Uroczysty obowiązek kochania i dbania o siebie nawzajem STARSZY L. TOM PERRY Kworum Dwunastu Apostołów Równoważenie naszych obowiązków Tematem, jaki mi przydzielono, jest następujące zdanie z proklamacji dotyczącej rodziny: „Mąż i żona mają świętą odpowiedzialność, aby kochać i dbać o siebie nawzajem oraz o swoje dzieci”1. Chciałbym podejść do tego tematu w całkiem inny sposób, niż znacie z innych szkoleń. Nie będę posługiwał się wieloma cytatami z podręczników. Chciałbym raczej przemówić do waszych serc na temat waszej służby w królestwie naszego Ojca Niebieskiego. Celem będzie ustalenie, czy wspólnie możemy lepiej zrozumieć, w jaki sposób znaleźć równowagę pomiędzy naszą odpowiedzialnością za kochanie i dbanie o nasze rodziny a innymi szczególnymi powołaniami, jakie dał nam nasz Ojciec w Niebie. Kiedy 6 kwietnia 1830 roku zorganizowano Kościół, Prorok Józef Smith otrzymał objawienie, które teraz zapisane jest w 21 rozdziale Nauk i Przymierzy. Fragment tego objawienia mówi: „Oto prowadzić między sobą będziecie kronikę; i nazwany w niej będziesz wizjonerem, tłumaczem, prorokiem, apostołem Jezusa Chrystusa, starszym Kościoła z woli Boga Ojca i łaski twojego Pana, Jezusa Chrystusa, Natchnionym przez Ducha Świętego do założenia fundamentów Kościoła i rozbudowania go dla najświętszej wiary. [...] Przeto wy, to znaczy Kościół, zważać będziecie na wszystkie jego słowa i przykazania, które on wam da w miarę jak sam otrzyma, żyjąc w świętości wobec mnie; Bo słowo jego przyjmiecie tak, jakby pochodziło z mych własnych ust, z całą cierpliwością i wiarą” (NiP 21:1–2, 4–5). Pośród pierwszych wskazówek danych nowo zorganizowanemu Kościołowi było postępowanie wedle natchnienia i objawienia, które pochodzą od Pana za pośrednictwem Jego proroka, aby wypełnić nasze obowiązki budowania Jego królestwa. Obiecał wskazywać nam kurs, który powinniśmy objąć, aby kontynuować to wielkie dzieło. Rada proroka Myślę, że Prezydent Gordon B. Hinckley, nasz obecny prorok, podczas wcześniejszego światowego szkolenia przywódców, które odbyło się 21 czerwca 2003 roku, dał nam klucz do odnalezienia równowagi w naszych obowiązkach. Podczas tego przekazu powiedział: „Waszym [...] jest przywilej stania w cieniu Odkupiciela świata, kiedy posuwamy do przodu Jego dzieło. Wasza jest sposobność, aby mówić o pięknie zadość czyniącej krwi Pana Jezusa Chrystusa dla korzyści Jego synów i córek. Czyż może być większy przywilej niż ten? Radujcie się waszym przywilejem. Wasza okazja nie będzie trwała zawsze. Bardzo szybko może stać się tylko wspomnieniem wielkiego doświadczenia, które teraz macie. Nikt z nas nie wypełni wszystkiego, czego by sobie życzył. Lecz róbmy najlepiej, jak możemy. Jestem szczęśliwy, że kiedy Odkupiciel przyjdzie, powie: ‘Dobrze, sługo dobry i wierny’ (Ew. Mateusza 25:21)”2. Jak pamiętacie, w owym przekazie wyjaśnił spoczywającą na nas czterostopniową odpowiedzialność. Pierwszy obowiązek odnosi się do tematu, jaki poruszamy podczas tego szkolenia. Powiedział: „Po pierwsze — istnieje nakaz, abyście nie zaniedbywali waszych rodzin. Są one najcenniejsze ze wszystkiego, co macie. Wasze żony i dzieci zasługują na uwagę swych mężów i ojców. W końcu, są to relacje rodzinne, które zabierzemy ze sobą do życia, które nastąpi. Można tu sparafrazować słowa z pism świętych: ‘Albowiem cóż pomoże człowiekowi, choćby służył wiernie Kościołowi, a stracił swą własną rodzinę?’ (zob. Ew. Marka 8:36)”3. Jest to stałe przesłanie naszych proroków od pierwszych dni zorganizowania Kościoła. Najważniejszym miejscem nauczania ewangelii i przywództwa jest rodzina i dom. Jeśli będziemy postępować według tych wskazówek, my ze swej strony będziemy dawać zadania i plan programów, zajęć i lekcji, które uzupełnią i wesprą rodziny. Ustanawianie właściwych priorytetów Najważniejsze dla jakości wykonania naszych obowiązków rodzinnych i służby w Kościele, jest wykorzystanie czasu i zachowanie równowagi w życiu. Narzućcie sobie dyscyplinę, aby postępować wedle rady proroka dotyczącej ustalania priorytetów w gospodarowaniu czasem. Wasz wieczny towarzysz Rozpocznijcie od przedyskutowania ze swoim wiecznym towarzyszem, ile czasu potrzebujecie na wspólne wzmocnienie waszego małżeństwa, okazanie sobie miłości. To jest kwestia priorytetowa. Kościół ma pomagać poszczególnym osobom i rodzinom, by przyszli do Chrystusa i uzyskali życie wieczne. Życie wieczne jest największym darem Boga dla Jego dzieci i można je zdobyć jedynie poprzez związki rodzinne. Ten związek musi rozpocząć się od jedności pomiędzy mężem i żoną, a jedność ta jest dla Pana święta i jest czymś, czego nie można umniejszać. Przymierze małżeństwa jest konieczne w planie Pana, i jest celem, dla którego stworzył niebiosa i ziemię. Na przestrzeni dziejów dawał Swe boskie prawo, aby zabezpieczyć i chronić święty związek pomiędzy mężem i żoną. Wasze dzieci Po drugie — zastanówcie się nad duchowymi potrzebami swoich dzieci. Ile potrzeba czasu, byście byli pewni, że jesteście blisko nich? Na was, jako ojcach i matkach, spoczywa odpowiedzialność za zapewnienie wystarczającej ilości czasu, by je uczyć, gdyż najważniejsze nauki, jakie kiedykolwiek przyjmą wasze dzieci, będą pochodziły od rodziców. Musimy być zaznajomieni z tym, czego Kościół uczy nasze dzieci tak, abyśmy podczas naszego nauczania każdego dziecka mogli być w zgodzie z bieżącymi naukami kościelnymi. Na przykład, broszura Dla wzmocnienia młodzieży, cytując proklamację na temat rodziny, daje młodym ludziom następującą radę w kwestii rodziny: „Szczęście w życiu rodzinnym może być najpewniej osiągnięte, kiedy opiera się na naukach Pana Jezusa Chrystusa. Udane małżeństwa i rodziny powstają i trwają w oparciu o zasady wiary, modlitwy, pokuty, przebaczenia, szacunku, miłości, współczucia, pracy i zdrowej rekreacji”4. Dalej w broszurze czytamy: „Bycie częścią rodziny jest wielkim błogosławieństwem. Rodzina może zapewnić wam towarzystwo i szczęście, w atmosferze miłości nauczyć was właściwych zasad i pomóc wam przygotować się do życia wiecznego. Rodziny różnią się między sobą, ale każda jest ważna w planie Ojca Niebieskiego. Róbcie, co do was należy, aby budować szczęśliwy dom. Bądźcie radośni, pomocni i troskliwi. Wiele domowych problemów wynika z tego, że członkowie rodziny mówią i robią różne niemiłe rzeczy, myśląc wyłącznie o sobie. Zainteresujcie się potrzebami innych członków rodziny. Zamiast drażnić, kłócić się i spierać, starajcie się być rozjemcami. Pamiętajcie, że rodzina jest najświętszą jednostką Kościoła”5. Zaopatrywanie swojej rodziny Naszym trzecim priorytetem jest zapewnienie bytu naszym rodzinom. Ponownie zacytuję proklamację na temat rodziny: „Według boskiego zamysłu, ojcowie mają przewodniczyć swoim rodzinom w miłości i prawości, i są odpowiedzialni za zapewnienie swoim rodzinom niezbędnych środków do życia i ochrony”6. Musimy podtrzymywać dobre umiejętności, aby znaleźć pracę zarobkową. W zmieniającym się świecie musimy być na bieżąco lub nasze umiejętności staną się przestarzałe. Pomimo tego, że jesteśmy zajęci zadaniami, które wyznaczono nam w Kościele, nie powinniśmy przeoczyć możliwości rozwoju i polepszenia dobrobytu naszych rodzin. Oznacza to, że mamy zainwestować odpowiednią ilość czasu i przemyśleń, by przygotować się na przyszłość. Ta rada odnosi się w takim samym stopniu do sióstr, jak i do braci. Chociaż odpowiedzialność za zapewnienie bytu rodzinie spoczywa przede wszystkim na ojcach, proklamacja mówi, że „niepełnosprawność, śmierć lub inne okoliczności”7 mogą wymagać od sióstr wykorzystania i rozwijania umiejętności celem łożenia na swoje rodziny. Służba w kościele Czwartym priorytetem jest zarezerwowanie czasu na zajęcia kościelne. Aktywne rodziny Świętych w Dniach Ostatnich cenią sobie czas, jaki spędzają w kościele i podejmują takie decyzje, by znaleźć na nie miejsce. Przywódcy, powołując członków i stawiając im wymagania, powinni być szczególnie wrażliwi na różne sytuacje w rodzinach. Członkowie rodzin, w których są małe dzieci, gdzie oboje rodzice mają angażujące powołania poza domem, najprawdopodobniej będą mieli wrażenie, że zajęcia kościelne kolidują z życiem rodzinnym. Przywódcy kościelni mogą pomóc poprzez uznanie i wspieranie starań członków, którzy usiłują zrównoważyć służbę w kościele i obowiązki rodzinne. Angażowanie członków rodziny Istnieją sposoby na zwiększenie więzi z naszymi rodzinami, w czasie gdy służymy w naszych powołaniach, jeśli będziemy angażować rodziny w naszą służbę, gdy jest to właściwe. Pozwólcie, że podam jeden osobisty przykład. W pierwszych latach mego życia mój ojciec służył jako mój biskup. Był zajętym człowiekiem, bardzo zaangażowanym w praktykę prawniczą. Był też aktywistą społecznym, cieszącym się uznaniem mówcą i, oczywiście, był ojcem sześciorga dzieci. Zawsze byłem wdzięczny za to, że mój ojciec miał prawe priorytety. Na pierwszym miejscu była nasza matka. Było to widoczne w sposobie, w jaki ją traktował. Potem było prawdziwe oddanie każdemu z jego dzieci. Kiedy miałem jakieś sześć lat, dostałem na Boże Narodzenie czerwony wózek. Był dokładnie taki, jak ten model. Czerwony wózek stworzył prawdziwą więź pomiędzy moim ojcem a mną. W zapracowanym życiu musiał znaleźć sposoby na zaangażowanie swojej rodziny w zajęcia bez zmniejszania własnej produktywności. Większa część jego służby biskupiej przypadała na Wielki Kryzys, który miał miejsce w latach 30. XX wieku. Wielu z członków naszego okręgu znajdowało się w ogromnej potrzebie. Na nim, jako biskupie, spoczywał obowiązek dostarczenia środków na utrzymanie ich przy życiu. Wydawało się to dobrym zajęciem dla biskupa, jego syna i małego czerwonego wózka. Kiedy wracałem po szkole do domu, przy garażu ułożona była mąka, cukier, pszenica i inne artykuły spożywcze. Wiedziałem, że tego wieczoru mój ojciec i ja będziemy mieć możliwość przebywania ze sobą. Kiedy wracał do domu, mały czerwony wózek był załadowany zapasami, które miały być dostarczone jakiejś rodzinie. Nasza dwójka, idąc i rozmawiając, wypełniała zadanie związane z pomocą wzajemną, przywożąc produkty spożywcze do potrzebujących osób. Mogłem być naocznym świadkiem miłości i troski dobrego przywódcy kapłańskiego, jakie okazywał członkom swojego okręgu. Co ważniejsze — miałem możliwość spędzenia cennego czasu z moim ojcem. Koncentrowanie się na podstawowych priorytetach Pozwólcie, że zachęcę was, abyście czynili to, czego nauczaliśmy was podczas pierwszego światowego szkolenia przywódców. Przypominamy, że jednostki kościelne znajdują się na różnych etapach rozwoju i każda jednostka ma różne potrzeby. Kiedy planujemy nasze programy kościelne, musimy brać pod uwagę rodziny. Ponownie ostrzegamy was, byście nie dawali członkom więcej niż jedno powołanie kościelne plus nauczanie i odwiedziny domowe. Narzućcie sobie dyscyplinę, by trzymać się podstawowych priorytetów, a będziecie zaskoczeni tym, jak natchnienie Pana pokieruje wami, kiedy będziecie wypełniać obowiązki sługi w Jego królestwie. Tym, na czym ostatecznie koncentruje się przywrócony Kościół, jest ułatwienie i danie nam sposobności, by pomagać Panu w Jego dziele — przyniesieniu nieśmiertelności i życia wiecznego człowiekowi. Czynimy to głównie poprzez wzmacnianie rodzin. W czasach upadku moralności, niepewności politycznej, międzynarodowego niepokoju i braku stabilności ekonomicznej, musimy uwydatnić i zwiększyć nacisk, jaki kładziemy na wzmacnianie i stabilizację rodzin. Istotą celu Kościoła jest pomaganie rodzinom w uzyskaniu zbawienia i wyniesienia w wiecznym królestwie niebios. Przewodnik dla rodziny Kilka lat temu wydaliśmy szczególną pozycję — Przewodnik dla rodziny. Miała ona trafić do członków, szczególnie tych, którzy są nowo nawróconymi lub mają ograniczone doświadczenie w Kościele. Zachęcamy was, abyście korzystali z tego przewodnika. Rozpoczyna on się od oświadczenia: „Rodzina jest podstawową jednostką Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich i najważniejszą jednostką społeczeństwa w życiu doczesnym i w wieczności. Bóg ustanowił rodziny, by przynieść szczęście swoim dzieciom, pozwolić im uczyć się właściwych zasad w atmosferze miłości i przygotować je do życia wiecznego. Dom rodzinny jest najlepszym miejscem, by nauczać, uczyć się i stosować zasady ewangelii”8. Ponownie zachęcamy was, byście zwracali się do pomocnych nauk znajdujących się w tej broszurze. Przykład Zbawiciela Nasz Pan i Zbawiciel osobiście służył ludziom, podnosząc sponiewieranych, dając nadzieję zniechęconym i szukając zagubionych. Pokazywał ludziom Swoimi słowami i czynami, że ich kocha, rozumie i docenia. Uznawał boską naturę i wieczną wartość każdej osoby. Nawet wtedy, gdy nawoływał ludzi do nawrócenia się, potępiał grzech, nie grzesznika. Podobnie jak nasz Zbawiciel, jako przywódcy Kościoła powinniśmy kochać ludzi, którym służymy, okazując uwagę i troskę o każdą osobę. Modlę się o to, by Pan nas błogosławił w tym świętym obowiązku, jaki nam dał. W imię Jezusa Chrystusa, amen. Przypisy 1. „Rodzina: Proklamacja dla świata”, Liahona, paźdz. 2004, 49. 2. „Radość z przywileju służenia”, Ogólnoświatowe szkolenie przywódców, 21 czerw. 2003, 24. 3. Ogólnoświatowe szkolenie przywódców, 21 czerwca 2003 r., 22. 4. Liahona, paźdz. 2004, 49. 5. Dla wzmocnienia młodzieży [broszura, 2001], 10. 6. Liahona, paźdz. 2004, 49. 7. Liahona, paźdz. 2004, 49. 8. Przewodnik dla rodziny (2001), 1. Przewodnik dla rodziny (nr pozycji 31180 166) można zdobyć poprzez kościelne centra dystrybucji i centra służby.