Een God van wonderen Sydney S. Reynolds Eerste raadgeefster in het algemeen jeugdwerkpresidium 'Ik geloof dat ieder van ons kan getuigen van die kleine wonderen.' Net als Moroni in vroeger tijden geloof ik in een God van wonderen. Moroni schreef aan de mensen van onze bedeling: 'Doch ziet, ik zal u een God van wonderen tonen, (. . .) en het is diezelfde God, Die de hemelen en de aarde schiep, en alle dingen die er in zijn' (Mormon 9:11). Moroni verklaarde dat Jezus Christus veel machtige wonderen deed, dat er veel machtige wonderen door de apostelen werden gewrocht, en dat een God die gisteren, vandaag en voor altijd dezelfde is, ook nu een God van wonderen moet zijn. (Zie Mormon 9:18; 9:9.) Denk eens aan de wonderen in het Oude Testament. Denk aan Mozes en de doorgang in de Rode Zee. Voor alle generaties van Israëlieten daarna waren de grote wonderen die leidden tot hun bevrijding uit Egypte, het onmiskenbare bewijs van Gods bestaan en zijn liefde voor hen. Veel profeten uit het Boek van Mormon, ook Nephi, verwezen naar het verhaal van Mozes om geloof aan te moedigen in een God die zijn volk kon bevrijden uit de nood. (Zie 1 Nephi 4:1–3.) Andere profeten herinnerden de mensen eraan dat ze zelf getuige waren geweest van wonderen die hen konden overtuigen van Gods macht. In het Nieuwe Testament vertelde de apostel Johannes waarom hij veel wonderen van de Heiland had opgeschreven -- namelijk: 'opdat gij gelooft, dat Jezus is de Christus' (Johannes 20:31). In deze bedeling zijn we getuige van het grote wonder van de herstelling van het evangelie van Jezus Christus op aarde. Het begon toen een jongeman in de buurt van Palmyra (New York) naar een bos ging, zijn hart uitstortte en zijn vragen voorlegde aan een God die volgens hem antwoord kon geven -- de God van wonderen. En wonderen zijn er in deze bedeling gebeurd -- machtige wonderen -- waaronder het Boek van Mormon, dat op zich al een getuige van Jezus Christus is. Net zo belangrijk als die 'machtige wonderen' zijn de kleinere 'privé-wonderen', waardoor we leren in de Heer te geloven. Die gebeuren als we de influisteringen van de Geest in ons dagelijks leven herkennen en er gehoor aan geven. Ik ben dankbaar voor een leraar die zijn studenten aanspoorde een dagboek bij te houden van de influisteringen van de Geest. Hij zei dat we moesten opschrijven wat we voelden en wat er verder gebeurde. Kleine dingen werden duidelijk. Op een dag probeerde ik haastig een paar opdrachten af te maken en me op een reisje voor te bereiden. Ik was net beneden naar de wasruimte van de studentenflat geweest om mijn kleren uit de wasmachine in de droger te doen. Jammer genoeg waren alle drogers in gebruik, en dat zou nog wel even duren. Ontmoedigd ging ik weer naar boven; ik wist dat ik, als die drogers uitgedraaid waren, al vertrokken moest zijn. Nauwelijks was ik terug op mijn kamer toen ik de ingeving kreeg om weer naar beneden te gaan en nog eens naar de was te kijken. Onzin, dacht ik -- ik ben er net geweest. Maar omdat ik probeerde te luisteren, ging ik. Twee drogers waren leeg -- en ik kon alles doen wat nodig was. Zou de Heer zich echt druk hebben gemaakt over zoiets kleins, wat voor mij echter belangrijk was? Sindsdien heb ik door veel ervaring geleerd dat de Heer ons in elk aspect van ons leven wil helpen als wij proberen Hem te dienen en zijn wil te doen. Ik geloof dat ieder van ons kan getuigen van die kleine wonderen. We kennen kinderen die bidden dat ze een verloren voorwerp zullen vinden, en het ook vinden. We weten dat er jonge mensen zijn die de moed opbrengen om als getuige voor God te staan, en zijn steun voelen. We kennen vrienden die van hun laatste geld hun tiende betalen en vervolgens, door een wonder, merken dat ze hun lesgeld of hun huur kunnen betalen of op de een of andere manier aan voedsel voor hun gezin komen. We kunnen verhalen vertellen over verhoorde gebeden en priesterschapszegens die moed gaven, of troost of genezing brachten. Door die dagelijkse wonderen raken we vertrouwd met de hand van de Heer in ons leven. Ik heb me veel met dit onderwerp beziggehouden vanwege een gebeurtenis die zich de laatste maanden in ons gezin heeft afgespeeld. Onze dochter en haar man hebben er lang over gedaan voordat ze elkaar vonden, en hebben toen, hoewel ze heel graag kinderen wilden, jarenlang moeite moeten doen om die droom te verwezenlijken. Ze hebben gebeden, zegens van de priesterschap en medische hulp gevraagd, en waren ten langen leste opgewonden toen ze hoorden dat ze een tweeling verwachtten. Het ging echter niet allemaal op rolletjes en veertien weken voordat de baby's zouden komen, lag de aanstaande moeder op de kraamafdeling van het ziekenhuis. De doktoren hoopten aanvankelijk dat ze de weeën een paar weken konden tegenhouden. Maar al gauw rees de vraag: hebben we de 48 uren om de medicijnen toe te dienen die nodig zijn om de onvolgroeide longen van de baby's te laten functioneren? Een verpleegster van de intensive care voor pasgeboren baby's kwam foto's laten zien van de apparaten waar de baby's aan gekoppeld zouden worden als ze levend geboren werden. Ze legde uit dat er kans bestond op beschadiging van de ogen, collaberen van de longen, lichamelijke handicaps en hersenbeschadiging. Het echtpaar luisterde, nederig maar hoopvol, en toen werd duidelijk dat, ondanks alles wat de doktoren konden doen, de baby's in aantocht waren. Ze werden levend geboren. Eerst werd het meisje en toen de jongen -- die bij elkaar nog geen vier pond wogen -- snel naar de intensive care gebracht en aan de beademing gelegd, met intraveneuze en voedingsslangetjes, en voortdurende aandacht. Ze konden niet te veel licht verdragen, niet te veel geluid, hun chemisch evenwicht vereiste voortdurend toezicht terwijl het ziekenhuis met behulp van miljoenen guldens aan apparatuur en heel veel dokters en verpleegsters het wonder van de moederschoot probeerde na te bootsen. Elke dag gebeurden er talloze wondertjes: een ingeklapte long genas en bleef tegen de verwachting in goed functioneren; ze werden een longontsteking de baas; dodelijke infecties traden op en werden met succes bestreden; de slangetjes functioneerden niet goed en werden vervangen. Na zes weken was de jongen bijna twee pond aangekomen en kon hij zonder extra zuurstof ademen. Hij kon van de beademing af, leerde eten, en zijn dankbare ouders namen hem mee naar huis, terwijl hij nog met de monitoren verbonden was. Het meisje bleef het zuurstofslangetje eruit trekken waardoor het alarm op de hele afdeling afging. Misschien wilde ze haar broertje bijhouden, maar elke keer werd haar keeltje afgesloten en kon ze niet zelfstandig ademen. Haar keeltje was zo geïrriteerd dat de verpleging de grootste moeite had om het slangetje opnieuw in te brengen en was ze bijna gestorven. Haar normale vooruitgang werd gehinderd door haar blijvende afhankelijkheid van de beademingsapparatuur. Uiteindelijk, als haar broertje al twee maanden thuis is, voelden de doktoren zich genoodzaakt haar te opereren -- een operatie waardoor ze door een gaatje in haar keel zal kunnen ademen, een operatie waardoor de maagproblemen wellicht opgelost worden door een gaatje in haar zij, maar een operatie met een nasleep van vele maanden, en misschien wel voor de rest van haar leven. Terwijl de ouders worstelden om tot een beslissing te komen, stuurde een lieve tante een boodschap aan de hele familie. Ze legde de situatie uit -- de urgentie ervan, hoe belangrijk het was dat het kindje van de beademing af kwam -- en stelde voor om weer gezamenlijk te vasten, en in gebed en tijdens het vasten om nog een wonder te vragen -- als het de wil van de Heer was. We zouden op de avond van 3 december ons vasten beëindigen. Ik lees u voor uit een brief die de familie op de ochtend van 4 december toegestuurd kreeg. 'Liefste familieleden, geweldig nieuws! Zegeningen van de Heer. Onze innige dank voor jullie gebeden en vasten voor ons meisje. Gisterochtend kwam ze van de beademing af en op het moment dat we dit schrijven, duurt dat al 24 uur. Voor ons is het een wonder. De medische staf wil nog niets over de toekomst zeggen, maar we zijn de Heer en jullie zo dankbaar. We bidden dat dit het einde van haar verblijf in het ziekenhuis inluidt. En we durven zelfs te hopen dat ze met Kerstmis thuis is.' Ze was inderdaad met Kerstmis thuis, en beide baby's maken het momenteel goed. Onze familie heeft haar eigen grote wonder, en we zijn bereid om te getuigen dat er vandaag, net als vroeger, een 'God van wonderen' is en er altijd zal zijn. Hij houdt van zijn kinderen en wil hen zegenen. Net als u weten we dat niet alle gebeden tot de Heer en niet al ons vasten beantwoord worden zoals we hopen. Ook onze familieleden hebben te maken gehad met de dood van dierbaren, ernstige ziekte, scheiding, en met kinderen die een ander levenspad kozen. We begrijpen niet altijd wat de reden is van de beproevingen die we krijgen. Maar ons geloof is gegroeid, en misschien ook het uwe, doordat we gezien hebben hoe dierbaren, vrienden en mensen die we slechts van een afstand kennen, door geloof in de Heer de zwaarste beproevingen hebben doorstaan. Ook zij kennen de God van wonderen en ze getuigen in hun moeilijkste momenten dat, wat de toekomst ook brengt, de Heer hen kent, van hen houdt en hen zegent. Ze zijn voor altijd aan Hem en aan elkaar verzegeld, en ze zijn bereid hun wil aan de zijne ondergeschikt te maken. Hoe zijn ze op dat punt gekomen? Hoe krijgen we toegang tot het onopvallende wonder dat de Heer bewerkstelligt doordat Hij ons, zijn kinderen, verandert in waardige erfgenamen van Gods koninkrijk? Ik denk dat het mogelijk is gemaakt doordat 'God de wereld [zo heeft liefgehad], dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe' (Johannes 3:16). Ik denk dat het gebeurt als we ons overgeven aan de ingevingen van de Heilige Geest, de natuurlijke mens laten afsterven, en vervuld zijn met Gods liefde (zie Mosiah 3:19). 'Dankzij de verzoening van [Jezus] Christus [kunnen] alle mensen door gehoorzaamheid aan de wetten en verordeningen van het evangelie zalig worden' (geloofsartikel 3). Alle mensen -- daar hoor ik bij; daar hoort u bij -- kunnen deel hebben aan de verzoening, het grootste van al Gods wonderen. God heeft werkelijk een doorgang in de Rode Zee gemaakt en ons het Boek van Mormon gegeven. Hij kan ons genezen van onze zonden, en Hij kan en zal ons, zijn kinderen, in ons dagelijks leven zegenen. Ik weet dat Hij leeft, van ons houdt en ook vandaag een God van wonderen is. In de naam van Jezus Christus. Amen.