រូសម៉ារី អិម វិក្សស៊ុម, “ការចូលមកស្គាល់,” May 2011
ការប្រជុំពិសេស CES សម្រាប់មជ្ឈិមវ័យវ័យក្មេង • ថ្ងៃទី 1 ខែ ឧសភា ឆ្នាំ 2011 • សាកលវិទ្យាល័យ រដ្ឋយូថាហ៍
ខ្ញុំមានសេចក្តីអំណរដែលបានមកសាកលវិទ្យាល័យ រដ្ឋយូថាហ៍ ក្នុងទីក្រុង លូហ្គែន នេះ ។ ពេលដែលស្វាមីខ្ញុំ ជែក និងខ្ញុំ បានបើកឡានកាត់ជ្រលង សាឌីន មកក្នុងជ្រលងនេះ នៅយប់នេះ ដោយហេតុណាមួយនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងតែត្រឡប់មកផ្ទះវិញអញ្ចឹង ។ សូមឲ្យខ្ញុំប្រាប់ថាហេតុអ្វី ។
នេះជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមស្គាល់ខ្លួនឯង
ច្រើនឆ្នាំមកហើយ នៅថ្ងៃមួយក្នុងរដូវស្លឹកឈើជ្រុះដ៏ស្រស់ស្អាត កាលដែលយើងបានដាក់ឥវ៉ាន់ចូលក្នុងឡានគ្រួសារយើង ។ អ្នកដឹងទេ ខ្ញុំបានទៅសកលវិទ្យាល័យជាមួយប្អូនស្រីភ្លោះរបស់ខ្ញុំ ហើយម៉ាក់យើងបើកឡានជូនយើងទៅ លូហ្គែន ដើម្បីយើងអាចចូលរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យ រដ្ឋយូថាហ៍នេះ ។ យើងបានឃើញរូបភាពនៃបរិវេណសាលាដ៏ស្រស់ស្អាតនេះ ។ ហើយក្នុងរូបភាពខ្លះ ដើមឈើដុះដូចជាមុមអញ្ចឹង ដូចនេះ ។ គេប្រាប់យើងថា ពុំមានខ្យល់បក់នៅ លូហ្គែន ទេ ដើមឈើវាដុះបែបនោះតែម្តង ។ ទោះយ៉ាងណា យើងរំភើបចិត្ត ។ យើងបានដាក់សំលៀកបំពាក់គ្រប់កំផ្លេ ស្បែកជើងគ្រប់គូរបស់យើង ព្រមទាំងអាហារដើម្បីស្តុកទុកក្នុងទូ ក្នុងឡាននោះ ។ យើងស្ទើរតែមិនអាចមើលមកខាងក្រៅតាមបង្អួចឡានបាននោះទេ ។ ពេលយើងបើកឡានចូលក្នុងជ្រលងនេះ ខ្ញុំរំភើបចិត្តណាស់ ។ ខ្ញុំស្ទើរតែមិនអាចរង់ចាំបានចំពោះការផ្សងព្រេងក្នុងពេលខាងមុខនោះទេ ។
ក្នុងបរិវេណសាលា យើងអាចទទួលអារម្មណ៍នៃក្តីរំភើបនៅក្នុងអាកាស កាលដែលនិស្សិតទាំងឡាយកំពុងយកឥវ៉ាន់ចេញពីឡាន ជញ្ជូនដាក់ក្នុងបន្ទប់ពួកគេ ។ ចំពោះខ្ញុំ និងប្អូនស្រី វាជាលើកទីមួយហើយ ដែលយើងរស់នៅឆ្ងាយពីផ្ទះ ហើយមានអារម្មណ៍ថាកាន់តែមានសិទ្ធិអំណាច កាលដែលយើងភ្ជួរខោអាវក្នុងទូ និងរៀបបន្ទប់យើង ។ យើងមានផ្ទាំងរូបភាពពីរលើជញ្ជាំង ។ រូបភាពមួយសរសេរថា « ចូរទីពឹងដល់ព្រះយេហូវ៉ាឲ្យអស់អំពីចិត្ត កុំឲ្យពឹងផ្អែកលើយោបល់របស់ខ្លួនឡើយ » ( សុភាសិត 3:5 ) ។ បងប្រុសយើងបានឲ្យយើងនូវរូបភាពមួយទៀត ។ វាសរសេរថា « បបូរមាត់ដែលប៉ះស្រា នឹងមិនដែលប៉ះបបូរមាត់ខ្ញុំឡើយ » ។
ពេលយើងយកឥវ៉ាន់ចេញអស់ពីឡានហើយ យើងបានឈរលើផ្លូវពីមុខសាល មឿន នៅទីនេះ ដោយកាន់របស់ពីរបីចុងក្រោយដែលយកពីកៅអីខាងក្រោយ ។ នៅទីនោះ យើងបានរាដៃលាម៉ាក់របស់យើង ដោយកាន់ក្រឡផ្លែប៉េសក្នុងដៃយើង ។ បន្ទាប់មក ពេលដែលម៉ាក់បើកឡានចេញទៅ នោះការពិតបានស្ដែងឡើង ។ យើងបានបែររកគ្នា ហើយនិយាយដោយមានទឹកភ្នែកជោគថ្ពាល់ថា « តើយើងបានធ្វើអ្វី ? យើងកំពុងគិតអ្វី ? វាអាចទៅជាយ៉ាងនេះដូចម្តេចទៅ អ្វីដែលយើងគិតថាគួរឲ្យចង់សាកល្បងនោះ ប្រែក្លាយជាអ្វីដែលគួរឲ្យខ្លាច និងតក់ស្លុតទៅវិញ ? » ខ្ញុំដឹងតិចណាស់ថា ក្នុងថ្ងៃ និងឆ្នាំទាំងឡាយខាងមុខ ក្នុងបរិវេណសាលានេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើការសម្រេចចិត្តទាំងឡាយ ដែលនឹងកំណត់ពេលដែលនៅសល់នៃជីវិតខ្ញុំ ។ ទីនេះហើយដែលខ្ញុំបានរកឃើញនូវជំនឿផ្ទាល់ខ្លួនខ្ញុំ ហើយធ្វើឲ្យខ្ញុំប្រឈមមុខនឹងការការពារសេចក្តីជំនឿរបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំបានបង្កើតមិត្តអស់មួយជីវិតខ្ញុំ ។ ការអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំកាន់តែមានភាពស្មោះត្រង់ ។ ទីបន្ទាល់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមលូតលាស់ ។ ខ្ញុំបានរៀនថា វាជាជម្រើសផ្ទាល់ខ្លួន ក្នុងការឈរឡើងសម្រាប់បទដ្ឋានរបស់ខ្ញុំ និងធ្វើឲ្យខ្លួនខ្ញុំលូតលាស់ឡើង ខាងការអប់រំ និងខាងវិញ្ញាណ ។
តើខ្ញុំជានរណឲ្យពិតប្រាកដ ? ក្នុងឆ្នាំទាំងនោះ ពេលខ្លះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាបរាជ័យ—ហើយយូរៗម្ដង ខ្ញុំបានភ្លក់នូវក្តីសង្ឈឹម និងជោគជ័យ ។ វាជាដំណើរចាកចេញពីការនឹកផ្ទះ—អូ វាជាការនឹកផ្ទះដ៏ទារុណមួយ—ទៅកាន់ភាពឯករាជ្យដ៏រីករាយមួយ ។ ខ្ញុំដូចជា អាំម៉ូន និងបងប្អូនគាត់ ក្នុងព្រះគម្ពីរមរមន ដែលទទួលបទពិសោធន៍នៃ « ការរងទុក្ខ…ការទុក្ខសោក និង…សេចក្តីអំណរដែលមិនអាចថ្លែងអស់បាន » ( អាលម៉ា 28:8 ) ក្នុងពេលតែមួយ ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំត្រូវការចាកចេញពីផ្ទះដ៏សុខស្រួលរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីរីកចម្រើន និងរៀនមេរៀនជីវិតទាំងនេះ ។ គ្មានការសង្ស័យទេថា ជ្រលង ខាសឆ៍ គឺសាកលវិទ្យាល័យនេះ បរិវេណសាលានេះ គឺស្រស់ស្អាតណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ។ ត្បិត នៅទីនេះហើយ ដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្គាល់ខ្លួនឯង ហើយក្នុងដំណើរការនៃការស្គាល់ខ្លួនឯងនេះ ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមស្គាល់ព្រះអង្គសង្គ្រោះផងដែរ ។ ក្នុងជីវិតអ្នក តើអ្វីដែលអ្នកដឹង និងនៅកន្លែងណាដែលអ្នករៀនវា ?
វាគឺអំពី « ការចូលមកស្គាល់ » ដែលខ្ញុំចង់និយាយទៅកាន់អ្នកនៅរាត្រីនេះ ។
ចូរស្វែងរកកន្លែងមួយដែលអ្នកអាចចូលមកស្គាល់ដោយខ្លួនអ្នកផ្ទាល់
ពេលយើងបានចាកចេញពីវត្តមាននៃព្រះវរបិតាសួគ៌ និងពីផ្ទះដ៏សុខស្រួលរបស់យើងនៅជីវិតមុនផែនដី មកកាន់ផែនដីនេះ យើងបានមកដោយការរៀបចំជាស្រេច ដើម្បីរៀន និងទទួលការសាកល្បង ។ ឥឡូវនេះ នៅលើផែនដីនេះ យើងអាចឃើញខ្លួនឯងនិយាយថា « តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វី ? » យើង នៅទីនេះ កំពុងដើរលើផ្លូវមួយ។ យើងកំពុងរស់នៅតាមផែនការនៃព្រះវរបិតាសួគ៌យើង—ផែនការសង្គ្រោះ ភាពដ៏ពេញលេញនៃដំណឹងល្អនេះ ។ ហើយវាជាផែនការនៃសុភមង្គល ! យ៉ូសែប ស្មីធ បានមានប្រសាសន៍ថា ផែនការសង្គ្រោះគឺជា « អំណោយល្អបំផុតមួយនៃស្ថានសួគ៌ ដល់មនុស្សលោក » ។1
បទពិសោធន៍នៃភាពរមែងស្លាប់នេះ ដែលយើងធ្លាប់គិតថា គួរឲ្យចង់សាកល្បង អាចក្លាយជាគួរឲ្យភ័យខ្លាច និងតក់ស្លុត ពេលខ្លះ—ហើយពិតជាលំបាក ! អារក្សរារាំងយើងពីការចងចាំពីអ្វីដែលយើងធ្លាប់ដឹង ។ ឥឡូវយើងដើរដោយជំនឿ តែយើងដើរដោយការចេះដឹងថា យើងអាចចូលមកស្គាល់នូវអ្វីដែលយើងធ្លាប់ស្គាល់ពីមុន ។ ព្រះវរបិតាសួគ៌យើងស្រឡាញ់យើងខ្លាំងណាស់ ។ យើងត្រូវបានបង្កើតមក មិនគ្រាន់តែជាមួយនឹងគោលបំណងនៃការត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់វិញប៉ុណ្ណោះទេ តែតាមពិតទៅគឺក្លាយដូចជាទ្រង់ ។ ឥឡូវ យើងកំពុងរៀនម្តងទៀត ថាតើយើងស្គាល់ទ្រង់ច្បាស់ប៉ុណ្ណា ។ ព្រិកហាំ យ៉ង់ បានមានប្រសាសន៍ថា « អ្នកស្គាល់គ្នាច្បាស់ណាស់ ជាមួយនឹងព្រះជាព្រះវរបិតាសួគ៌យើង…ត្បិតគ្មានព្រលឹងណាមួយ ដែលថាមិនបានរស់នៅក្នុងដំណាក់ទ្រង់ ជាមួយទ្រង់ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំនោះទេ [ ក្នុងជីវិតមុនផែនដី ] ហើយឥឡូវ អ្នក [ លើផែនដីនេះ ] ព្យាយាមដើម្បីស្គាល់ទ្រង់ ដែលតាមពិតទៅ អ្នកគ្រាន់តែភ្លេចទ្រង់នូវអ្វីដែលអ្នកបានស្គាល់ហើយប៉ុណ្ណោះ » ។2
យើងបានស្គាល់ទ្រង់ពេលនោះ តែមានតែតាមការខិតខំរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ ដែលយើងនឹងចូលមកស្គាល់ទ្រង់នៅទីនេះ ។ យើងមិនឯកោទេ ក្នុងដំណើរស្វែងរករបស់យើង ត្បិតទ្រង់មានបន្ទូលថា « យើងនឹងនៅខាងស្ដាំដៃអ្នក ហើយខាងឆ្វេងដៃអ្នក ហើយព្រះវិញ្ញាណរបស់យើងនឹងសណ្ឋិតនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នក ហើយពួកទេវតារបស់យើងនៅព័ទ្ធជុំវិញ… ដើម្បីទ្រអ្នកឡើង » ( គ និង ស 84:88 ) ។
អាលម៉ា បានចូលមកស្គាល់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ហើយបន្ទាប់មកបានបង្រៀនប្រជាជននៅទឹកមរមន ។ គាត់បានប្រកាសប្រាប់ « ពួកគេអំពីការប្រែចិត្ត និងសេចក្តីប្រោសលោះ និងសេចក្តីជំនឿជឿដល់ព្រះអម្ចាស់ » ( ម៉ូសាយ 18:7 ) ។ នៅទីនោះហើយ ដែលប្រជាជនបានចូលក្នុងសេចក្តីសញ្ញានៃបុណ្យជ្រមុជទឹក ដើម្បី « ឈរជា [ សាក្សីម្នាក់ ] ដល់ព្រះ នៅគ្រប់ពេល និងគ្រប់សេចក្តី និងគ្រប់ទីកន្លែង…ដើម្បីឲ្យ [ ពួកគេ ] អាចមានជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច » ( ម៉ូសាយ 18:9 ) ។ ពួកគេបានលូតលាស់ក្នុងជំនឿ ពួកគេបានរៀនប្រតិបត្តិថ្ងៃសីល ពួកគេបានរៀនធ្វើការដោយដៃផ្ទាល់សម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ខ្លួនគេ « ហើយពួកគេបានដើរដោយត្រង់នៅចំពោះព្រះ គឺបានចែករំលែកគ្នាទៅវិញទៅមក ទាំងខាងសាច់ឈាម និងខាងវិញ្ញាណ » ( ម៉ូសាយ 18:29; សូមមើលខ 20–29 ) ។
ឥឡូវយើងអានថា ៖ « ហើយឥឡូវនេះ ហេតុការណ៍បានកើតឡើងថា ការណ៍ទាំងអស់នេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅទីមរមន មែនហើយ នៅក្បែរទឹកមរមន គឺនៅក្នុងព្រៃក្បែរទឹកមរមន មែនហើយ [ ឱ ] ទីកន្លែងមរមន ទឹកមរមន ព្រៃមរមន ម្តេចក៏ល្អដល់ម្លះហ្ន៎ ចំពោះភ្នែកនៃពួកអ្នក ដែលបានស្គាល់ព្រះដ៏ប្រោសលោះរបស់ខ្លួន » ( ម៉ូសាយ 18:30 ) ។
ហេតុអ្វីយើងត្រូវបាននាំទៅឯទឹកមរមន ដោយឆ្លងកាត់នូវទេសភាពដែលព័ទ្ធជុំវិញនោះ នៅក្នុងបទគម្ពីរនេះ ? តើការពិពណ៌នានេះធ្វើឲ្យមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាចំពោះកន្លែងនោះ—គឺទឹកមរមន ? ប្រហែលយើងគួរតែពិចារណាពីទេសភាពជុំវិញខ្លួនយើង និងតួនាទីអ្វីដែលវាមាន ក្នុងដំណើរស្វែងរករបស់យើង ដើម្បីចូលមកកាន់ការចេះដឹងអំពីព្រះអង្គប្រោសលោះយើង ។
ឥឡូវដល់ពេលហើយ ។ បើអ្នកមិនទាន់បានធ្វើដូច្នោះទេ នេះគឺជាពេលដើម្បីរកមើលកន្លែង ដែលអ្នកអាចចូលមកកាន់ការចេះដឹងអំពីព្រះអង្គប្រោសលោះអ្នក ។ តើទឹកមរមនរបស់អ្នកនៅកន្លែងណា ? តើកន្លែងនោះស្អាតយ៉ាងណាដល់ភ្នែកអ្នក ?
ដើម្បីរកកន្លែងស្រស់ស្អាតនោះឃើញ អ្នកអាចចង់សួរខ្លួនឯងនូវសំណួរបួននេះ ។
1. ចូលមកស្គាល់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ
សំណួរលេខ 1 ៖ តើខ្ញុំនឹង ចូលមកស្គាល់ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដោយរបៀបណា ?
យុវជនម្នាក់បានមានបទពិសោធន៍ពេលគេនៅជាកុមារម្នាក់ ជាក្មេងតូចណាស់ ក្រោមអាយុបីឆ្នាំទៅទៀត ។ គេត្រូវបានយកមកចិញ្ចឹមដោយគ្រួសារមួយដែលជាសមាជិកនៃសាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៃពួកបិរសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយ ។ បរិយាកាសបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងសម្បើម ។ គេត្រូវបានយកមកចិញ្ចឹម ហើយបានចាកចេញពីផ្ទះនៅអ៊ឺរ៉ុបខាងកើត ហើយបានមករស់នៅសហរដ្ឋប៉ែកខាងកើត—ជាមួយគ្រួសារថ្មី ភាសាថ្មី និងអារម្មណ៍ថ្មី ។ នៅថ្ងៃអាទិត្យ គ្រួសារថ្មីរបស់គេនឹងនាំគេទៅថ្នាក់ទារកដ្ឋាន ។ វានៅក្នុងព្រះវិហារ តាមច្រកដើរ ក្នុងបន្ទប់ថ្នាក់ទារកដ្ឋាននោះ ពេលដែលគេបានមានអារម្មណ៍—ពេលដែលគេបានចូលមកស្គាល់ភាពសុខសាន្ត និងក្តីស្រឡាញ់ដែលគេមិនដែលធ្លាប់ទទួលពីមុន ។ វាជាបទពិសោធន៍ដំបូងរបស់គេពីការស្គាល់ព្រះវិញ្ញាណ ។ ឥឡូវនេះ ដោយជាយុវជនម្នាក់ ជួនកាលគេទៅកាន់បន្ទប់ថ្នាក់ទារកដ្ឋាននោះ ដើម្បីឮសម្លេង និងឃើញទិដ្ឋភាព និងទទួលអារម្មណ៍ពីព្រះវិញ្ញាណ ដែលគេធ្លាប់បានទទួលនៅទីនោះ ។ ឱ ថ្នាក់ទារកដ្ឋាន ម្តេចក៏ល្អដល់ម្លេះហ្ន៎ ដល់ភ្នែកនៃក្មេងនោះ ដែលបានចូលមកដល់ការចេះដឹងពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅទីនោះ ។
មរមន ប្រាប់យើងថា « ដោយសារការស្លូតបូត និងចិត្តសុភាពរាបសា ទើបមានវត្តមាននៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលជាព្រះដ៏ជាជំនួយ ដែលពោរពេញទៅដោយសេចក្តីសង្ឃឹម និងសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ឥតខ្ចោះ » ( មរ៉ូណៃ 8:26 ) ។
មរមន បានពណ៌នាពីអ្វីដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះចង់ពណ៌នាថា ៖ « អ្នកនឹងបានទទួលព្រះវិញ្ញាណរបស់យើង គឺព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ជាព្រះដ៏ជាជំនួយ ដែលនឹងបង្រៀនអ្នកអំពីការណ៍ទាំងឡាយដ៏ប្រកបដោយសេចក្តីសុខសាន្តនៃនគរ » ( គ និង ស 36:2 ) ។
ក្នុងគម្ពីរអាលម៉ា យើងរៀនពីរបៀបដែលកូនប្រុសម៉ូសាយ បានចូលមកស្គាល់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ។ គម្ពីរនោះថា ៖
« គេបានព្យាយាមពិចារណាមើលបទគម្ពីរ ដើម្បីឲ្យគេអាចស្គាល់ព្រះបន្ទូលនៃព្រះ ។
« ប៉ុន្តែ នេះពុំទាន់អស់នៅឡើយទេ ពួកគេបានប្រគល់ខ្លួនទៅក្នុងការអធិស្ឋាន និងការតមអាហារ » ( អាលម៉ា 17:2–3 ) ។
បន្ទាប់មក ពួកគេបានចេញទៅបង្រៀន ។ ពួកគេជាយុវជនធម្មតា ដែលមានភាពក្លាហានអស្ចារ្យ ដោយសារព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងបំណងប្រាថ្នា ដើម្បីស្គាល់ព្រះបន្ទូលនៃព្រះ ។
អាំម៉ូន បាននិយាយថា « មួយភាគនៃព្រះវិញ្ញាណនេះគង់នៅក្នុងទូលបង្គំ ដែលប្រទានដល់ទូលបង្គំនូវដំរិះ និងអំណាចផង ស្របតាមសេចក្តីជំនឿ និងបំណងរបស់ទូលបង្គំដែលនៅក្នុងព្រះ » ( អាលម៉ា 18:35 ) ។
បិតាស្ដេចឡាម៉ូណៃ បានទទួលអារម្មណ៍ព្រះវិញ្ញាណ តាមការបង្រៀនរបស់អើរ៉ុន ហើយបានមានបន្ទូលថា « យើងនឹងបោះបង់… អ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងមាន មែនហើយ យើងនឹងទម្លាក់នគរយើង ដើម្បីឲ្យយើងអាចបានទទួលសេចក្តីអំណរដ៏ធំនេះ » ( អាលម៉ា 22:15 ) ។
ទាំង ឡាម៉ូណៃ និងបិតាទ្រង់ បានទទួលអារម្មណ៍ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ កាលពួកទ្រង់រៀនពីផែនការសង្គ្រោះ ។ អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាសព្វថ្ងៃនេះ ដែលពេញដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ បង្រៀនសារដំណឹងដដែលនោះជុំវិញពិភពលោក ។ ចំពោះអ្នក ដែលបានបម្រើបេសកម្មហើយ ៖ តើអ្នកចងចាំពីការទទួលអារម្មណ៍ព្រះវិញ្ញាណ ពេលដែលអ្នកឈរ ហើយថ្លែងទីបន្ទាល់ពីភាពពោរពេញនៃដំណឹងល្អនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែរឬទេ ?
អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាម្នាក់បាននិយាយ នៅតាមផ្លូវទៅកាន់ព្រលានយន្តហោះ ថា « ខ្ញុំខ្លាចក្នុងការត្រឡប់ទៅផ្ទះ ។ ចុះបើខ្ញុំមិនបានទទួលអារម្មណ៍ព្រះវិញ្ញាណខ្លាំងដូចនេះ បន្ទាប់ពីបេសកម្មខ្ញុំ ? »
ខ្ញុំបានប្រាប់នាងថា « ពេលអ្នកអញ្ជើញព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឲ្យចូលក្នុងជីវិតអ្នក ហើយរស់នៅដោយស័ក្តិសម នោះព្រះវិញ្ញាណនឹងតែងតែនៅជាមួយអ្នក » ។
2. ចូលមកស្គាល់សេចក្តីពិតដ៏ពេញលេញនៃព្រះគម្ពីរមរមន
សំណួរលេខ 2 ៖ តើខ្ញុំនឹង ចូលមកស្គាល់ ព្រះគម្ពីរមរមនថាពិតដោយរបៀបណា ?
ក្នុងការប្រជុំធម្មនិដ្ឋាននៅ BYU–Idaho ខែ មិថុនា ឆ្នាំ 2004 អែលឌើរ ខ្លេថុន អិម គ្រីស្ទីនសិន ជាសាស្រ្តចារ្យសាលាពាណិជ្ចកម្ម Harvard បានប្រាប់ពីការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់ដើម្បីរៀនថាបើព្រះគម្ពីរមរមនពិតឬទេ ។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សាពីសាកលវិទ្យាល័យ BYU គាត់បានទទួលអាហារូបករណ៍ទៅរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យ Oxford នៅអង់គ្លេស ។ ពេលនោះហើយ ដែលគាត់បានចូលមកដល់ការសន្និដ្ឋានថា « [គាត់] មិនបានដឹងទេថាព្រះគម្ពីរមរមនពិត ។ [ គាត់ ] បានអានព្រះគម្ពីរមរមន [ រហូតដល់ពេលនោះ ] គឺប្រាំពីរដងក្នុងជីវិត [របស់គាត់] គ្រប់ពេលនៃការអានទាំងប្រាំពីរដងនោះ [គាត់] បានអានចប់ និងបានលុតជង្គង់អធិស្ឋាន ហើយសុំដល់ព្រះ សុំប្រាប់ [គាត់] បើវាពិត ហើយ [គាត់] មិនបានទទួលចម្លើយសោះ ។ ពេលដែល[គាត់]បានគិតឡើងវិញ [គាត់]បានដឹងថាហេតុអី្វបានជា[គាត់]មិនអាចទទួលបានចម្លើយ តាំងពីការអានទាំងប្រាំពីរដងពីមុន ដែល បាន ដាក់ឲ្យធ្វើពីឪពុកម្តាយ ពីគ្រូនៅ BYU ពីប្រធានបេសកម្ម ឬពីគ្រូថ្នាក់សិក្ខាសាលា ដោយសាតែគោលបំណង [របស់គាត់]ពេលនោះ គឺដើម្បីគ្រាន់តែអានឲ្យចប់ប៉ុណ្ណោះ ។ តែពេលនេះ [គាត់] ពិតជាត្រូវការដឹងដោយ [ខ្លួនគាត់] ថាបើព្រះគម្ពីរមរមនពិតឬអត់ ។ រហូតដល់ចំណុចនោះក្នុងជីវិត [របស់គាត់] [គាត់] បានគាំទ្រខ្លួនឯងលើជំនឿនៃគោលលទ្ធិសាសនាចក្រ ហើយនៅក្នុងការទុកចិត្តឪពុកម្ដាយ [គាត់] ព្រោះ [គាត់] បានដឹងថាពួកគាត់បានដឹងថាវាពិត ហើយ [គាត់] ទុកចិត្តឪពុកម្ដាយ [គាត់] ។ តែទីបំផុត ពេល [គាត់] បានមកដល់ Oxford ជាលើកទីមួយនៅក្នុងជីវិត [គាត់] ពិតជាត្រូវការដឹងថាវាពិត » ។
Oxford គឺជាសាកលវិទ្យាល័យមួយក្នុងចំណោមសាកលវិទ្យាល័យដែលចាស់ជាងគេក្នុងពិភពលោក ។ គាត់បានរស់នៅក្នុងអគារមួយដែលបានសង់ឡើងក្នុងឆ្នាំ 1410 ។ គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា « វាមើលទៅស្អាតណាស់ [តែ] ពិបាកនឹងរស់នៅ ។ វាគ្រាន់តែមាន [កន្លែង] តូចមួយដែលគេបានចោះ [ជាប្រហោងមួយ] នៅជញ្ជាំងថ្ម ហើយបញ្ចូល [ម៉ាស៊ីនកំដៅ] ទៅ ។ [គាត់] បានសម្រេចចិត្តថា [គាត់] នឹងតាំងចិត្តអានព្រះគម្ពីរមរមនរៀងរាល់យប់ពីម៉ោង 11 ដល់ម៉ោង 12 [យប់] ដើម្បីឲ្យដឹងថាបើវាពិត » ។ [គាត់] បាននិយាយថា គាត់ « បានឆ្ងល់ថាបើ [គាត់] ហ៊ានចំណាយពេលច្រើនបែបនោះ ព្រោះ [គាត់] ស្ថិតនៅក្នុងកម្មវិធីមួយដែលតម្រូវឲ្យសិក្សាច្រើនណាស់ ត្រូវសិក្សាគណិតវិទ្យាដែលអនុវត្តសម្រាប់សេដ្ឋកិច្ច ហើយ [គាត់] ត្រូវព្យាយាមបញ្ចប់វាក្នុងពេលពីរឆ្នាំ ចំណែកអ្នកផ្សេងត្រូវបញ្ចប់ក្នុងពេលបីឆ្នាំ ហើយ [គាត់] មិនដឹងថាបើគាត់អាចចំណាយពេលមួយម៉ោងរាល់ថ្ងៃដល់ការអាននោះបានឬអត់ ។ តែ [គាត់] បានធ្វើ » ។ គាត់ « បានចាប់ ផ្តើមនៅម៉ោង 11:00 ដោយការលុតជង្គង់អធិស្ឋាន ក្បែរកៅអី ជិតម៉ាស៊ីនកំដៅនោះ ហើយ[អធិស្ឋាន] ដោយឮៗ ។ [គាត់] បានទូលព្រះ ថាតើ [គាត់] ប្រកដប្រជាយ៉ាងណាក្នុងការចង់ដឹងថាព្រះគម្ពីរនេះពិតទេ ហើយ [គាត់] បានទូលទ្រង់ថា បើទ្រង់នឹងបើកសម្ដែងដល់ [គាត់] ថាវាពិត នោះ [គាត់] មានបំណងប្រគល់ជីវិត [គាត់] ក្នុងការកសាងនគររបស់ទ្រង់ ។ ហើយ [គាត់ បានទូលព្រះអម្ចាស់] បើវាមិនពិត នោះ [គាត់] ក៏ត្រូវការដឹងវាយ៉ាងប្រាកដដែរ ព្រោះ [គាត់] នឹងប្រគល់ជីវិត [គាត់] ក្នុងការស្វែងរកអ្វីដែលពិត ។ បន្ទាប់មក [គាត់] អង្គុយលើកៅអី ហើយ… អានទំព័រទីមួយនៃព្រះគម្ពីរមរមន [នោះ] ហើយពេល [គាត់] អានដល់ចុងទំព័រ [នោះ] [គាត់] បានឈប់ ហើយ [គាត់] បានគិតពីអ្វីដែល [គាត់] បានអានក្នុងទំព័រនោះ ហើយសួរ [ខ្លួនឯង] ថា ‘ តើវាអាចត្រូវបានសរសេរដោយគ្រូបោកប្រាស់ម្នាក់ដែលព្យាយាមបញ្ឆោតមនុស្ស ឬវាពិតជាត្រូវបានសរសេរដោយព្យាការីនៃព្រះ ? ហើយ [តើ] វាមានន័យអ្វីក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ? ’ បន្ទាប់មក [គាត់] បានដាក់គម្ពីរចុះ ហើយលុតជង្គង់អធិស្ឋាន ហើយសួរទ្រង់ដោយឮៗម្តងទៀតថា ‘ សូមប្រាប់ទូលបង្គំបើនេះជាព្រះគម្ពីរពិត ’ ។[ហើយ] បន្ទាប់មក [គាត់] អង្គុយលើកៅអី ហើយទាញគម្ពីរមក ហើយបើកអានទំព័រមួយទៀត ឈប់នៅចុងទំព័រ ហើយធ្វើដូចមុនទៀត ។ [គាត់] បានធ្វើដូច្នេះ រយៈពេលមួយម៉ោង រាល់យប់ ពីមួយយប់ទៅមួយយប់ ក្នុងបន្ទប់ដ៏សើម ត្រជាក់នោះ នៅឯ Queen’s College Oxford ។
« រហូតដល់ពេល [គាត់] អានដល់ជំពូកទាំងឡាយនៅចុង នីហ្វៃ ទី2 យប់មួយ ពេល [គាត់] អធិស្ឋាន ហើយអង្គុយលើកៅអី [គាត់] ហើយបើកគម្ពីរ មួយរំពេចនោះ ស្រាប់តែមានព្រះវិញ្ញាណដ៏កក់ក្តៅ និងពេញដោយក្តីស្រឡាញ់មួយ បានចូលមកក្នុងបន្ទប់នោះ ដែលបានហ៊ុំព័ទ្ធ [គាត់] ហើយបានជ្រាបចូលក្នុងដួងព្រលឹង [គាត់] ហើយបានក្រសោប [គាត់] ក្នុងអារម្មណ៍នៃក្តីស្រឡាញ់ ដែល [គាត់] មិននឹកស្រមៃថា [គាត់] អាចទទួលបាន ។ ហើយ [គាត់] ចាប់ផ្តើមយំ… ហើយមិនបាន… ឈប់យំទេ ព្រោះកាល [គាត់] បានសម្លឹងទៅកាន់ពាក្យទាំងឡាយក្នុងគម្ពីរមរមនទាំងទឹកភ្នែកនោះ [គាត់] បានឃើញសេចក្តីពិតក្នុងពាក្យ [ទាំងនេះ] ដែល [គាត់] មិនដែលនឹកស្រមៃថា [គាត់] អាចយល់បានពីមុនមក ។ [គាត់] អាចឃើញពីសិរីល្អនៃភាពអស់កល្ប ។ [គាត់] អាចឃើញអ្វីដែលព្រះរក្សាទុកសម្រាប់ [គាត់] ដែលជាបុត្រាម្នាក់របស់ទ្រង់ ។ [គាត់] មិនចង់ឈប់យំទេ ។ ព្រះវិញ្ញាណបានគង់ជាមួយ [គាត់] អស់ពេញមួយម៉ោងនោះ បន្ទាប់មក រៀងរាល់យប់ ពេល [គាត់] អធិស្ឋាន ហើយអង្គុយអានព្រះគម្ពីរមរមន ក្បែរ [ម៉ាស៊ីនកំដៅ] ក្នុងបន្ទប់ [របស់គាត់] នោះព្រះវិញ្ញាណដដែលនោះបានត្រឡប់មកវិញ ហើយវាបានផ្លាស់ប្តូរដួងចិត្ត និងជីវិត [គាត់] ជារៀងរហូត » ។
គាត់និយាយថា ឥឡូវ គាត់ក្រឡេកមើលទៅលើភាពប្រទាញប្រទង់ដែលគាត់បានជួប « ដែលឆ្ងល់ថាតើ [គាត់] អាចចំណាយពេលមួយម៉ោងរាល់ថ្ងៃ ពីការសិក្សា [របស់គាត់] ដើម្បីស្វែងរកបើព្រះគម្ពីរមរមនពិតឬទេ » ។ គាត់បាននិយាយថា « ក្នុងគ្រប់ការអប់រំទាំងអស់ដែល [គាត់] ស្វែងរក ការស្គាល់សេចក្តីពិតនេះជាការចេះដឹងដ៏មានតម្លៃបំផុតមួយ ដែល [គាត់] បានទទួល ។
ឥឡូវ គាត់ចូលចិត្តត្រឡប់ទៅ Oxford ។ គាត់និយាយថា « មនុស្សភាគច្រើននៅទីនោះ ជានិស្សិត ឬជាអ្នកទេសចរណ៍ ដែលទៅទីនោះដើម្បីមើលសាកលវិទ្យាល័យដ៏ស្រស់ស្អាត » ។ តែគាត់ចូលចិត្ត « ត្រឡប់ទៅទីនោះ ព្រោះ [វាជា] កន្លែងដ៏ពិសិដ្ឋមួយ ហើយ [គាត់] អាចក្រឡេកមើលតាមបង្អួចនៃបន្ទប់នោះ ដែល [គាត់] បានរស់នៅ » ហើយគិតថា « នោះជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានដឹងថា ព្រះយេស៊ូវជាព្រះគ្រីស្ទ [ហើយ] ថាទ្រង់ជាអង្គប្រោសលោះដែលមានព្រះជន្មរស់របស់ខ្ញុំ ហើយថាយ៉ូសែប ស្មីធ ជាព្យាការីនៃការស្តារឡើងវិញសម្រាប់សាសនាចក្រដ៏ពិត » ។
អែលឌើរ គ្រីស្ទីនសិន បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់និស្សិតនៅ BYU–Idaho ថា ៖ « អ្នកខ្លះ ប្រហែលជាបានមក រ៉េចប៊ើក នេះ ដោយបានដឹងដោយខ្លួនអ្នករួចហើយថា នេះជាសាសនាចក្រនៃព្រះ ។ តែចំពោះអ្នកខ្លះទៀត ដែលរស់នៅដោយទីបន្ទាល់របស់អ្នកដទៃនៅឡើយនោះ ខ្ញុំសូមអញ្ជើញអ្នកឲ្យទុកពេលមួយម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយរកឲ្យឃើញដោយខ្លួនឯងបើនេះជាការពិត ព្រោះវានឹងផ្លាស់ប្តូរដួងចិត្តអ្នក ដូចជាវាបានផ្លាស់ប្តូរដួងចិត្តខ្ញុំដែរ » ។3
ក្នុង យ៉ូហាន 5:39 យើងអានថា « អ្នករាល់គ្នាស្ទង់មើលគម្ពីរ ដោយស្មានថា បានជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចអំពីគម្ពីរនោះមក គឺជាគម្ពីរនោះឯង ដែលធ្វើបន្ទាល់ពីខ្ញុំ » ។
អែលឌើរ ប៊្រូស ស៊ី ហាហ្វែន បានមានប្រសាសន៍ថា « យើងអាចបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច បើយើងចង់បានវា តែលើកលើងតែគ្មានអ្វីផ្សេងទៀត ដែលយើងចង់បានជាងនោះ » ។4
ការចូលមកស្គាល់សេចក្តីពិតបានមកពីការខំប្រឹងប្រែង ។ ហើយកាលយើងផ្តល់ការប្រឹងប្រែងកាន់តែខ្លាំងប៉ុណ្ណា រង្វាន់ក៏កាន់តែធំប៉ុណ្ណោះដែរ ។ មរ៉ូណៃ បានមានប្រសាសន៍ថា « ហើយកាលណាអ្នករាល់គ្នាទទួលនូវការណ៍ទាំងនេះ នោះខ្ញុំសូមទូន្មានដល់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យសូមសួរដល់ព្រះជាព្រះវរបិតាដ៏គង់នៅអស់កល្បជានិច្ច ដោយនូវព្រះនាមនៃព្រះគ្រីស្ទ បើសិនជាការណ៍ទាំងនេះមិនពិត ហើយបើសិនជាអ្នករាល់គ្នាសូមសួរដោយចិត្តស្មោះស គឺដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត ដោយមានសេចក្តីជំនឿជឿដល់ព្រះគ្រីស្ទ នោះទ្រង់នឹងសម្ដែងសេចក្តីពិតនៃការណ៍នេះដល់អ្នក ដោយព្រះចេស្តានៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ » ( មរ៉ូណៃ 10:4 ) ។
3. ចូលមកស្គាល់ផែនការនៃព្រះវរបិតាសួគ៌
សំណួរលេខ 3 ៖ តើខ្ញុំនឹង ចូលមកស្គាល់ ផែនការផ្ទាល់ខ្លួនដែលព្រះវរបិតាសួគ៌មានសម្រាប់ខ្ញុំដោយរបៀបណា ?
យើងម្នាក់ៗធ្វើការជ្រើសរើសទាំងឡាយលើផ្លូវរបស់យើងទៅកាន់ព្រះវរបិតាសួគ៌ ។ ផែនការរបស់ទ្រង់សម្រាប់យើង គឺជាផែនការនៃសុភមង្គល ។ យ៉ូសែប ស្មីធ បានមានប្រសាសន៍ថា « សុភមង្គលគឺជាគោលដៅ និងការរចនានៃជិវិតរបស់យើង » ។5 ព្រះវរបិតាសួគ៌យើង ចង់ឲ្យយើងទទួលក្តីអំណរ ។ យើងម្នាក់ៗកំពុងគូសផែនទីនៃផ្លូវផ្ទាល់ខ្លួនយើង ។ យើងខុសគ្នា ។ បុគ្គលិកលក្ខណៈ ទេពកោសល្យ និង លក្ខណៈខាងរាងកាយ និងខាងផ្លូវចិត្តរបស់យើង ខុសៗគ្នា ។ ខ្លះបានមកពីព្រះប្រទាន ។ ភាគច្រើនបានមកពីវិន័យផ្ទាល់ខ្លួន ។ បំណងប្រាថ្នារបស់យើងអាចយកឈ្នះភាពទន់ខ្សោយរបស់យើងបាន ។
នេះជាគំរូមួយ ៖ ក្មេងស្រីថ្នាក់ទីពីរម្នាក់ត្រូវបានធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថាមានពិការភាពក្នុងការចងចាំខាងចក្ខុ ។ អ្នកចិត្តវិទ្យាប្រចាំសាលាបាននិយាយថា « ដោយសារការអសមត្ថភាពខាងការចងចាំនេះ នាងនឹងតែងតែបានលេខចុងគេនៅក្នុងថ្នាក់ » ។ ឪពុកម្តាយនាងបានជ្រើសរើសមិនប្រាប់នាងពីភាពពិការរបស់នាងទេ ។ ក្នុងការព្យាយាមរៀនឲ្យបានល្អក្នុងសាលា នាងត្រូវខំខ្លាំងណាស់ ដើម្បីសម្រេចអ្វីៗដែលភាគច្រើនអាចសម្រេចបានយ៉ាងងាយ ។ នាងមានមិត្តល្អជុំវិញនាង ដែលរៀនពូកែ ។ ការណ៍នោះបានជួយដល់សន្ទុះរបស់នាង ។ វាចំណាយពេលច្រើនជាងសម្រាប់នាងដើម្បីរៀនតារាងលេខគុណក្នុងថ្នាក់ទីបី និងរៀនពីរាជធានីក្នុងសហរដ្ឋ នៅថ្នាក់ទីប្រាំ ។ នាងបានចុះឈ្នោះសម្រាប់ថ្នាក់ AP ក្នុងវិទ្យាល័យ ហើយបន្តរីកចម្រើន ។ ចំនួនម៉ោងដែលនាងចំណាយក្នុងការសិក្សាជាភស្ដុតាងនៃការបូជារបស់នាង ។ សព្វថ្ងៃនេះ នាងជាគលានុប្បដ្ឋាយិកាថែរក្សាផ្នែកបេះដូង ។ ហើយជាគលានុប្បដ្ឋាយិកាដ៏ល្អម្នាក់ផងដែរ ! នាង និងព្រះវរបិតាសួគ៌របស់នាងមានផែនការមួយ ។
រឿងមួយទៀតគឺ ៖ ប្រហែលមួយឆ្នាំមុន ខ្ញុំបានចូលរួមនៅថ្នាក់យុវនារី ។ គ្រូបានសុំយើងឲ្យសរសេរ អី្វដែលជា អាទិភាពចម្បងរបស់យើងចំនួន10លើបញ្ជីមួយ ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសរសេរភ្លាម ។ ខ្ញុំសារភាពថា គំនិតទីមួយរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមដោយ « លេខ 1 ៖ សម្អាតថតខ្មៅដៃក្នុងចង្រ្កានបាយ » ។ ពេលយើងបញ្ចប់បញ្ជីរបស់យើង អ្នកដឹកនាំយុវនារី បានសុំយើងឲ្យចែកចាយអ្វីដែលយើងសរសេរ ។ អែបប៊ី ដែលទើបនឹងមានអាយុ 12 កាលពីពីរខែមុន បានអង្គុយជិតខ្ញុំ ។ នេះជាបញ្ជីរបស់ អែបប៊ី ៖
-
1. ទៅរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យរដ្ឋយូថាហ៍ ។
-
2. ក្លាយជាអ្នករចនាម៉ូតខាងក្នុងម្នាក់ ។
-
3. ទៅបម្រើបេសកម្មនៅប្រទេសឥណ្ឌា ។
-
4. រៀបការជាមួយអ្នកត្រឡប់ពីបេសកម្មម្នាក់ ក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។
-
5. មានកូនប្រាំនាក់ និងផ្ទះមួយ ។
-
6. បញ្ជូនកូនៗទៅបម្រើបេសកម្ម និងមហាវិទ្យាល័យ ។
-
7. ក្លាយជាលោកយាយ « ឲ្យនំឃុកឃី » ។
-
8. ទម្រើសចៅៗ ។
-
9. រៀនដំណឹងល្អបន្ថែមទៀត និងរីករាយនឹងជីវិត ។
-
10. ត្រឡប់ និងរស់នៅជាមួយព្រះវរបិតានៅស្ថានសួគ៌ ។
តើអ្នកជឿទេ ! ខ្ញុំនិយាយថា « អរគុណ អែបប៊ី ដែលបានបង្រៀនខ្ញុំអំពីការមានទស្សនៈមួយនៃផែនការ ដែលព្រះវរបិតាសួគ៌មានសម្រាប់យើងម្នាក់ៗ » ។ អ្នកដាក់ផែនការមួយ ហើយអ្នករស់នៅតាមផែនការនោះឲ្យល្អបំផុត ។ វានឹងមានផ្លូវវៀងជាច្រើន ។ ប្រហែលជាគ្មានស្ពាននៅទីនេះ ហើយអ្នកអាចជួបផ្លូវទាល់នៅទីនោះ ឬអ្នកអាចវង្វេង តែអ្នកអាចត្រឡប់មកលើផ្លូវវិញបាន ។
ប្រធាន ថូម៉ាស អេ៎ស ម៉នសុនបានមានប្រសាសន៍ថា « បើអ្នកធ្វើអ្វីដែលមិនសូវដូចជាអ្វីដែលអ្នក…បានដាក់ផែនការ អ្នកស្ទើរតែជានិច្ចកាលអាចធ្វើវាឲ្យត្រូវវិញបាន យកឈ្នះវា រៀនពីវា » ។6 អ្នកអាចគិតថា គ្មានផ្លូវនឹងត្រឡប់មកវិញទេ ។ បច្ចាមិត្រញញឹមចំពោះគំនិតបែបនោះ ។ សូមឲ្យខ្ញុំអះអាងចំពោះអ្នកថា មានផ្លូវត្រឡប់មកវិញ ។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះមានបន្ទូលថា ៖ « ដៃយើងនៅតែលូករាល់ៗថ្ងៃ » ( នីហ្វៃទី2 28:32 ) ។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា « នេះហើយជាកិច្ចការរបស់យើង និងសិរីល្អរបស់យើង—គឺដើម្បីនាំឲ្យមានអមតភាព និងជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចដល់មនុស្ស » ( ម៉ូសេ 1:39 ) ។ ខ្ញុំចូលចិត្តគិតថា ព្រះកំពុងធ្វើការខ្លាំងជាងយើងទៅទៀតក្នុងការនាំយើងត្រឡប់ទៅវិញ ។
ទីមួយ ទ្រង់រំពឹងឲ្យយើងស្វែងរកកន្លែងយើងក្នុងផែនការរបស់ទ្រង់ ហើយធ្វើអ្វីទាំងអស់ដែលយើងអាច ដើម្បីរស់តាមផែនការនោះ ដោយគោរពបទបញ្ញត្តិ និងឈរនៅកន្លែងបរិសុទ្ធ ។ បើគោលដៅខ្ពស់បំផុតរបស់យើង ជាការលើកដម្កើង នោះផែនការយើងដើម្បីទៅដល់ទីនោះ នឹងចាប់ផ្តើមដឹកនាំគ្រប់ការសម្រេចចិត្តរបស់យើង ។ យើងមិនដើរតែម្នាក់ឯងនោះទេ ។ ទ្រង់ស្រឡាញ់យើង ហើយទ្រង់ស្គាល់យើងដោយផ្ទាល់ ។ ទ្រង់ចូលរួមក្នុងគ្រប់ការណ៍ទាំងអស់ក្នុងជីវិតយើង ហើយគ្រប់ពេល យើងអាចទទួលអារម្មណ៍នៃស្នាមព្រះហស្តទ្រង់ លើខ្នងយើង ពេលយើងដើរលើផ្លូវនោះ ។
4. ចូលមកស្គាល់ព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រា
សំណួរលេខ 4 ៖ តើយើងអាច ចូលមកស្គាល់ ព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រាសំណប់របស់ទ្រង់ ដោយរបៀបណា ?
ការចូលមកស្គាល់ ព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ គឺជាគោលបំណងនៃជីវិតយើង ។
ពេលអធិស្ឋានទៅព្រះវរបិតា ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានមានបន្ទូលថា « នេះជាជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច គឺឲ្យគេបានស្គាល់ដល់ទ្រង់ដ៏ជាព្រះពិតតែមួយ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលទ្រង់បានចាត់ឲ្យមកផង » ( យ៉ូហាន 17:3 ) ។
លេមិន និងលេមយួល « មិនបានដឹងពីព្រឹត្តិការណ៍នៃព្រះ ដែលបានបង្កើតពួកគេ » ( នីហ្វៃទី1 2:12 ) ។ ស៊ី. អេស. លូវីស បានមានប្រសាសន៍ថា « បើអ្នកមានភាពឆ្មើងឆ្មៃ អ្នកមិនអាចស្គាល់ព្រះទេ » ។7 បច្ចាមិត្រមិនមានបំណងឲ្យយើងចូលមកស្គាល់ព្រះនោះទេ ។ វាមានបំណងឲ្យយើង ច្របូកច្របល់ លែងមានអារម្មណ៍ ហ៊ុំព័ទ្ធដោយសម្លេង ការរំខាន និងអ្វីក៏ដោយ ដែលនឹងរំខានដល់គ្រាដ៏ស្ងប់ស្ងៀម ពេលយើងស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ ។ ការជាប់ទាក់ទងក្នុងអ្វីក៏ដោយដែលហួសហេតុពេក គឺជាឧបករណ៍មួយទៀតរបស់សាតាំង ។ មានតែយើងប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចបង្កើតពេលវេលាដើម្បីស្គាល់ព្រះអម្ចាស់បាន ។
ពេលយើងបន្ទាបខ្លួន ងាយប្រដៅ ឬរាបសា យើងបានខិតជិតទ្រង់ ។ ហ្វ្រែនស៊ីស វេបស្ទើរ ដែលបានដើរតាមផ្លូវលំដ៏លំបាកនៅ វៃអូម៉ីង ជាមួយនឹងក្រុមរទេះ ម៉ាទីន ក្នុងឆ្នាំ 1856 បានមានប្រសាសន៍ក្នុងការការពារក្រុមថា « យើងគ្រប់គ្នាបានឆ្លងកាត់មក ជាមួយនឹងការចេះដឹងដ៏ឥតខ្ចោះថា ព្រះមានព្រះជន្មរស់ ត្បិតយើងបានស្គាល់ទ្រង់ក្នុងគ្រាលំបាកបំផុតរបស់យើង » ។8
យើងចូលមកស្គាល់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ពេលយើងអនុញ្ញាតឲ្យទ្រង់ចូលក្នុងជីវិតយើង ។ យើងកាន់តែស្រែកឃ្លានក្នុងការអភ័យទោស និងកាន់តែមានឆន្ទៈក្នុងការបម្រើ ពេលទ្រង់ជាផ្នែកនៃជីវិតយើង ។ ពេលដួងចិត្តយើងបើក ហើយទទួល នោះយើងកាន់តែក្លាយដូចទ្រង់ ។ ពេលនោះហើយដែលយើងឃើញថា ទ្រង់បានគង់ជាមួយយើងគ្រប់ពេល ។ យើងមានភាពសុខសាន្ត ។ ការសាកល្បងយើង មិនមែនជាបន្ទុកទៀតទេ តែជាពរជ័យវិញ ព្រោះវាបានត្រួសត្រាយផ្លូវដែលនាំយើងទៅកាន់ទ្រង់ ។
ប៉ុល មានប្រសាសន៍ថា « យើងនៅតែអួតក្នុងកាលដែលមានទុក្ខលំបាកដែរ ដោយដឹងថា សេចក្តីទុក្ខលំបាកបង្កើតឲ្យមានសេចក្តីទ្រាំទ្រ សេចក្តីទ្រាំទ្របង្កើតឲ្យមានសេចក្តីស៊ាំថ្នឹក
« សេចក្តីស៊ាំថ្នឹកបង្កើតឲ្យមានសេចក្តីសង្ឃឹម
សេចក្តីសង្ឃឹមក៏មិនដែលនាំឲ្យមានសេចក្តីខ្មាស់ឡើយ ពីព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ បានផ្សាយមកសព្វក្នុងចិត្តយើងរាល់គ្នា ដោយសារព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលព្រះបានប្រទានមកយើងហើយ » ( រ៉ូម 5:3–5 ) ។
ស៊ី. អេស. លូវីស សំដៅចំពោះអ្នកដែលចូលមកស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទថាជា « មនុស្សថ្មី » ។ គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា « មនុស្សថ្មីមាននៅទីនេះ និងទីនោះពាសពេញផែនដី ។ …ម្តងម្កាលមនុស្សម្នាក់ជួបពួកគេ ។ មុខ និងសម្លេង…គេ ខុសពីយើង ៖ ដែលខ្លាំងជាង ស្ងប់ជាង សប្បាយជាង ចែងចាំងជាង ។ ពួកគេចាប់ផ្តើម នៅកន្លែងដែលយើងភាគច្រើនចាកចេញ ។ …ពួកគេមិនបានចាប់អារម្មណ៍ខ្លួនឯងទេ ។ អ្នកទោរទន់ក្នុងការគិតថា អ្នកមានចិត្តល្អចំពោះគេ ពេលគេពិតជាមានចិត្តល្អចំពោះអ្នក ។ ពួកគេស្រឡាញ់អ្នកច្រើនជាងអ្នកផ្សេងទៀតស្រឡាញ់អ្នក តែពួកគេត្រូវការអ្នកតិចជាង ។ …ជាធម្មតា ពួកគេហាក់មានពេលច្រើន ៖ អ្នកនឹងឆ្ងល់ថា បានពេលនោះមកពីណា ។ …
« … ដើម្បីក្លាយជាមនុស្សថ្មី មានន័យថាត្រូវទំលាក់ចោលនូវអ្វី ដែលឥឡូវនេះ យើងហៅថា ‘ ខ្លួនយើង ’ ។ចេញពីខ្លួនយើង ទៅជាព្រះគ្រីស្ទ យើងត្រូវតែទៅ ។ ត្រូវឲ្យឆន្ទៈទ្រង់ក្លាយជារបស់យើង ហើយយើងត្រូវគិតពីគំនិតទ្រង់ » ។9
ដំណើរការនៃការចូលមកស្គាល់ដោយខ្លួនយើងផ្ទាល់
ដើម្បីចូលមកស្គាល់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បីចូលមកស្គាល់ភាពពោរពេញនៃព្រះគម្ពីរមរមន ដើម្បីចូលមកស្គាល់ផែនការនៃព្រះវរបិតាសួគ៌ ដែលមានសម្រាប់យើងម្នាក់ៗ ហើយដើម្បីចូលមកស្គាល់ព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រា គឺជាដំណើរការដ៏អស្ចារ្យមួយ ។
មានគំរូមួយនៅទីនេះ ជាមួយនឹងបំណងប្រាថ្នានីមួយៗ ដើម្បីចូលមកស្គាល់ ។ តើអ្នកអាចឃើញវាទេ ?
នីហ្វៃ បានកំណត់គំរូ ពេលគាត់មានប្រសាសន៍ថា « តើបងៗមិនចាំរឿងទាំងឡាយ ដែលព្រះអម្ចាស់ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទេឬ ?—បើសិនជាអ្នកណាមិនធ្វើចិត្តរឹងរូស ហើយសូមដល់យើង ដោយសេចក្តីជំនឿ ដោយជឿថា អ្នកនឹងបានទទួល ដោយមានចិត្តឧស្សាហ៍កាន់តាមបញ្ញត្តិទាំងឡាយរបស់យើង នោះរឿងទាំងនេះ នឹងត្រូវបានធ្វើឲ្យអ្នកដឹងជាប្រាកដ » ( នីហ្វៃ ទី1 15:11 ) ។
តើអ្នកអាចឃើញពីដំណើរការនោះទេ ?
នីហ្វៃ ប្រាប់យើងពីដំណើរការនោះ ដែលរួមមាន ៖
-
• ការមានដួងចិត្តទន់ទាប ។
-
• ការសុំដោយជំនឿ ។ សុំជំនួយទ្រង់តាមការអធិស្ឋាន ។
-
• ការឧស្សាហ៍កាន់តាមបញ្ញត្តិទាំងឡាយ ហើយធ្វើតាមឆន្ទៈព្រះអម្ចាស់ ។
-
• ការស្គាល់ព្រះហស្តទ្រង់ ។ នោះជាអ្វីដែលនឹងធ្វើឲ្យអ្នកស្គាល់ ។ ការឃើញព្រះហស្តទ្រង់ក្នុងជីវិតអ្នក នោះវាជាការបញ្ជាក់ពីក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ។ អ្នកកាន់តែស្គាល់ព្រះហស្តទ្រង់ខ្លាំងប៉ុណ្ណា នោះទ្រង់នឹងកាន់តែចូលក្នុងជីវិតអ្នកច្រើនប៉ុណ្ណោះដែរ ។ នោះហើយជារបៀបដែលអ្នកចូលមកស្គាល់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលអ្នកធ្លាប់ស្គាល់មកហើយ ។
ប្រជាជននៅទឹកមរមន បានលូតលាស់ក្នុងជំនឿតាមរយៈការអធិស្ឋាន ។ ដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម ពួកគេបានអនុវត្ត និងរៀនប្រតិបត្តិថ្ងៃសីល ។ ពួកគេបានរៀនធ្វើការដោយដៃគេ និងបម្រើ ដោយការចែករំលែកគ្នាទៅវិញទៅមក ទាំងខាងវិញ្ញាណ និងខាងសាច់ឈាម ។ កូនប្រុសម៉ូសាយ បានស្រាវជ្រាវបទគម្ពីរ និងបានប្រគល់ខ្លួនទៅក្នុងការអធិស្ឋាន និងការតមអាហារ ។ ពួកគេបានធ្វើនូវអ្វីដែលតម្រូវឲ្យធ្វើផងដែរ ដើម្បីចូលមកស្គាល់ព្រះ ។
ខ្ញុំស្ងើចសរសើរណាស់ ដែលអែលឌើរ គ្រីស្ទីនសិន បានអធិស្ឋានឮៗ ហើយបានសន្យាចំពោះព្រះអម្ចាស់ថា បើទ្រង់នឹងបើកបង្ហាញដល់គាត់ ពីភាពពោរពេញនៃព្រះគម្ពីរមរមន នោះគាត់នឹងប្រគល់ជីវិតគាត់ក្នុងការកសាងនគររបស់ទ្រង់ ។ គាត់មានភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាម ជាមួយនឹងការលះបង់ពេលយប់របស់គាត់ នោះគាត់បានចូលមកស្គាល់ព្រះ ។
អែបប៊ី បានដាក់ផែនការមួយ ហើយដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម នាងបានរស់តាមផែនការនោះ ។ គោលដៅរបស់នាងក្នុងការត្រឡប់ទៅផ្ទះព្រះវរបិតាសួគ៌នាង នឹងគាំទ្រដល់ការសម្រេចចិត្តប្រចាំថ្ងៃរបស់នាង ។ នាងកំពុងចូលមកស្គាល់ថា ព្រះអម្ចាស់មានផែនការមួយសម្រាប់នាង ។
ការចូលមកស្គាល់សម្រាប់ខ្លួនឯងផ្ទាល់ គឺជារឿងផ្ទាល់ខ្លួនណាស់ ។ ហើយយើងអាចទទួលបទពិសោធន៍នៃ « ការចូលមកស្គាល់ » ជាច្រើនដងណាស់ក្នុងជីវិតយើង ។ វាជាដំណើរការនៃការចងចាំពីអ្វីដែលយើងធ្លាប់បានស្គាល់ពីមុនហើយ ។ សូមដឹងថា ៖ អ្នកពិតជាស្គាល់ទ្រង់ ហើយបើអ្នកឆ្ងល់ថាទ្រង់ធ្លាប់ស្គាល់អ្នកទេ គ្រាន់តែសួរប៉ុណ្ណោះ ។ ចម្រៀងថ្នាក់កុមារ “A Child’s Prayer” ចាប់ផ្តើមដោយ « ព្រះវរបិតាសួគ៌ ទ្រង់គង់ទីនោះឬ ? ទ្រង់ឮហើយឆ្លើយតបការអធិស្ថានកូនឬទេ ? »10 ខ្ញុំថ្លែងទីបន្ទាល់ថា ចា៎ ! ទ្រង់ឮ ! ព្រះអម្ចាស់អាចបង្រៀនយើងពេលយើងសួរ ។ លុតជង្គង់អធិស្ឋាន ហើយសួរឮៗថា « តើទូលបង្គំពិតជាបុត្រា ឬបុត្រីនៃទ្រង់ឬ ? តើទ្រង់ស្រឡាញ់ទូលបង្គំទេ ? » បន្ទាប់មក ចូរស្តាប់ ។ មានអ្វីមួយដែលរាបទាបណាស់អំពីការសួរនោះ ។ ការសួរគឺជាទង្វើនៃជំនឿ ។
យ៉ូសែប ស្មីធ ពេលជាក្មេងប្រុសអាយុ 14 ឆ្នាំ ក្នុងកន្លែងដ៏ស្រស់ស្អាត នៅ New York ក្នុងក្រុង Palmyra ក្នុងព្រៃពិសិដ្ឋ បានសួរដោយជំនឿ ដើម្បីចូលមកស្គាល់ ។ គាត់បាននិយាយថា « ខ្ញុំបានឃើញតួអង្គពីរ ហើយតួអង្គនោះបានមានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំជាពិតប្រាកដ ។ …ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំបានឃើញការនិមិត្ត ហើយខ្ញុំដឹងថា ព្រះទ្រង់ដឹងថាខ្ញុំបានឃើញការនិមិត្ត ហើយខ្ញុំពុំអាចបដិសេធរឿងនេះ » ( យ៉ូសែប ស្មីធ—ប្រវត្តិ 1:25 ) ។ « ហើយឥឡូវនេះ បន្ទាប់ពីទីបន្ទាល់ជាច្រើនដែលបានថ្លែងអំពីទ្រង់ នេះគឺជាទីបន្ទាល់ចុងក្រោយបង្អស់ ដែលយើងខ្ញុំសូមថ្លែងអំពីទ្រង់ ៖ គឺថាទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ ! » ( គ និងស 76:22 )
នៅយេរូសាឡិម នៅឯផ្នូរ ចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃសីល កាលដែលថ្ងៃជិតរះ ជាថ្ងៃទីមួយក្នុងសប្តាហ៍ ម៉ារា ជាអ្នកស្រុកម៉ាក់ដាឡា និងម៉ារាម្នាក់ទៀត បានជួបជាមួយនឹងទេវតាពីរអង្គ ក្នុងសួនដ៏ស្រស់ស្អាត ។ ទេវតាមានបន្ទូលថា ៖
« កុំឲ្យភ័យអី ត្បិតខ្ញុំដឹងហើយថា នាងរកព្រះយេស៊ូវ ដែលត្រូវឆ្កាង ។
តែទ្រង់មិនគង់នៅទីនេះទេ ត្បិតទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយ » ( សូមមើល ម៉ាថាយ 28:5--6, លេខយោង 2ក, 3ក, និង 5ក ពីការបកប្រែរបស់យ៉ូសែប ស្មីធ ) ។
តាមរយៈការចូលមកស្គាល់ព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលមានព្រះជន្មរស់ ជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ យើងចូលមកដឹងថា តាមរយៈដង្វាយធួនរបស់ទ្រង់ ទ្រង់នឹងសម្រាលគ្រប់ការឈឺចាប់ ។ ទ្រង់នាំមកនូវភាពធូរស្បើយ និងការលួងលោម ដល់អ្នកមានទុក្ខព្រួយ ។ ទ្រង់អាចលើកបន្ទុករបស់យើង ហើយនាំក្តីសុខសាន្តដល់គ្រប់អារម្មណ៍ ដែលមិនពេញលេញ និងគ្រប់បំណងប្រាថ្នាដើម្បីផ្លាស់ប្តូរ ។
ប្រធាន អ៊ែសរ៉ា ថាហ្វ ប៊ែនសឹន បានមានប្រសាសន៍ថា « គ្មានអ្វី ដែលធ្វើឲ្យយើងភ្ញាក់ផ្អើលទៀតនោះទេ ពេលយើងឆ្លងកាត់វាំងននទៅម្ខាងទៀត ដើម្បីដឹងថាតើយើងស្គាល់ព្រះវរបិតាយើងច្បាស់ប៉ុណ្ណា ហើយយើងស្គាល់ព្រះភ័ក្រ្តទ្រង់ច្បាស់យ៉ាងណា ចំពោះយើង » ។11 យើងស្គាល់ទ្រង់ !
នៅសាកលវិទ្យាល័យរដ្ឋយូថាហ៍នេះ គឺជាទឹកមរមនរបស់ខ្ញុំ ។ បរិវេណសាលានេះស្រស់ស្អាតដល់ភ្នែកខ្ញុំ ត្បិតនៅទីនេះហើយ ដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមចូលមកស្គាល់ការចេះដឹងពីព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំឈរជាសាក្សីនៃព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រាដោយមោទនភាព ។ តាមរយៈព្រះចេស្តានៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ខ្ញុំដឹងថាពួកទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ ។ អ្នកមានតម្លៃណាស់សម្រាប់ទ្រង់ ហើយទ្រង់ស្គាល់អ្នកដោយផ្ទាល់ ។ អ្នកបានស្គាល់ពួកទ្រង់យ៉ាងច្បាស់ ពីមុនអ្នកមកផែនដីនេះ ។ កាលដែលអ្នកដើរលើផ្លូវ ចូរកាន់ខ្ជាប់ ។ ព្រះវរបិតាសួគ៌ចាំអោបក្រសោបអ្នក ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក ។ ខ្ញុំអធិស្ឋានសម្រាប់អ្នកជាកូនៗរបស់ទ្រង់ ។ នៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន។
© 2011 ដោយ Intellectual Reserve, Inc. រក្សាសិទ្ធគ្រប់យ៉ាង ។ អនុមតិជាភាសាអង់គ្លេស៖ 2/11 ។ អនុមតិការបកប្រែ៖ 2/11 ។ ការបកប្រែនៃ Coming to Know ។ Cambodian ។ PD50029874 258
Notes
3. Clayton M. Christensen, “Decisions for Which I’ve Been Grateful” ( ការប្រជុំធម្មនិដ្ឋាននៅសកលវិទ្យាល័យ ព្រិកហាំ យ៉ង់–អៃដាហូ ថ្ងៃទី 8 ខែ មិថុនា ឆ្នាំ 2004 ), http://www.byui.edu/Presentations/Transcripts/Devotionals/2004_06_08_Christensen.htm.
4. Bruce C. Hafen , ក្នុងរបាយការណ៍សន្និសីទ ខែ មេសា ឆ្នាំ 2004, ទំព័រ 101; ឬ Ensign, ខែ ឧសភា ឆ្នាំ 2004, ទំព័រ 98; ជាអក្សរទ្រេតក្នុងច្បាប់ដើម ។
6. Thomas S. Monson, “Joy in the Journey,” in Awake, Arise, and Come unto Christ: សុន្ទរកថាពីសន្និសីទស្រ្តីនៅ BYU ឆ្នាំ 2008 ( ឆ្នាំ 2009 ), ទំព័រ 3 ។
8. Francis Webster, ដកស្រង់ពី Gordon B. Hinckley, ក្នុងរបាយការណ៍សន្និសីទ ខែតុលា ឆ្នាំ 1991, ទំព័រ 77; ឬ Ensign, ខែ វិច្ឆកា ឆ្នាំ 1991, ទំព័រ 54 ។