Verrijking van het persoonlijk en huiselijk leven Virginia U. Jensen Eerste raadgeefster in het algemeen ZHV-presidium We zijn erop gebrand dat elke zuster zich geestelijk sterkt en vaardigheden opdoet waarmee ze zich in de toekomst staande kan houden. Toen de zustershulpvereniging op 17 maart 1892 vijftig jaar bestond, kwamen de zusters in de hele kerk in hun gemeente, wijk of ring bijeen, maar ook in deze Tabernakel, om met elkaar te bidden. Joseph F. Smith, toen raadgever van president Wilford Woodruff, sprak dat gebed uit en zei daarin het volgende: 'Zegen de ( . . . ) leden van de zustershulpvereniging overal op aarde ( . . . ). Wilt u hun uw Geest schenken tot zegen, dat hun hart zich voor uw aangezicht zal verheugen.' (Notulen van het algemeen bestuur van de zustershulpvereniging, 17 maart 1892, archieven afdeling kerkgeschiedenis, De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, blz. 233­234.) Ruim een eeuw later zijn we wederom vergaderd als zusters met als doel ons te verheugen. Mijn hart is vol van blijdschap en dankbaarheid over de grote zegen die u en mij ten deel is gevallen: lid te mogen zijn van deze fantastische kerk en kennis te hebben van het heilsplan dat door onze vader in de hemel is opgesteld. Ik verheug mij in de uitgelezen zegeningen die ons deel zijn, omdat we kunnen leren en groeien door de programma's van de kerk. In het bijzonder verheug ik mij vanavond in de programma's van de ZHV. In wat zij in het verleden voor ons gedaan hebben en waar ze ons in de toekomst toe in staat zullen stellen. President Joseph F. Smith beval de ZHV aan als een organisatie die door 'God is opgericht, goedgekeurd, ingesteld en verordineerd' (notulen, 17 maart 1914, blz. 54). Ouderling Ezra Taft Benson hield ons voor: 'De kerk is grotendeels opgericht als hulp voor het gezin, en lang nadat de kerk haar zending heeft vervuld, zal [het gezin] nog steeds functioneren' ('Strengthening the Family', Improvement Era, december 1970, blz. 46). Ik wil het met u hebben over hechte gezinnen, een gezin waarin iedereen -- of we nu gehuwd of alleenstaand, jong of oud zijn -- kan groeien en tot wasdom komen; waarin de gezinsleden alles leren wat zij nodig hebben om zich aan het heilsplan te kunnen houden, en zo hun weg terug kunnen vinden naar ons hemelse huis als deze sterfelijke proeftijd voorbij is. Ik onderschrijf de woorden van president David O. McKay, die heeft gezegd: 'Met heel mijn hart geloof ik dat ons thuis de beste plek is om te worden voorbereid op het eeuwige leven.' ('Blueprint for Family Living', Improvement Era, april 1963, blz. 252.) En toch worden we in de Schriften gewaarschuwd dat er in alles een tegenstelling is (zie 2 Nephi 2:11). President Boyd K. Packer zegt dan ook dat 'het uiteindelijke doel van de tegenstander ( . . . ) is om de gezinsbanden te verstoren, te verbreken en te vernietigen.' ('De vader en het gezin', De Ster, juli 1994, blz. 17.) In de afgelopen lente hebben twee vogelpaartjes een nest in mijn tuin gebouwd. Een musje bouwde een nestje in een rozenstruik op mijn patio. Ze bleef maar af en aan vliegen met blaadjes en twijgjes tussen haar snavel. Zorgvuldig manoeuvreerde ze tussen de rozendoornen door om haar bouwmaterialen op de uitgekozen plek te kunnen deponeren. Ze gunde zich geen rust totdat het nestje af was. Wat mij verbaasde was dat er uit de sprietjes een sterk en solide bouwsel ontstond. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen toen ik op de bodem van het nestje vier dotjes katoen zag liggen, die dienst zouden doen als zachte bedjes voor haar kleintjes. De tweede vogel, een roodborstje, besloot haar nestje aan de voorkant van mijn huis te bouwen, vlak onder de dakgoot, hoog boven de grond, veilig voor belagers. Aangezien ze groter was dan de mus, was haar nest dat ook. Bovendien smeerde ze de buitenkant van haar nest dicht met klei om de sprietjes en twijgjes bijeen te houden en het vast te zetten in de bocht van de dakgoot. Binnenin het nest waren de blaadjes komvormig in elkaar gevlochten, waar de vogel perfect inpaste. Toen de nestjes klaar waren, legden beide vogels hun eitjes en begonnen te broeden. Uur na uur, dag in dag uit, zaten de vogels op hun eieren. En nadat de eitjes waren uitgekomen hadden de moeders er een dagtaak aan om hun hongerige jongen te voeden. Op een uitzonderlijk warme dag zag ik het roodborstje op haar nest zitten puffen met haar bek wijd open. Ze had het duidelijk te kwaad in de hete zon. Ik vroeg me af waarom ze niet wegvloog. Toen zag ik dat ze dit keer niet diep in het nest zat zoals daarvoor om haar kindjes warm te houden. In plaats daarvan had ze zich zorgvuldig uitgespreid over het nest om zo haar kale kroost te beschermen tegen de hitte van de zon. Ik begon me in vogels te verdiepen en waarom ze zoveel energie steken in het bouwen van hun nest. Wist u dat de boerenzwaluw er meer dan 1200 keer op uit gaat om klei te halen voor het nest? Eén nest van de zwartkopwielewaal bevatte maar liefst 3.387 stukjes bouwmateriaal. Het lijkt mij dat vogels alles geven -- hun tijd, hun energie, hun middelen, hun eigen gemak -- om een huisje te bouwen en hun jongen groot te brengen. Deze prioriteit komt niet op de tweede plaats, noch wordt hij vermeden. Zij komt op de eerste plaats. Sinds ik de vogels in mijn tuin heb gadegeslagen, heb ik mij afgevraagd hoe deze vogels dat geleerd hadden. Hoe wisten ze hoe een nest moesten bouwen en hun jonkies moesten beschermen tegen de zon? Vogels volgen hun instinct bij de verzorging en bescherming van hun kroost. Ze hebben die instincten van God gekregen, en daarover nadenkend, riep ik, de psalmist indachtig, uit: 'Hoe groot zijn uw werken, o Here' (Psalmen 92:6). Ook wij hebben van God bepaalde instincten gekregen. Intuïtief willen we het goede voor onze dierbaren, maar mens als we zijn, stuiten we daarbij op meer problemen dan de vogels die ik gadesloeg. Veel mensen plaatsen tegenwoordig vette vraagtekens bij het belang van het traditionele gezin. Sommigen zijn van mening dat de vrouw haar tijd en talenten voor wel wat beters kan gebruiken dan het gezin. Maar de profeten hebben onverdroten verklaard dat de verzorging van het gezin een van de heiligste en zinvolste bezigheden is voor man of vrouw. Zusters hebben, ongeacht hun gezinssituatie, alle gelegenheid om anderen in hun invloedssfeer een duwtje in de rug te geven. Naarmate u en ik meer te weten komen over het heilsplan van onze hemelse Vader, dringt het steeds meer tot ons door dat het scheppen van een veilige en warme plek voor onze dierbaren, ongeacht onze omstandigheden, heel belangrijk is. Ouderling Neal A. Maxwell heeft gezegd: 'Het is thuis waar ons geloof grotendeels gestalte krijgt ( . . . ) Daarom is het triest dat sommige woningen niet meer zijn dan een pleisterplaats, hoewel ze een voorbereidingsschool op het celestiale koninkrijk behoren te huisvesten' (Lord, Increase Our Faith, [1994], blz. 117). Nu we de degens kruisen met de negatieve invloeden van de wereld en proberen van ons huis een 'voorbereidingsschool op het celestiale koninkrijk' te maken, moeten we niet vergeten dat onze aardse bezigheden een geestelijke basis hebben en een celestiale conclusie. Nogmaals willen we bevestigen dat we ons als algemeen presidium van de zustershulpvereniging gecommitteerd hebben aan het doel van de ZHV -- dat is alle zusters en hun huisgenoten hulp te bieden bij het tot Christus komen. We willen er zeker van zijn dat de ZHV een hulp en een zegen is voor elke zuster in de kerk, ongeacht haar omstandigheden. We zijn erop gebrand dat elke zuster zich geestelijk sterkt en vaardigheden opdoet waarmee ze zich in de toekomst staande kan houden. Daarom doet het ons genoegen dat we, na goedkeuring van het Eerste Presidium en het Quorum der Twaalf Apostelen, het volgende kunnen aankondigen: Met ingang van 1 januari 2000 zal de naam van de huiselijk-levenbijeenkomst worden gewijzigd. De nieuwe naam is: bijeenkomst ter verrijking van het persoonlijk en huiselijk leven. Het doel van de nieuwe naam is duidelijk te maken wat deze belangrijke doordeweekse bijeenkomst van de ZHV ten doel heeft. De nieuwe naam is ook bedoeld om onze aandacht opnieuw te vestigen op het sterken van onszelf, om vervolgens met meer voortvarendheid onze huisgenoten, vrienden, buren en gemeenschap bij te springen. Mogelijk dat dat hen dichter tot onze hemelse Vader en zijn Zoon, Jezus Christus, brengt. Gedurende het lesdeel van 15 minuten presenteert de leerkracht een geestelijk onderwerp. Tijdens het activiteitsdeel van 60 tot 90 minuten leren we praktische vaardigheden die zijn gebaseerd op het geestelijke onderwerp. Die praktische vaardigheden kunnen onder andere bestaan uit onderhoud in en om het huis, tuinieren of handwerken. We kunnen er ook voor kiezen om deel te nemen aan hulpverlenende activiteiten tot zegen van anderen. De bijeenkomst behoort ons leven te verrijken en te verbeteren. In het evangelie vinden we de antwoorden die de wereld nodig heeft om de nijpende problemen om ons heen op te lossen. Het evangelie van Jezus Christus verschaft ons de kennis en de middelen om in ons gezin kracht, vrede, liefde en geloof te laten zegevieren. We hoeven dat niet alleen te doen. Het programma van de kerk biedt hulp. We hebben ook de hulp nodig die onze Vader in de hemel ons heel graag wil geven. In Psalmen 127:1 lezen we de vermaning: 'Als de Here het huis niet bouwt, tevergeefs zwoegen de bouwlieden daaraan.' Onlangs kwam een vriend van ons thuis van zijn werk. Op de stoeprand voor zijn huis zat een klein meisje te huilen. Hij vroeg haar of hij kon helpen. Snikkend zei ze dat ze verdwaald was. Hij zei haar dat hij hier woonde en dat zijn vrouw binnen was. Hij begreep wel, zo zei hij, dat ze niet met vreemden mocht meegaan, maar als ze mee naar binnen wilde, hij en zijn vrouw haar weer thuis zouden brengen. Ze gingen naar binnen en zijn vrouw begon het meisje te troosten. 'Je zult wel bang zijn', zei ze. 'Dat was ik wel,' antwoordde het meisje, 'maar toen zag ik een plaat van Jezus aan de muur hangen. Toen wist ik dat ik veilig was.' Veel van Gods kinderen zijn verdwaald. Wij die de waarheid kennen, kunnen hulp bieden. Wij kunnen hun laten zien wat een hecht gezin en rechtschapenheid inhoudt. We kunnen ze helpen als we de Heiland in ons huis hebben -- niet alleen een plaat aan de muur, maar ook zijn leringen, zijn Geest, en zijn liefde. De instincten waarmee we zijn gezegend ten spijt, komt een dergelijk gezin niet automatisch tot stand. We hebben geestelijke kracht en praktische vaardigheden nodig om een hecht gezin te kunnen stichten waar de Geest des Heren zich thuis voelt. De bijeenkomst ter verrijking van het persoonlijk en huiselijk leven is de plek waarop wij kunnen delen in ons zusterschap, kennis opdoen, ons vaardigheden eigen maken en ons getuigenis verstevigen. In deze bijeenkomst kunnen we ons ook opnieuw toewijden aan ons gezin en aan het bieden van hulp aan wie dat ook maar nodig heeft. Naarmate de ZHV-leidsters en alle zusters in gaan zien wat de bijeenkomst ter verrijking van het persoonlijk en huiselijk leven voor ons kan betekenen en enthousiast aan het werk gaan, zullen we verder groeien in getuigenis en geestelijke kracht. We zullen dichter tot onze Heiland komen en weten hoe we ons huiselijk leven kunnen verbeteren, zodat Hij bij ons zal willen verblijven. Dan zal, en ik citeer nu president Thomas S. Monson, 'de Heer, onze bouwopzichter, tot ons zeggen, zoals Hij tot Salomo, een bouwer uit het verre verleden, heeft gezegd: '( . . . ) Ik heb dit huis dat gij gebouwd hebt, geheiligd door mijn naam daar voor altijd te vestigen, en mijn ogen en mijn hart zullen daar te allen tijde zijn (1 Koningen 9:3).' (Thomas S. Monson, Pathway to Perfection [1973], blz. 250.) De zustershulpvereniging is van goddelijke oorsprong. Zij bezit het vermogen om de zusters en hun huisgenoten te sterken en een wereldwijde kring van zusters te scheppen. In de naam van Jezus Christus. Amen.