontwikkelen. Er zijn leerstellige verschillen. Dat mag niet tot vijandigheid leiden of tot wat voor gevoelens van meerderwaardigheid dan ook.
Ons hart gaat uit naar de grof bejegende mensen in Kosovo. Het is voor ons moeilijk te begrijpen hoe mensen die beweren christenen te zijn zo barbaars kunnen optreden jegens anders gelovenden. Ik ben dankbaar dat we humanitaire hulp bieden aan de slachtoffers van die wreedheden.
Ik vermeld met groot genoegen dat de kerk nu beter bekend staat en beter begrepen wordt. Over het algemeen zijn de media ons goed gezind geweest. Ze hebben ons een eerlijke kans gegeven. Er zijn natuurlijk uitzonderingen en dat betreuren we. De voorstellingen uit de oude doos worden nog steeds uit de kast gehaald door mensen die belust zijn op sensatie en uitbuiting. Maar tv-uitzendingen gaan vrijwel meteen over op de enorme hoeveelheid informatie over ons. De krant van gisteren wordt snel vergeten. Intussen gaat de kerk voorwaarts met haar aangewezen opdracht in de richting van haar aangewezen bestemming.
We zullen met geduld samenwerken en de grootse opdracht van Hem die onze leider is en die aan het hoofd van deze kerk staat, niet uit het oog verliezen.
Wij raden u nu aan naar onze leidinggevende broeders en zusters te luisteren. Allen die spreken, voelen de daarmee gepaard gaande verantwoordelijkheid. Aan hun woorden zijn vele gebeden en grote inspanningen voorafgegaan. Moge ons geloof in de saillante beginselen van onze leer en ons gedrag als lid van deze grootse kerk versterkt worden, De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, dat bid ik in de naam van Jezus Christus. Amen.
