Onze familie voorbereiden op de tempel Carol B. Thomas Eerste raadgeefster in het algemeen presidium jongevrouwen [Onze] belangrijkste taak [is] om onze familieleden op de tempel voor te bereiden. Ouders hebben de eerste verantwoordelijkheid, maar ook grootouders, tantes en ooms, zelfs broers en zussen, allemaal kunnen ze hun familieleden erover vertellen. Broeders en zusters, ik denk dat ik het fijn vind om hier vandaag te zijn. Door mijn taak in het jongevrouwenpresidium beleef ik fijne dingen. Een maand geleden moest ik een presentatie geven in Guayaquil (Ecuador). Ik kwam in het donker in het hotel aan. De volgende morgen deed ik de gordijnen open en daar, aan de overkant van het dal, stond vorstelijk een prachtig, granieten gebouw op de Santa Ana-heuvels. Het was duidelijk van een verbluffende schoonheid, maar pas toen ik de engel Moroni er bovenop zag staan, besefte ik met tranen in mijn ogen dat daar een tempel was, een symbool van de heerlijke zegeningen die de leden van de kerk in dat deel van de wereld ten deel zullen vallen. 'Tempels zijn unieke gebouwen. ( . . . ) Er worden verbonden gesloten en beloften gedaan. Aan hun altaren knielen we neer voor God, onze Schepper, en worden ons zijn eeuwige zegeningen beloofd.' (Gordon B. Hinckley, Teachings of Gordon B. Hinckley, [1997], blz. 632­633.) Waar we ook heengingen, overal merkten we dat er tempels gebouwd werden -- tempels die de heiligen van God op een hoger plan zullen brengen en de aanblik van landen zullen veranderen, in Zuid-Amerika of waar ook ter wereld. Is het nog maar een jaar geleden dat onze geliefde profeet de bouw van nog eens 32 tempels aankondigde? President Gordon B. Hinckley heeft gezegd: 'Dit is wat betreft de bouw van tempels de belangrijkste periode in de geschiedenis van de wereld.' (Teachings, blz. 629.) Onze jongste zoon, Spencer, die op zending is in Mongolië, schreef dat zijn zendingspresident met de zendelingen en de leden in dit voor de kerk betrekkelijk nieuwe gebied sprak over hun taak om de kerk daar op te bouwen. 'Toen president Cox de leden gelegenheid gaf tot vragen stellen, luidde de eerste vraag: "Wanneer krijgt Mongolië een tempel?" Deze mensen', zei Spencer, 'hunkeren naar een diepere beleving van het evangelie in hun leven. Ze hebben niet eens het Boek van Mormon in hun taal, maar ze willen een tempel.' Waarom maken we ons toch zo druk over tempels? Eenvoudig gezegd, is het doel van tempels 'de verlossing van alle mensen die de wetten en geboden van God navolgen. Het evangelie is in zijn volheid geopenbaard aan Adam. ( . . . ) Door de eeuwen heen hebben heiligen op de een of andere manier tempels gehad.' (Ouderling David B. Haight, 'Dienen in de tempel', De Ster, juli 1993, blz. 23.) Joseph Smith heeft gezegd: 'De grootste taak in deze wereld die God op onze schouders heeft gelegd, is het zoeken naar onze doden.' (History of the Church, deel 6, blz. 313.) Als dat waar is, hebben we, als ouders en verdere familieleden, als belangrijkste taak om onze familieleden op de tempel voor te bereiden. Ouders hebben de eerste verantwoordelijkheid, maar ook grootouders, tantes en ooms, zelfs broers en zussen, allemaal kunnen ze hun familieleden erover vertellen. Toen mijn man en ik in de tempel trouwden, begrepen we hoe belangrijk het was om buiten de tempel nooit over de tempel te praten -- niet omdat de ceremonies geheim, maar omdat ze heilig waren. 'Ze worden vertrouwelijk gehouden om te voorkomen dat ze worden gegeven aan mensen die daar nog niet op voorbereid zijn.' (Boyd K. Packer, De heilige tempel, blz. 2.) Maar in gezinsverband kunnen we veel kostbare waarheden overdragen. Met fijngevoeligheid en gezond verstand kunnen we onze kinderen voorbereiden op de tempel. Denk hier eens aan: Het heilige karakter van de tempelkleding. In de tempel is iedereen in het wit gekleed. Wit is het symbool van reinheid. De tempel is het leslokaal van de Heer. President Hinckley heeft gezegd: '[De tempel] wordt een leerschool in de heerlijke en heilige zaken van God.' (Teachings, blz. 635.) Wat het inhoudt waardig te zijn om naar de tempel te gaan. Kunnen we onze kinderen bijbrengen dat de begiftiging en het dragen van de heilige onderkleding geen verandering van garderobe of levensstijl vereist als ze de beginselen die ermee samenhangen al in hun jeugd begrijpen en naleven? Een jongevrouw die rokjes tot op de knie draagt, hoeft na haar begiftiging in de tempel geen nieuwe garderobe aan te schaffen. En een jongeman die naar de tempel hoopt te gaan, zal de zedelijke normen van de kerk respecteren en zich ernaar gedragen. De evangelietaal begrijpen. Wat betekenen de woorden begiftiging, verordeningen, verzegelingen en sleutels eigenlijk? Er bestaat een verhaal over een jongetje dat zijn ouders hoorde praten over verzegelingen in de tempel. Hij vroeg wat dat betekende. Hij wist niet dat 'de sleutels van [de verzegelbevoegdheid] ( . . . ) synoniem [zijn] met de sleutels van het eeuwige priesterschap'. (De heilige tempel, blz. 21.) Waar kunnen we onze kinderen die zaken bijbrengen? De gezinsavond is daarvoor de aangewezen tijd, maar er zijn nog zoveel plaatsen waar we kunnen praten over onze geestelijke gevoelens over de tempel. Een van mijn favoriete momenten is als het kind 's avonds in bed ligt. Ik ging af en toe naast ze liggen en ze over geestelijke zaken vertellen. In die rust en stilte kan de Geest tot hun hart en ziel getuigen dat wat u zegt waar is. We mogen aannemen dat Jozef en Maria hun gezinsleden over de tempel vertelden. Toen de Heiland een jongen van twaalf was, ouderling Perry had het er daarstraks al even over, namen zijn ouders Hem mee naar het paasfeest in Jeruzalem. Het centrale punt van de gemeenschap was de tempel. Toen Jezus achterbleef, vonden ze Hem niet op plaatsen of bij evenementen voor jongens van zijn leeftijd. Zijn ouders vonden Hem in de tempel. Als Maria Hem 's avonds in bed stopte, gaf ze Hem misschien wel haar getuigenis van die heilige en kostbare waarheden. Mijn eerste herinnering aan tempels stamt uit de tijd dat ik een klein meisje was. Ik wist dat de tempel een heel mooie plaats moest zijn, want mijn ouders gingen er trouw naar toe en kwamen altijd samen in zo'n goede stemming thuis. Ik begreep het heilige karakter van de tempelkleding doordat mijn moeder er met zoveel liefde en eerbied over sprak. President Howard W. Hunter heeft gezegd: 'Laten we onze kinderen vertellen over de geestelijke gevoelens die we in de tempel hebben. En laten we ze oprechter en natuurlijker leren wat we in gepastheid over het doel van het huis des Heren kunnen zeggen. ( . . . ) Hang thuis een foto van de tempel op zodat uw kinderen die kunnen zien.' (President Howard W. Hunter, 'Een tempelgericht volk', De Ster, mei 1995, blz. 6.) In elk huis dat ik in Afrika bezocht, hing eenvoudig en mooi een plaat van de tempel aan de muur. We kunnen gezegend worden als we ons gezin op de tempel voorbereiden. Ik wil u deelgenoot maken van een paar zaken die ik geleerd heb: 1. Vaak naar de tempel gaan, brengt evenwicht in ons leven. Als we daarna thuiskomen, voelen we ons beter -- de invloed van de Geest kan ons beschermen tegen de teleurstellingen van de wereld. Luister naar de belofte van president Hinckley: 'Als er in de kerk meer tempelwerk gedaan werd, zou er minder ( . . . ) zelfzucht, minder ( . . . ) onenigheid zijn, en [zouden we elkaar] minder ( . . . ) vernederen. De hele kerk zou op een hoger geestelijk niveau komen van liefde voor elkaar en gehoorzaamheid aan de geboden van God.' (Teachings, blz. 622.) 2. Door de geestelijke atmosfeer in de tempel neemt onze hang naar wereldse zaken af. Als we er regelmatig naartoe gaan, hoeven we niet meer zo nodig de laatste mode te dragen, en heeft werelds vermaak minder aantrekkingskracht op ons. 3. De tempel is een plek van openbaring. Lang geleden liep ik de tempel binnen en hoorde ik in mijn binnenste de woorden: Leer spreken in het openbaar. Ik dacht: Wanneer moet ik nu ooit in het openbaar spreken? Een aantal maanden lang deed ik gebrekkige pogingen om enthousiasme op te brengen voor de aanwijzing die ik had ontvangen. Ik leende zelfs bij een plaatselijke bibliotheek een bandje van een spreker die toegaf dat hij als doel had om eens in de mormoonse Tabernakel te spreken. Ik dacht destijds: Ik zal nooit spreken in de Tabernakel! Ouderling John A. Widtsoe heeft gezegd: 'Op de meest onverwachte momenten, in of buiten de tempel, zal ons, als een openbaring, de oplossing te binnen schieten van de problemen die ons bezighouden. ( . . . ) Het is een plek waar we openbaring kunnen verwachten. (Ouderling John A. Widtsoe, 'Temple Worship', The Utah Genealogical and Historical Magazine, deel 12, april 1921, blz. 63­64.) 4. Een van de belangrijkste lessen die ik geleerd heb, is dat Satan zal proberen ons uit de tempel te houden. Vrienden van me vertelden me eens dat ze het tegen niemand zeggen als ze gaan. Ze springen gewoon in de auto en vertrekken, want als ze dat niet doen, gebeurt er steevast iets om ze ervan te weerhouden. Ik herinner me een waarschuwing van de president van de Logan-tempel dat Satan en zijn volgelingen 'mensen in de oren fluisteren om ze over te halen niet naar de tempel te gaan.' ('Genealogical Department', Church News, 12 december 1936, blz. 8.) 'Het tempelwerk roept zoveel weerstand op omdat het de bron is van zoveel geestelijke kracht, voor zowel de heiligen der laatste dagen individueel als voor de gehele kerk.' (De heilige tempel, blz. 37.) 5. De geest van Elia is voelbaar. Als we met jongeren van de kerk werken, zien we dat de tempel aantrekkingskracht voor hen heeft. Ze zijn toegewijd aan de opbouw van het koninkrijk van God. In Nicaragua (Midden-Amerika) nam een groep van 49 jongevrouwen en hun leidsters tweeduizend namen mee naar de Guatemala-Stad-tempel. Elke jongevrouw had een jaar moeten sparen om mee te kunnen. Die getrouwe jongevrouwen maakten een busreis van bijna twee dagen, passeerden driemaal een landsgrens en bleven twee tot drie dagen in de tempel, om daarna weer naar huis te gaan. In een andere wijk hebben jongeren tienduizend namen van voorouders opgezocht en hun hart tot hun familie gewend. Waar tempels zijn, zien we dat jongeren zich laten dopen voor de doden, sommigen zelfs elke week. 6. In de tempel verschaft de Geest van de Heer troost en vrede, vooral op momenten van wanhoop. Onlangs ontmoette ik in de tempel een leuke vrouw van 35. We raakten met elkaar in gesprek en ik vroeg of haar man er ook was. Met een tedere blik in de ogen vertelde ze dat hij drie maanden daarvoor aan een hersentumor was overleden. De tempel is haar anker, de geest in de tempel geeft haar troost en gemoedsrust, en misschien was haar man daar wel. We kunnen ons allemaal afvragen: 'Hoe vaak moet ik naar de tempel?' Onze leiders zullen nooit zeggen hoe vaak we moeten gaan, omdat dat voor iedereen anders is. Veel vrouwen van verschillende leeftijden die dichtbij een tempel wonen, proberen eens per week te gaan. Toen een van mijn vriendinnen voltijds werkte, ging ze een dag per maand naar de tempel en woonde dan een aantal diensten bij. Die vrouwen zijn gehoorzaam, maar ze begrijpen ook hoeveel kracht ze aan de macht van het priesterschap ontlenen. Jonge ouders kunnen misschien eens per maand naar de tempel. President Packer heeft gezegd: 'Jullie zullen misschien begrijpen ( . . . ) dat we proberen van familiegeschiedenis ( . . . ) "thuiswerk" te maken. ( . . . ) Paren die kleine kinderen hebben moeten zich niet ontoereikend of schuldig voelen ( . . . ) als zij zich de tijd en het geld niet kunnen veroorloven om dikwijls een verre tempelreis te maken. Moeders leveren een bijdrage door belangrijke gebeurtenissen op te schrijven, door foto's en andere zaken te verzamelen als aandenken, ( . . . ) voor zover dit alles past in het schema van een drukke moeder.' (Ouderling Boyd K. Packer, A Plea To Stake Presidents, 1 april 1988.) Mijn eigen moeder maakte geen plakboeken, maar ze heeft me liefde bijgebracht voor mijn erfgoed. Door de vele verhalen die ze over mijn voorouders heeft verteld, heeft ze me geleerd van hen te houden. President Packer zegt verder: 'Vader en moeder kunnen spreken over verordeningen en verbonden. Door hun stembuiging kunnen zij de nadruk leggen op het woord tempel, elke keer als zij het uitspreken. ( . . . ) Als de juiste tijd gekomen is, zullen de verplichtingen van het gezin wat minder worden, en het inkomen wat hoger. Dan kunnen en behoren de leden zich meer toe te leggen op dit heilige [tempel]werk' ('A Plea to Stake Presidents'). Wij verzoeken u, ouders, dringend om uw zoons en dochters de betekenis van de tempelverbonden duidelijk te maken. Leer hun dat 'het dragen van het tempelonderkleed het heilige voorrecht is van wie de tempelverbonden zijn aangegaan. ( . . . ) [Het] is een uiterlijk teken van een innerlijke belofte om de Heiland, Jezus Christus, te volgen.' (Brief van het Eerste Presidium, 5 november 1996). Dat onze liefde en onze eerbied voor Gods tempel over de hele wereld mag toenemen. Dat wij onze kinderen leren zo te leven dat zij, als ze naar de tempel gaan, kunnen staan in de tegenwoordigheid van de Heer, bid ik in de naam van Jezus Christus. Amen.