Als een onuitblusbare vlam Ouderling M. Russell Ballard van het Quorum der Twaalf Apostelen Maar één ding staat vast: de geboden zijn niet veranderd. ( . . . ) Goed is nog steeds goed. Verkeerd is nog steeds verkeerd -- ongeacht zijn vermomming van fatsoen en politieke gepastheid. Broeders en zusters, dit zijn twee inspirerende dagen geweest, en ik hoop dat wat ik zeg iets zal bijdragen tot het onderricht en de geest van deze algemene conferentie. Nu en dan heb ik het voorrecht om in de tempel te officiëren als twee jonge mensen in het huis van de Heer trouwen en aan elkaar verzegeld worden. Dat zijn altijd bijzondere momenten voor familie en vrienden. Je voelt dan een lieflijke en voldoening schenkende mengeling van aards geluk en eeuwige vreugde. Je ziet het in de betraande ogen van moeders die met hun hele hart voor die dag gebeden hebben. Je ziet het in de ogen van vaders die, voor het eerst in maanden, aan iets anders denken dan aan de kosten. Maar je ziet het vooral in de ogen van een rechtschapen bruid en bruidegom die zich aan de leringen van het evangelie gehouden en de verleidingen van de wereld gemeden hebben. Een bijzonder, onmiskenbaar gevoel komt over degenen die rein, zuiver en kuis zijn gebleven. Teveel jongemannen en jongevrouwen geven toe aan de druk die uitgeoefend wordt door een wereld, doordrenkt van slechte berichten en onzedelijk gedrag. Lucifer voert een kwaadaardige oorlog om het hart en de ziel van zowel jong als oud, en het aantal gesneuvelden stijgt. De normen van de wereld zijn veranderd als het zand door de wind in een woestijn. Wat eens ongehoord of onaanvaardbaar was, is nu gewoon. Het standpunt van de wereld is zo dramatisch veranderd dat degenen die ervoor kiezen zich te houden aan de traditionele zedelijkheidsnormen, beschouwd worden als vreemd, bijna alsof zij zich moeten rechtvaardigen voor hun verlangen om de geboden van God te onderhouden. Maar één ding staat vast: de geboden zijn niet veranderd. Laat daarover geen misverstand bestaan. Goed is nog steeds goed. Verkeerd is nog steeds verkeerd -- ongeacht zijn vermomming van fatsoen en politieke gepastheid. Wij geloven in kuisheid vóór het huwelijk en eeuwige trouw daarna. Die norm is een absolute waarheid. Hij is niet onderhevig aan de publieke opinie en evenmin afhankelijk van de situatie of omstandigheden. Het is niet nodig om daarover of over andere evangelienormen te discussiëren. Maar er is een enorme behoefte aan ouders, leiders en leerkrachten om onze jeugd de evangelienormen te laten begrijpen, hen te leren ervan te houden, ze op waarde te schatten en na te leven. Ouders en jongeren moeten samen in de verdediging tegen een knappe en sluwe tegenstander. Wij moeten net zo toegewijd, effectief en vastbesloten zijn in onze pogingen om het evangelie na te leven als hij in zijn pogingen om het evangelie en ons te vernietigen. We staan voor een geweldige uitdaging. In gevaar zijn de onsterfelijke zielen van wie ons lief zijn. Ik wil vier manieren aangeven waarop we thuis een burcht van geloof kunnen bouwen, en waardoor in het bijzonder onze jongeren zich kunnen voorbereiden om rein, kuis en zuiver, en volkomen waardig te blijven om de tempel binnen te gaan. Ten eerste: informatie over het evangelie. De belangrijkste informatie die ik ken en die een leven verandert, is de wetenschap dat we werkelijk kinderen zijn van God, onze eeuwige Vader. Dat is niet alleen leerstellig juist, het is van groot geestelijk belang. De Heiland heeft in zijn machtige hogepriesterlijk gebed gezegd: 'Dit nu is het eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige en waarachtige God, en Jezus Christus, die Gij gezonden hebt' (Johannes 17:3). Als we onze hemelse Vader kennen, en onze relatie met Hem als onze Vader en onze God begrijpen, zien we de zin van dit leven en vinden we hoop in het leven hierna. Onze gezinsleden moeten weten dat Hij er echt is, dat we in feite zijn zoons en dochters zijn, en erfgenamen van alles wat Hij heeft, nu en voor eeuwig. Door de zekerheid van die kennis zullen gezinsleden waarschijnlijk minder op zoek gaan naar buitensporig vermaak en meer opzien naar God, en leven (zie Numeri 21:8). Op de een of andere manier moeten we ons hart doordrenken met het machtige getuigenis van het evangelie van Jezus Christus, net als onze voorouders, de pioniers. Weet u nog dat Nauvoo in september 1846 viel en hoe ondraaglijk de omstandigheden waren van de heiligen in de kampen van de armen. Toen dat bericht Winter Quarters bereikte, riep Brigham Young de broeders meteen bij elkaar. Nadat hij de situatie had uitgelegd en hen herinnerd had aan het verbond dat ze in de Nauvoo-tempel gesloten hadden dat niemand die wilde komen, ongeacht hoe arm hij was, achtergelaten zou worden, gaf hij hun deze opmerkelijke uitdaging: 'Nu is het moment daar om aan de slag te gaan', zei hij. 'Laat het vuur van het verbond dat u in het huis van Heer gesloten heeft, in uw hart branden als een onuitblusbare vlam ( . . . ).' (Journal History of The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, 28 september 1846, blz. 5, cursivering toegevoegd.) Binnen een paar dagen en ondanks naderende gebrekkige omstandigheden in Winter Quarters, reden vele wagens westwaarts om de heiligen in de kampen langs de Mississippi te redden. We horen vaak hoeveel die eerste heiligen geleden en geofferd hebben, en we vragen ons af: 'Hoe deden ze het? Wat gaf hun zoveel kracht?' Een gedeelte van het antwoord ligt in de krachtige woorden van president Young. Die heiligen van vroeger hadden verbonden gesloten met God, en die verbonden brandden als een onuitblusbaar vuur in hun hart. Het vuur van het verbond leidde hen van New York naar Ohio en Missouri, vandaar naar Nauvoo, en uiteindelijk naar de Salt Lake Valley. Door het vuur van het verbond waren ze in staat om de onbeschrijflijke ontberingen en meedogenloze vervolgingen te doorstaan. Dat onuitblusbare vuur motiveerde mannen om hun gezin te verlaten en de wereld in te trekken om het herstelde evangelie van Jezus Christus te verkondigen. Door onwankelbare toewijding aan hun verbonden konden ze een geloofstraditie vestigen en vervolgens doorgeven aan hun kinderen en kinds kinderen. Soms komen we in de verleiding om ons leven meer door gemak dan door verbonden te laten besturen. Het is niet altijd gemakkelijk om de evangelienormen na te leven, pal te staan voor de waarheid en te getuigen van de herstelling. Het is meestal niet gemakkelijk om anderen over het evangelie te vertellen. Het is niet altijd gemakkelijk om een roeping in de kerk te aanvaarden, vooral niet als we ons daarvoor moeten inspannen. Gelegenheden om anderen op zinvolle wijze te helpen, waartoe we ons verbonden hebben, doen zich zelden voor op gelegen momenten. Maar we ontlenen geen geestelijke kracht aan een gemakkelijk leven. Die kracht krijgen we als we ons houden aan onze verbonden. Als we kijken hoe die heiligen van vroeger leefden, zien we dat hun verbonden de voornaamste kracht waren. Hun voorbeeld en getuigenis waren krachtig genoeg om hun kinderen van generatie op generatie te beïnvloeden. Naarmate onze kinderen groter worden, hebben zij behoefte aan meer directe en duidelijker informatie van hun ouders over wat wel en niet passend is. Ouders behoren hun kinderen te leren pornografische foto's en verhalen te vermijden. Kinderen en jongeren moeten van hun ouders horen dat alle pornografie een hulpmiddel van de duivel is en dat het, als je ermee koketteert, de macht heeft om je verslaafd te maken, af te stompen en zelfs de menselijke geest te vernietigen. Ze moeten leren geen ordinaire taal uit te slaan en de naam van de Heer nooit ijdel te gebruiken. Schuine moppen die ze horen moeten ze nooit herhalen. Leer uw gezinsleden dat ze niet moeten luisteren naar muziek die hun zinnelijke gevoelens prikkelt. Praat openhartig met hen over seks en de leringen van het evangelie aangaande kuisheid. Laten ouders die informatie thuis op een passende manier doorgeven. Alle gezinsleden moeten de regels kennen en geestelijk gesterkt te worden om zich eraan te kunnen houden. En als er fouten worden gemaakt, moeten ze de wonderbaarlijke verzoening van de Heer Jezus Christus begrijpen en aanvaarden zodat door het volledige en soms moeilijke bekeringsproces vergeving en blijvende hoop voor de toekomst verkregen kan worden. Individueel en als gezin moeten we onze zoektocht naar het eeuwige leven nooit opgeven. Jammer genoeg hebben veel te veel ouders in de tegenwoordige wereld afgezien van de taak om die waarden en andere leringen van de kerk aan hun gezin door te geven, in de veronderstelling dat anderen het zullen doen: leeftijdgenoten, de school, leiders en leerkrachten in de kerk, of zelfs de media. Onze kinderen leren elke dag, vullen hun verstand en hart met ervaringen en beelden die grote invloed hebben op hun systeem van waarden. We hebben geen controle over alles wat ze in zich opnemen; maar door thuis de evangelienormen en -waarden aan te leren, kunnen we hen helpen de wereld in het juiste verband en perspectief te zien. Broeders en zusters, we moeten elkaar instrueren en tot een dieper geloof komen om onszelf te versterken met de moed om de geboden na te leven in een wereld van steeds toenemende goddeloosheid. We moeten ons zo intens bekeren tot het evangelie van Christus dat het vuur van het verbond in ons hart brandt als een onuitblusbare vlam. En met dat geloof zullen we het nodige doen om oprecht en rechtschapen te blijven. Ten tweede: communicatie. Er is in de relatie tussen gezinsleden niets belangrijker dan een open, eerlijke communicatie. Dat gaat vooral op voor ouders die proberen de evangeliebeginselen en normen aan hun kinderen te leren. Het vermogen om onze jeugd te begeleiden, en, misschien nog belangrijker, echt te luisteren naar wat hen bezighoudt, is het fundament waarop goede verhoudingen gebouwd worden. Vaak zal wat we in de ogen zien en in ons hart voelen veel duidelijker zijn dat wat we horen of zeggen. Tot de kinderen zeg ik: Wees nooit onbeleefd tegen je ouders. Je moet ook leren luisteren, vooral naar de raad van je vader en moeder en naar de influisteringen van de Geest. We moeten gebruikmaken van de bijzondere leermomenten die zich in ons gezin steeds voordoen. Er zijn krachtige communicatieve momenten door geregeld gezinsgebed en schriftstudie met het gezin. Door de Schriften kunnen we waarden en doelen voor het gezin vaststellen en door erover te praten zullen de gezinsleden stabiel, geestelijk sterk en onafhankelijk worden. Dat vraagt tijd, en dus moeten we samen overleggen hoeveel televisie, films, video's, videospelletjes, internet of bezigheden buitenshuis we kunnen toestaan. Ten derde: tussenbeide komen. Het is de plicht van de ouders om in te grijpen als ze zien dat er verkeerde keuzen worden gemaakt. Dat houdt niet in dat ouders hun kinderen hun kostbare keuzevrijheid ontnemen. Omdat keuzevrijheid een gave van God is, zal de keuze wat ze doen, hoe ze zich gedragen en wat ze geloven uiteindelijk altijd aan hen zijn. Maar als ouders moeten we zorgen dat ze begrijpen wat gepast gedrag is en wat de gevolgen zijn als ze een verkeerde koers volgen. Denk eraan: wederrechtelijke censuur bestaat niet in het gezin. Films, tijdschriften, televisie, video's, internet en andere media zijn gasten en alleen welkom als ze de vreugde in het gezin verhogen. Maak van uw huis een toevluchtsoord van vrede en rechtschapenheid. Sta niet toe dat verkeerde invloeden uw eigen geestelijke milieu vervuilen. Wees vriendelijk, attent, aardig en zorgzaam in wat u zegt en hoe u elkaar behandelt. Dan zullen gezinsdoelen, gebaseerd op evangelienormen, goede besluitvorming gemakkelijker maken. Hetzelfde beginsel geldt voor u, bisschoppen, leerkrachten en andere leiders in de kerk, bij uw hulp aan gezinnen. U hoeft niet werkeloos toe te kijken als degenen over wie u bent gesteld verkeerde keuzen maken. Als een van uw jongeren voor een belangrijke beslissing staat, is er altijd iemand, een ouder, een leider, een leerkracht, die positieve invloed kan uitoefenen door liefdevol en vriendelijk tussenbeide te komen. Ten vierde: uw voorbeeld. Zo moeilijk als het voor de vermoeide zeeman is om zonder kompas zijn koers te vinden op niet in kaart gebrachte zeeën, zo is het bijna onmogelijk voor kinderen en jongeren om hun koers te vinden op de zee van het leven zonder het licht van een goed voorbeeld. We kunnen niet van hen verwachten dat ze ongepaste zaken vermijden als ze zien dat hun ouders lichtvaardig omgaan met beginselen en het evangelie niet naleven. Als ouders, leerkrachten en leiders is het onze ernstige plicht een krachtig, persoonlijk voorbeeld te geven van rechtschapen kracht, moed, offerbereidheid, onzelfzuchtig dienstbetoon en zelfbeheersing. Dat zijn de eigenschappen waardoor onze jeugd de ijzeren roede van het evangelie zal kunnen vasthouden en op het enge en smalle pad zal kunnen blijven. Ik wenste dat ik u kon vertellen dat, als we ons richten op informatie, communicatie, tussenbeide komen, en ons voorbeeld, altijd een volmaakt gezin het resultaat zou zijn, met volmaakte kinderen die nooit afwijken van de evangelienormen. Dat is, jammer genoeg, niet het geval. Maar gezinnen waar men de evangeliebeginselen en normen kent, overdraagt en naleeft, maken meer kans zich de pijn van ernstige fouten te besparen. Als gevestigde patronen van positieve communicatie en een getrouw voorbeeld de overhand hebben, is het veel gemakkelijker om samen te praten over persoonlijke problemen en de nodige veranderingen aan te brengen waardoor elk gezinslid gezegend zal worden. Aan het einde van zijn toespraak in het Boek van Mormon geeft koning Benjamin deze belangrijke raad: '[Ik] kan u niet alle manieren vertellen, waarop gij zonde kunt begaan; want er zijn verschillende wegen en wijzen, ja, zoveel, dat ik ze niet kan tellen. 'Maar dit kan ik u wel zeggen, dat indien gij uzelf en uw gedachten en uw woorden en uw daden niet bewaakt, en de geboden van God niet onderhoudt en niet volhardt in het geloof in hetgeen gij hebt gehoord over de komst van onze Here, zelfs tot aan het einde van uw leven, gij dan moet omkomen. En nu, o mens, bedenk dit en kom niet om' (Mosiah 4:29­30). Broeders en zusters, moge God ieder van ons zegenen dat het 'vuur van onze verbonden' in ons hart mag branden 'als een onuitblusbare vlam.' Mogen we geestelijk voorbereid zijn om onze heilige verbonden elke week te hernieuwen als we van het avondmaal nemen, zodat we de Heer eren en graag ons deel willen doen, in deze zo boeiende en belangrijke tijd, om zijn kerk op te bouwen door onze gezinnen te versterken, is mijn nederig gebed. In de naam van Jezus Christus. Amen.