Wij zijn middelen in Gods hand Mary Ellen Smoot Algemeen presidente zustershulpvereniging 'We hebben geen nieuw programma nodig om ons te motiveren -- we hoeven ons slechts het verlangen om het evangelie te verkondigen eigen te maken en de minder-actieven de hand te reiken.' Lieve zusters, ik wil beginnen met u te vertellen hoeveel ik van u houd. Ik ben onuitsprekelijk dankbaar dat ik deel uitmaak van deze prachtige zusterschap, waarvan president Gordon B. Hinckley heeft gezegd dat het een wereldwijde familie van zusters is. We zijn zusters, en ik word steeds geïnspireerd door uw geloof, uw goedheid en uw verlangen om te doen wat de Heer wil. Dank u voor uw dienstbaarheid, uw voorbeeld en dat u werkelijk gelovig en deugdzaam bent, met visie en naastenliefde. Overal waar ik kom, zie ik de positieve invloed van de ZHV in het leven van de zusters in de kerk. Ieder van ons is een middel in de handen van God. Kort geleden ontmoette ik een zuster in Oregon die door een zorgzame huisbezoekster weer actief geworden was in de kerk. Die huisbezoekster moet zich vast net zo voelen als Ammon en zijn broeders toen zij zich erover verheugden dat ze 'middelen in de handen Gods' (Alma 26:3) waren gemaakt waardoor ze de kennis van Christus konden brengen aan de Lamanieten die 'van God vervreemd' (Alma 26:9) waren. Want 'de waarde van zielen [is] groot in Gods ogen' (LV 18:10). In meer dan 165 landen van de wereld zijn onze zusters middelen in Gods handen. Ik denk aan een wijk in Brazilië waar elke week nieuwe leden binnenstromen. De zusters in die ZHV hebben zich ten doel gesteld zelfs niet één week voorbij te laten gaan zonder dat de pasgedoopte zusters thuis bezoek hebben gekregen en een exemplaar van de proclamatie Het gezin: een proclamatie aan de wereld en de ZHV-verklaring als geschenk hebben ontvangen. Tot dusver is nog geen zuster inactief geworden. Ik verbaas me over een geïnspireerde ZHV-presidente van een wijk in Korea die besloot om elke minder-actieve zuster in haar wijk te bezoeken. Tot op heden heeft ze 25 zusters bezocht en allemaal, op drie na, zijn ze in de kerk teruggekomen. Zulke zusters zijn levende getuigen van president Hinckley's uitspraak: 'Geen enkele kerkroeping is klein of onbelangrijk. Bij de uitoefening van onze plicht beïnvloeden wij allemaal het leven van anderen. '(. . .) Wat uw roeping ook moge zijn, zij biedt u evenveel gelegenheid om het goede te doen als ik in de mijne. (. . .) Onze opdracht is het goede tot stand te brengen zoals [de Meester] dat gedaan heeft.' ('Dit is het werk van de Meester', De Ster, juli 1995, blz. 64.) Wij kunnen werkelijk allemaal een middel zijn in Gods handen. Gelukkig hoeven we niet allemaal hetzelfde soort middel te zijn. Zoals de instrumenten in een orkest verschillen in afmeting, vorm, en geluid, zo verschillen wij ook van elkaar. We hebben verschillende talenten en aanleg, maar net zo min als de hoorn het geluid van een piccolo kan nadoen, is het noodzakelijk dat we de Heer allemaal op dezelfde manier dienen. Zuster Eliza R. Snow heeft gezegd: 'Geen enkele zuster is zo geïsoleerd of zo beperkt, dat ze niets kan doen om het koninkrijk van God op aarde te vestigen.' (Woman's Exponent, 15 september 1873, blz. 62; cursivering toegevoegd.) Het is daarom ons voorrecht en onze taak om als dochters van God en zusters van de ZHV de doeltreffendste middelen te worden die wij kunnen zijn. De ZHV kan ons helpen. De profeet Joseph, die in 1842 de ZHV heeft gesticht, heeft duidelijk gemaakt dat deze door God geïnspireerde organisatie niet alleen tot doel had 'de armen te helpen, maar om zielen te redden.' (History of the Church, deel 5, blz. 25.) Al sinds het begin heeft de ZHV onnoemelijk veel goed gedaan. De ZHV heeft in 1906 gezorgd voor de eerste wagonlading meel voor de overlevenden van de aardbeving van San Francisco, en later, tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog, heeft ze tarwe ter beschikking gesteld aan de regering van de Verenigde Staten. Het afgelopen jaar hebben onze zusters ruim 140 duizend quilts geschonken aan mensen in nood. We hebben gepleit voor het moederschap en het gezin, campagne gevoerd tegen analfabetisme en over de hele wereld ontelbare uren dienstbetoon verricht. Maar vanavond wil ik u vertellen dat ons belangrijkste werk nog voor ons ligt, namelijk om in samenwerking met onze priesterschapsleiders het koninkrijk van God voorwaarts te stuwen. Zusters, we zijn hier nodig -- voor de Heer, onze priesterschapsleiders, onze gezinnen, en voor elkaar. De Heer heeft ons nodig om onze eeuwige roeping te vervullen en aan het doel van onze schepping te beantwoorden. Hij wil dat we ons thuis voelen in de ZHV en op zoek gaan naar manieren om anderen namens zijn vrouwenorganisatie te helpen en om als zusters samen te werken aan de uitbreiding van het koninkrijk van het evangelie. De ZHV zal ons allemaal werkelijk helpen om ons gezin en elkaar bij te staan zoals geen enkele andere club of organisatie dat kan. President Spencer W. Kimball heeft gezegd: 'In de wereld hiervóór hebben getrouwe vrouwen bepaalde taken gekregen. (. . .) Hoewel we ons nu de bijzonderheden niet herinneren, verandert dat niets aan de heerlijke realiteit van hetgeen waarmee we eens akkoord zijn gegaan. [We] zijn verantwoordelijk voor de zaken die lang geleden van ons verwacht werden.' ('The Role of Righteous Women', [Ensign, november 1979], blz. 102.) Dus hoe doen we dat? Hoe worden we, temidden van de drukte van het leven, de doeltreffendste middelen in de handen van de Heer? We kunnen daarover heel wat leren van de zoons van Mosiah en van de ZHV-verklaring. Ten eerste. Onze eigen bekering moet op de eerste plaats komen. Onze eigen bekering is het belangrijkste. Als wij anderen het licht van het evangelie willen brengen, moet het in ons eigen leven helder schijnen. Toen de zoons van Mosiah zich eenmaal bekeerd hadden, werkten zij er onophoudelijk aan om anderen deelgenoot te maken van het evangelie, want zij 'konden niet gedogen, dat de ziel van enig mens verloren zou gaan' (Mosiah 28:3). Alleen als wij ons bekeerd hebben tot de Heer Jezus Christus kunnen we anderen versterken. En alleen dan beginnen we te begrijpen dat ons leven echt zin, een doel en richting heeft, en dat het, als zusters verenigd in onze toewijding aan Jezus Christus, onze roeping is een licht voor de wereld te zijn. Ten tweede. Net als de zoons van Mosiah moeten we 'sterk [worden] in de kennis der waarheid' (Alma 17:2). Die broers bestudeerden voortdurend het evangelie. Door vasten en gebed, en door zich in de Schriften te verdiepen, kwamen zij te weten dat Jezus de Christus is en leerden zij zijn stem verstaan. Zo behoren wij, als zusters van de ZHV, door gebed en schrift- studie naar een groter getuigenis van Jezus Christus te streven en door de ingevingen van de Heilige Geest op te volgen geestelijke kracht te verkrijgen. Een doeltreffend middel zijn in ons gezin, voor onze buren, of zelfs vanaf het spreekgestoelte, is bijna onmogelijk, tenzij we de influisteringen van de Heilige Geest kunnen onderscheiden. Ammon kon de gedachten van de Lamanitische koning lezen omdat hij dicht bij de Heer leefde. (Zie Alma 18:16.) Of we de stem van de Geest horen, is afhankelijk van onze bereidheid om de geboden te onderhouden, want 'wanneer wij enige zegen van God ontvangen, is het door gehoorzaamheid aan die wet, waarop deze is gegrond' (LV 130:21). De enige manier om de onuitsprekelijke vreugde van het evangelie te ervaren en om de genade van de verzoening van Christus te voelen, is gehoorzaam te zijn aan alle geboden van God, en niet aan slechts een paar daarvan. Hebben we de onmetelijke zegeningen van de wekelijkse gezinsavond, dagelijkse schriftstudie en gebeden ontvangen? Begrijpen we welke verstrekkende zegeningen ons ten deel vallen als we trouw zijn aan onze verbonden en onze geest alleen vullen met dat wat 'deugdelijk, lieflijk, eervol of prijzenswaardig is'? (Geloofsartikel 1:13.) Als gehoorzaamheid ons doel wordt, is het geen ergernis meer. De ZHV kan ons hulp bieden om goddelijke wetten trouw te blijven en dichter bij God te komen. Stel u eens voor met hoeveel goeds de aarde vervuld zal worden als die kring van rechtschapen zusters onder leiding van de priesterschap een eenheid wordt en rechtschapen doelen verwezenlijkt! Als wij eensgezind elkaar en alle kinderen van onze Vader helpen, kunnen we middelen zijn in Gods handen, niet alleen om lichamelijk lijden te verlichten, maar om, wat nog belangrijker is, steun te verlenen aan wie geestelijke bijstand nodig hebben. Ten derde. Dienstbetoon is een sleutel om een doeltreffend middel te worden. De zoons van Mosiah wilden liever de Lamanieten helpen dan de leiding van hun vaders koninkrijk op zich nemen. En in veel gevallen heeft hun dienstbetoon het hart van de Lamanieten verzacht en ontvankelijk gemaakt voor het evangelie. Toen de dienstknechten van Lamoni uitvoerig vertelden hoe Ammon de rovers had weggejaagd, was Ammon zelf bezig de paarden in de stal te voeren en de koning te dienen. (Zie Alma 18:9­10.) Ook wij genieten van dienstbetoon en goede werken. Dienstbetoon verzacht het hart, want het is werkelijk het evangelie in actie. Ik ken een wijk in Arizona waar momenteel drie gezinnen de kerk onderzoeken, en dat is allemaal het directe gevolg van dienstbetoon door de ZHV. De ZHV geeft ons talloze gelegenheden om in alle aspecten van ons leven de reine liefde van Christus te ontwikkelen en te beoefenen. De bijeenkomst ter verrijking van het persoonlijk en huiselijk leven, bijvoorbeeld, biedt uitstekend gelegenheid om te leren en anderen te dienen. Dienstbetoon is het evangelie van Jezus Christus in actie, want dienstbetoon is een zegen voor zowel de gever als de ontvanger. Zult u zoeken naar manieren om uw dienstbetoon in goede banen te leiden door middel van de organisatie van de ZHV, in het besef dat dienstbetoon een van de doeltreffendste manieren is om anderen zowel materieel als geestelijk tot zegen te zijn? Ten vierde. Liefde moet de grondslag zijn van alles wat we doen. Als zusters van de ZHV houden we van de Heer, van ons gezin, van het leven en van leren, en van elkaar. Het hart van Lamoni's vader, de koning van de Lamanieten, werd verzacht toen hij zag hoe oprecht Ammon van zijn zoon hield. Uiteindelijk leidde Ammons liefde tot de bekering van Lamoni's gezin. (Zie Alma 20:26­27.) Onze belangrijkste en eerste zorg is de bekering, de heractivering en het behoud van ons eigen gezin. Ook daarin kan de ZHV helpen. Zuster Elsa Bluhm, die 102 is, heeft altijd geweten dat het evangelie waar was. Zij hield van de Heer. Zij ontmoette en huwde een goede man. Hij was afkomstig uit Duitsland en geen lid van de kerk. Haar man had nooit leren bidden. Elke avond, als Elsa naast hun bed knielde, nam ze zijn hand in de hare en bad. Na vele jaren werd hij lid van de kerk en werden zij in de tempel verzegeld. Voordat hij stierf, werd broeder Bluhm een middel in Gods handen door zijn Duitse voorouders op te sporen. Die goede afloop begon met het volhardende, liefdevolle, rechtschapen voorbeeld van één vrouw. Elsa nodigde de Geest uit in haar huis en in haar huwelijk door van haar man te houden en van de Heer te houden. Zij was zowel trouw als vol geloof, ook in tijden waarin ze zich alleen voelde. Zij was in haar eigen huis een middel in Gods handen. In onze ogen kan ons rechtschapen voorbeeld klein lijken, maar de invloed ervan is groot. Wees voor iedereen binnen uw invloedssfeer 'een voorbeeld voor de gelovigen in woord, in wandel, in liefde, in geloof en in reinheid' (1 Timoteüs 4:12). Laat anderen voelen hoeveel vrede en vreugde het brengt als we het evangelie naleven. Nodig uw vrienden die geen lid zijn, of minder-actieve leden uit voor de gezinsavond. Neem ze mee naar de kerk en wees een voorbeeld van eerbied voor hen. Laat ze zien dat u films, tv-programma's of internetsites mijdt die de Geest verdrijven en van u een minder geschikt instrument maken. President Hinckley heeft ons herhaaldelijk gevraagd om betere zendelingen te worden, en ouderling M. Russell Ballard van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft erop gewezen dat wij, om het zendingsprogramma van de kerk te laten bereiken waar het voor staat, als zusters ons aandeel daarin moeten leveren. We hebben geen nieuw programma nodig om ons te motiveren -- we hoeven ons slechts het verlangen om het evangelie te verkondigen, eigen te maken en in onze bestaande programma's de minder-actieven de hand te reiken. Of we nu huisbezoekster zijn, de bijeenkomsten ter verrijking van het persoonlijk en huiselijk leven organiseren, kinderen in het jeugdwerk lesgeven, of leiding geven aan de jeugd, we kunnen manieren vinden om degenen te bereiken van wie het geloof wankelt of die de waarheid nog niet hebben gevonden. We kunnen middelen zijn om de schapen van de Heer terug te brengen in de kudde. Ik weet dat we het kunnen. We hebben met onze zelfgemaakte quilts warmte gebracht aan tienduizenden mensen over de hele wereld. We hebben getoond dat we bereid zijn om dienstbaar te zijn, te geven en lief te hebben. Laten we nu zoeken naar manieren om het geschenk van het evangelie te geven aan wie geestelijke warmte nodig hebben. Wilt u, als u vanavond naar huis gaat, een ogenblik nemen om uw indrukken van vanavond op te schrijven? Wilt u bedenken op welke manieren u een middel in Gods handen kunt zijn? Wilt u overdenken welke zegeningen u te wachten staan door uw gehoorzaamheid in dit leven en in de eeuwigheid? En wilt u uw naam invullen in deze tekst en met uw hele ziel weten dat God van u houdt: '[Blijf] in het belang van Zion (. . .) prediken in de geest van ootmoed, en mij voor de wereld (. . .) belijden, en Ik zal [u] als op arendsvleugelen dragen, en [u zult] heerlijkheid en eer voor [uzelf] en voor mijn naam verwerven' (LV 124:18). Ik weet dat het evangelie waar is. Ik weet dat dit het werk van de Heer is. Ik weet dat Jezus de Christus is en dat we nu een waar profeet op aarde hebben. Het werk is zoet. Daarvan getuig ik nederig. In de naam van onze Heer en Heiland, Jezus Christus. Amen.