Επουράνια σπιτικά, παντοτινές οικογένειες ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΜΑΣ ΜΟΝΣΟΝ Πρώτος Σύμβουλος στην Πρώτη Προεδρία Οικοδομώντας ένα παντοτινό σπιτικό Με πνεύμα ταπεινοφροσύνης αντιπροσωπεύω την Πρώτη Προεδρία ως τελικός ομιλητής για αυτήν τη συγκέντρωση. Έχουμε εμπνευστεί και εξυψωθεί πνευματικώς από τα σχόλια του Πρεσβυτέρου Μπέντναρ, του Πρεσβυτέρου Πέρι και της αδελφής Πάρκιν. Οι σκέψεις μας έχουν επικεντρωθεί στο σπιτικό και την οικογένεια, καθώς μας έχει γίνει η υπενθύμιση ότι «το σπιτικό είναι η βάση μίας ενάρετης ζωής και κανένα άλλο μέσον δεν μπορεί να πάρει τη θέση του ούτε να εκπληρώσει τις ουσιώδεις λειτουργίες του»1. Το σπιτικό είναι πολύ περισσότερο από ένα σπίτι οικοδομημένο με ογκώδη υλικά, τούβλα ή λίθο. Το σπιτικό είναι φτιαγμένο από αγάπη, θυσία και σεβασμό. Είμαστε υπεύθυνοι για το σπιτικό που οικοδομούμε. Θα πρέπει να οικοδομούμε συνετώς, επειδή η αιωνιότητα δεν είναι ένα μικρό ταξίδι. Θα υπάρχει νηνεμία και άνεμος, ηλιόφως και σκιές, χαρά και λύπη. Αλλά αν προσπαθήσουμε αληθινά, το σπιτικό μας μπορεί να αποτελέσει ένα μικρό μέρος των ουρανών εδώ, επάνω στη γη. Οι σκέψεις που κάνουμε, οι πράξεις που κάνουμε, η ζωή που ζούμε επηρεάζουν όχι μόνο την επιτυχία του επίγειου ταξιδιού μας, σημαδεύουν επίσης το δρόμο προς τους αιώνιους στόχους μας. Μερικές οικογένειες Αγίων των Τελευταίων Ημερών αποτελούνται από τη μητέρα, τον πατέρα και τα παιδιά, όλοι στο σπιτικό, ενώ άλλες έχουν υπάρξει μάρτυρες μετά λύπης της απώλειας ενός, κατόπιν άλλου, στη συνέχεια άλλου εκ των μελών τους. Μερικές φορές ένα και μοναδικό άτομο αποτελεί μία οικογένεια. Όποια κι αν είναι η σύνθεσή της, η οικογένεια συνεχίζει – επειδή οι οικογένειες μπορούν να είναι παντοτινές. Μπορούμε να μάθουμε από το μέγα αρχιτέκτονα – δηλαδή τον Κύριο. Μας έχει διδάξει πώς πρέπει να οικοδομούμε. Διακήρυξε, «Κάθε… σπίτι, που διαιρέθηκε σε αντιμαχόμενα μέρη, δε θα σταθεί» (Κατά Ματθαίον 12:25). Αργότερα προειδοποίησε: «Ιδές, ο οίκος μου είναι οίκος τάξης… και όχι οίκος ακαταστασίας» (Δ&Δ 132:8). Σε αποκάλυψη που δόθηκε μέσω του Τζόζεφ Σμιθ στο Κίρτλαντ του Οχάιο, στις 27 Δεκεμβρίου 1832, ο Κύριος συμβούλευσε: «Μπείτε σε τάξη. Ετοιμάστε καθετί που είναι χρήσιμο. Και εδραιώστε έναν οίκο, έναν οίκο προσευχής, έναν οίκο νηστείας, έναν οίκο πίστης, έναν οίκο μάθησης, έναν οίκο δόξας, έναν οίκο τάξης, έναν οίκο του Θεού» (Δ&Δ 88:119. Βλέπε, επίσης, 109:8). Πού θα μπορούσε κάποιος από εμάς να εντοπίσει ένα καταλληλότερο λεπτομερές σχέδιο δια του οποίου να μπορούσε συνετώς και καταλλήλως να οικοδομήσει; Ένα τέτοιο σπίτι θα κάλυπτε τον κώδικα δόμησης που σκιαγραφείται στο Κατά Ματθαίον, δηλαδή ένα σπίτι οικοδομημένο «επάνω στην πέτρα» (Κατά Ματθαίον 7:24, 25. Βλέπε, επίσης, Κατά Λουκάν 6:48, Νεφί Γ΄ 14:24, 25), ένα σπίτι ικανό να αντέχει στις βροχές της αντιξοότητας, τις πλημμύρες της αντίθεσης και τους ανέμους της αμφιβολίας πανταχού παρόντα στο μεταβαλλόμενο και δύσκολο κόσμο μας. Κάποιος μπορεί να ερωτήσει, «Αλλά αυτή η αποκάλυψη σκόπευε να παρέχει καθοδήγηση για την κατασκευή ενός ναού. Έχει σήμερα ουσιαστική σημασία;» Θα απαντούσα: «Δε διακήρυξε ο Απόστολος Παύλος, ‘Δεν ξέρετε ότι είστε ναός του Θεού, και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας;’» (Προς Κορινθίους Α΄ 3:16). Αφήστε τον Κύριο να είναι ο γενικός ανάδοχος για το σχέδιό μας δόμησης. Τότε ο καθένας από εμάς μπορεί να είναι υπεργολάβος υπεύθυνος για ένα ζωτικής σημασίας τμήμα του συνολικού σχεδίου. Όλοι μας, ως εκ τούτου, είμαστε οικοδόμοι. Εκτός από το να οικοδομούμε το σπιτικό μας, έχουμε επίσης την ευθύνη να βοηθήσουμε την οικοδόμηση της βασιλείας του Θεού εδώ επάνω στη γη με το να υπηρετούμε πιστά και αποτελεσματικά στις κλήσεις μας στην Εκκλησία. Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω κατευθυντήριες οδηγίες από το Θεό, μαθήματα από τη ζωή και μερικά σημεία να συλλογιστούμε καθώς αρχίζουμε να οικοδομούμε. Γονατίστε για να προσευχηθείτε «Έλπιζε στον Κύριο με όλη σου την καρδιά, και μη επιστηρίζεσαι στη σύνεσή σού σε όλους τους δρόμους σου γνώριζε αυτόν, κι αυτός θα διευθύνει τα διαβήματά σου» (Παροιμίες 3:5-6). Έτσι μίλησε ο συνετός Σολομών, υιός του Δαβίδ, βασιλεύς του Ισραήλ. Σε αυτήν, την αμερικανική ήπειρο, ο Ιακώβ, ο αδελφός του Νεφί διακήρυξε: «Να προσβλέπετε στο Θεό με σταθερότητα νου, και να προσεύχεστε σ’ αυτόν με υπέρτατη πίστη» (Ιακώβ 3:1). Αυτή η ουράνια εμπνευσμένη συμβουλή φθάνει σε μας σήμερα σαν κρυσταλλένιο νερό σε μία ξηραμένη γη. Ζούμε σε ταραγμένη εποχή. Μόλις μερικές γενεές πριν, κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί τον κόσμο στον οποίο ζούμε τώρα και τα προβλήματα που παρουσιάζει. Περιβαλλόμαστε από ανηθικότητα, πορνογραφία, βία, ναρκωτικά και έναν μεγάλο αριθμό άλλων δεινών τα οποία ταλανίζουν τη σύγχρονη κοινωνία. Δική μας είναι η πρόκληση, δηλαδή η ευθύνη, όχι μόνο να τηρήσουμε τον εαυτό μας «αμόλυντο από τον κόσμο» (Ιακώβου 1:27), αλλά επίσης να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας και άλλους για τους οποίους φέρουμε ευθύνη με ασφάλεια μέσα από την τρικυμιώδη θάλασσα της αμαρτίας που μας περιβάλλει όλους, ώστε να μπορέσουμε μία ημέρα να επιστρέψουμε για να ζήσουμε με τον Επουράνιο Πατέρα μας. Η εκπαίδευση της δικής μας οικογένειας απαιτεί την παρουσία μας, το χρόνο μας και τις καλύτερες προσπάθειές μας. Για να είμαστε αποτελεσματικοί στην εκπαίδευση, πρέπει να είμαστε πιστοί στο παράδειγμά μας προς τα μέλη της οικογένείας μας και να διαθέτουμε προσωπικό χρόνο με κάθε μέλος, καθώς επίσης χρόνο για συμβουλή και καθοδήγηση. Συχνά αισθανόμαστε συντετριμμένοι από το έργο ενώπιόν μας. Εντούτοις, η βοήθεια είναι πάντα διαθέσιμη. Εκείνος ο οποίος γνωρίζει το καθένα εκ των τέκνων Του θα απαντήσει την ένθερμη και εγκάρδια προσευχή μας καθώς επιζητούμε βοήθεια στο να τα καθοδηγούμε. Μία τέτοια προσευχή θα επιλύσει περισσότερα προβλήματα, θα ανακουφίσει περισσότερο πόνο, θα αποτρέψει περισσότερες παραβάσεις και θα επιφέρει μεγαλύτερη ειρήνη και ικανοποίηση στην ανθρώπινη ψυχή από οιονδήποτε άλλον τρόπο. Πέραν της ανάγκης μίας τέτοιας καθοδήγησης για τη δική μας οικογένεια, έχουμε κληθεί σε θέσεις όπου έχουμε ευθύνη για άλλους. Ως επίσκοπος ή σύμβουλος, ως ηγέτης απαρτίας ιεροσύνης ή ως ηγέτης βοηθητικής οργάνωσης, έχετε την ευκαιρία να κάνετε τη διαφορά στη ζωή των άλλων. Μπορεί να υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι προέρχονται από οικογένειες που είναι μερικοί μέλη της Εκκλησίας ή από οικογένειες που είναι λιγότερο ενεργά μέλη· μερικοί μπορεί να έχουν αποστραφεί των γονέων τους, αγνοώντας τις παρακλήσεις και τη συμβουλή τους. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να είμαστε το όργανο στα χέρια του Κυρίου για να κάνουμε τη διαφορά στη ζωή ενός που βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση. Χωρίς την καθοδήγηση από τον Επουράνιο Πατέρα μας, εντούτοις, δεν μπορούμε να κάνουμε όλα όσα έχουμε κληθεί να κάνουμε. Μία τέτοια βοήθεια έρχεται μέσω της προσευχής. Ένας διαπρεπής Αμερικανός δικαστής ερωτήθηκε τι θα μπορούσαμε εμείς, ως πολίτες των χωρών του κόσμου, να κάνουμε προκειμένου να μειώσουμε το έγκλημα και την ανυπακοή προς το νόμο και να φέρουμε ειρήνη και ικανοποίηση στη ζωή μας και τα έθνη μας. Απήντησε στοχαστικώς, «Θα πρότεινα την επιστροφή στην παλιομοδίτικη πρακτική της οικογενειακής προσευχής». Ως λαός, δεν είμαστε ευγνώμονες που η οικογενειακή προσευχή δεν είναι μία απαρχαιωμένη πρακτική σε μας; Υπάρχει ένα πραγματικό νόημα πίσω από το συχνά παρατεθέν απόφθεγμα, «Η οικογένεια που προσεύχεται μαζί, μένει μαζί». Ο Ίδιος ο Κύριος εντέλλεται να έχουμε οικογενειακή προσευχή όταν είπε: «Να προσεύχεστε με τις οικογένειές σας προς τον Πατέρα, πάντοτε στο όνομά μου, ώστε οι γυναίκες σας και τα παιδιά σας να είναι ευλογημένα» (Νεφί Γ΄ 18:21). Ως γονείς, ως δάσκαλοι και ως ηγέτες με οποιαδήποτε ιδιότητα, δεν έχουμε τη δυνατότητα να επιχειρήσουμε αυτό το πιθανώς επικίνδυνο ταξίδι μέσα στη θνητότητα χωρίς ουράνια βοήθεια να μας επικουρεί στην καθοδήγηση εκείνων για τους οποίους έχουμε ευθύνη. Καθώς προσφέρουμε στο Θεό τις οικογενειακές προσευχές μας και τις προσωπικές προσευχές, ας το κάνουμε με πίστη και εμπιστοσύνη σε Εκείνον. Γονατίστε για να προσευχηθείτε. Αποδεχθείτε το έργο να υπηρετήσετε Για το παράδειγμά μας, στρεφόμαστε στη ζωή του Κυρίου. Σαν ένας ακτινοβόλος προβολέας καλοσύνης είναι η ζωή του Ιησού καθώς εκτέλεσε διακονία ανάμεσα στους ανθρώπους. Έδωσε δύναμη στα μέλη του ανάπηρου, όραση στα μάτια του τυφλού, ακοή στα αυτιά του κωφού και ζωή στο σώμα του νεκρού. Οι παραβολές Του κηρύττουν δύναμη. Με τον καλό Σαμαρείτη, δίδαξε: «Αγάπα τον πλησίον σου» (βλέπε Κατά Λουκάν 10:30-35). Μέσω της καλοσύνης Του προς τη γυναίκα που συνελήφθη να διαπράττει μοιχεία, Εκείνος δίδαξε συμπονετική κατανόηση (βλέπε Κατά Ιωάννην 8:3-11). Στην παραβολή του για τα τάλαντα, Εκείνος μας δίδαξε να βελτιωνόμαστε και να αγωνιζόμαστε για τελειότητα (βλέπε Κατά Ματθαίον 25:14-30). Κάλλιστα θα μπορούσε να μας προετοιμάζει για το ρόλο μας στην οικοδόμηση μίας παντοτινής οικογένειας. Ο καθένας/η καθεμία από εμάς –είτε είναι ηγέτης της ιεροσύνης είτε κατέχων υπεύθυνη θέση σε μία βοηθητική οργάνωση– έχει ευθύνη στην ιερή του/της κλήση. Έχουμε ξεχωριστεί για το έργο στο οποίο έχουμε κληθεί. Στο Διδαχή και Διαθήκες 107:99, ο Κύριος είπε, «Λοιπόν, τώρα κάθε άνθρωπος ας μάθει το καθήκον του, και ας ενεργεί στη θέση στην οποία έχει οριστεί, με κάθε επιμέλεια». Καθώς βοηθάμε να ευλογήσουμε και να ενδυναμώσουμε αυτούς για τους οποίους έχουμε ευθύνη στις κλήσεις μας στην Εκκλησία, στην ουσία, θα ευλογούμε και θα ενδυναμώνουμε τις οικογένειές τους. Έτσι, η υπηρεσία που τελούμε στην οικογένειά μας και τις κλήσεις μας στην Εκκλησία μπορούν να έχουν αιώνιες συνέπειες. Πολλά χρόνια πριν, ως επίσκοπος σε έναν μεγάλο και ποικιλόμορφο τομέα με πάνω από χίλια μέλη που βρίσκεται στο κέντρο της Σωλτ Λέηκ Σίτυ, αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες. Ένα κυριακάτικο απόγευμα, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον ιδιοκτήτη ενός φαρμακείου που βρισκόταν μέσα στα όρια του τομέα μας. Υπέδειξε ότι νωρίτερα εκείνο το πρωί, ένα νεαρό αγόρι είχε έλθει στο κατάστημά του και είχε αγοράσει ένα παγωτό φρούτων με σιρόπι από το ψυγείο. Είχε πληρώσει για την αγορά με τα χρήματα που πήρε από ένα φάκελο και κατόπιν, όταν έφυγε, είχε ξεχάσει το φάκελο. Όταν ο ιδιοκτήτης είχε την ευκαιρία να τον εξετάσει, ανακάλυψε ότι ήταν ένας φάκελος προσφορών νηστείας με το όνομα και τον τηλεφωνικό αριθμό του τομέα μας τυπωμένα επάνω. Καθώς μου περιέγραψε το αγόρι που ήταν στο κατάστημά του, αμέσως ανεγνώρισα το άτομο – ένας νεαρός διάκονος από τον τομέα μας, ο οποίος προερχόταν από μία λιγότερο ενεργή οικογένεια. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν αναστάτωση και απογοήτευση όταν σκέφθηκα ότι κάποιος από τους διακόνους μας έπαιρνε κεφάλαια από τις προσφορές νηστείας, τα οποία προορίζονταν για όσους ήταν σε ανάγκη και πήγαινε σε ένα κατάστημα την Κυριακή και αγόραζε ένα γλύκισμα με τα χρήματα. Αποφάσισα να επισκεφθώ το αγόρι εκείνο το απόγευμα προκειμένου να τον διδάξω σχετικά με τα ιερά κεφάλαια της Εκκλησίας και το καθήκον του ως διάκονος να συλλέγει και να προστατεύει αυτά τα κεφάλαια. Καθώς οδηγούσα προς το σπίτι, προσέφερα μία σιωπηλή προσευχή για καθοδήγηση στο τι θα έπρεπε να πω για να διευθετήσω την κατάσταση. Έφθασα και χτύπησα την πόρτα. Την άνοιξε η μητέρα του αγοριού και προσκλήθηκα να πάω στο σαλόνι. Αν και το δωμάτιο ήταν μετά βίας φωτισμένο, μπορούσα να δω πόσο μικρό και σε ποια άσχημη κατάσταση ήταν. Τα μερικά κομμάτια έπιπλα ήταν φθαρμένα. Η ίδια η μητέρα έδειχνε εξαντλημένη. Η αγανάκτησή μου για τις πράξεις του γιου της εκείνο το πρωί εξαφανίστηκαν από τις σκέψεις μου καθώς συνειδητοποίησα ότι υπήρχε μία οικογένεια σε πραγματική ανάγκη. Αισθάνθηκα εντυπωσιασμένος να ρωτήσω τη μητέρα αν υπήρχε καθόλου φαγητό στο σπίτι. Με δάκρυα παραδέχθηκε ότι δεν υπήρχε καθόλου. Μου είπε ότι ο σύζυγός της ήταν άνεργος για κάμποσο καιρό και ότι ήταν σε απεγνωσμένη ανάγκη όχι μόνο για φαγητό, αλλά επίσης για χρήματα με τα οποία θα πλήρωναν το ενοίκιο, ώστε να μην τους έκαναν έξωση από το μικροσκοπικό σπίτι. Ποτέ δεν ανέφερα το θέμα των εισφορών νηστείας, επειδή συνειδητοποίησα ότι το αγόρι πιθανότατα πεινούσε απεγνωσμένα όταν σταμάτησε στο φαρμακείο. Αντίθετα, αμέσως κανόνισα βοήθεια για την οικογένεια, ώστε να μπορούν να έχουν φαγητό να φάνε και ένα μέρος να ζήσουν. Επιπλέον, με τη βοήθεια των ηγετών της ιεροσύνης στον τομέα, μπορέσαμε να κανονίσουμε απασχόληση για το σύζυγο έτσι ώστε να μπορεί να παρέχει τα απαραίτητα για την οικογένειά του στο μέλλον. Ως ηγέτες ιεροσύνης και βοηθητικών οργανώσεων, έχουμε το δικαίωμα στη βοήθεια του Κυρίου στο να μεγαλύνουμε τις κλήσεις μας και να εκπληρώσουμε τις ευθύνες μας. Αναζητήστε τη βοήθειά Του και όταν σας έλθει η έμπνευση, ενεργήστε σε αυτήν την έμπνευση σχετικά με το πού να πάτε, ποιον να δείτε, τι να πείτε και πώς να το πείτε. Μπορούμε να κάνουμε μία σκέψη ξανά και ξανά, αλλά μόνο όταν ενεργούμε σε αυτήν τη σκέψη, ευλογούμε ανθρώπινες ζωές. Είθε να είμαστε αληθινοί ποιμένες για όσους έχουμε ευθύνη. Ο Τζων Μίλτον έγραψε στο ποίημά του, “Lycidas”, «Τα πεινασμένα πρόβατα κοιτάζουν επάνω και δεν είναι ταϊσμένα» (στίχος 125). Ο Ίδιος ο Κύριος είπε στον Ιεζεκιήλ τον προφήτη, «Αλλοίμονο στους ποιμένες του Ισραήλ που... δε βόσκουν τα κοπάδια» (Ιεζεκιήλ 34:2-3). Δική μας είναι η ευθύνη να φροντίζουμε τα κοπάδια, γιατί αυτά τα πολύτιμα πρόβατα, αυτοί οι τρυφεροί αμνοί βρίσκονται παντού – στο σπίτι στην οικογένειά μας, στο σπίτι της ευρύτερης οικογένειάς μας και μας περιμένουν στις κλήσεις μας στην Εκκλησία. Ο Ιησούς είναι το Παράδειγμά μας. Είπε, «Εγώ είμαι ο καλός ποιμένας, και γνωρίζω τα πρόβατά μου» (Κατά Ιωάννην 10:14). Έχουμε μία ποιμενική ευθύνη. Είθε ο καθένας να αποδεχθεί το έργο να υπηρετήσει. Επιδιώξτε να διασώσετε Στο ταξίδι κατά μήκος του μονοπατιού της ζωής υπάρχουν απώλειες. Μερικοί αναχωρούν από τα σημάδια του δρόμου που οδηγούν στην αιώνια ζωή, μόνο για να ανακαλύψουν ότι η παράκαμψη που επιλέχθηκε οδηγεί τελικά σε ένα αδιέξοδο. Αδιαφορία, απερισκεψία, ιδιοτέλεια και αμαρτία έχουν επιζήμιο αποτέλεσμα στην αιώνια ζωή. Υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι, για ανεξήγητους λόγους, επιλέγουν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, αργότερα μαθαίνουν ότι έχουν ακολουθήσει τον πειρασμό που κατέληξε μόνο σε θλίψη και βάσανα. Το 1995 η Πρώτη Προεδρία έδωσε σημασία σε αυτούς που είχαν παρεκκλίνει από το ποίμνιο του Χριστού και εξέδωσε μία ειδική δήλωση με τον τίτλο, «Μία πρόσκληση να έλθετε πίσω». Το μήνυμα περιείχε αυτήν την έκκληση: «Σε σας, οι οποίοι για οιονδήποτε λόγο έχετε βρεθεί εκτός της πλήρους συντρόφευσης της Εκκλησίας, λέμε, ελάτε πίσω. Σας προσκαλούμε να επιστρέψετε και να γίνετε μέτοχοι της ευτυχίας που κάποτε γνωρίζατε. Θα βρείτε πολλά άτομα με απλωμένα τα χέρια για να σας καλωσορίσουν, να σας βοηθήσουν και να σας δώσουν παρηγοριά. »Η Εκκλησία χρειάζεται τη δύναμη, την αγάπη, την πίστη και την αφοσίωσή σας. Η πορεία είναι σταθερή και βέβαιη με την οποία ένα άτομο μπορεί να επιστρέψει προς τις πλήρεις ευλογίες της ιδιότητας ως μέλους στην Εκκλησία και είμαστε έτοιμοι για να υποδεχθούμε όλους όσοι επιθυμούν να το κάνουν». Ίσως μία συχνά επαναλαμβανόμενη σκηνή θα φέρει πιο κοντά στο σπίτι την προσωπική σας ευκαιρία για να επιδιώξετε να διασώσετε. Ας κοιτάξουμε σε μία οικογένεια με ένα γιο ονόματι Τζακ. Σε όλα τα πρώτα χρόνια της ζωής του Τζακ, εκείνος και ο πατέρας του είχαν πολλές, σοβαρές διαφωνίες. Μία ημέρα, όταν ήταν δεκαεπτά, είχαν μία ιδιαιτέρως έντονη διαφωνία. Ο Τζακ είπε στον πατέρα του, «Αυτή είναι η τελευταία σταγόνα στο ποτήρι που ξεχείλισε. Θα φύγω από το σπίτι και δε θα ξαναγυρίσω!» Πήγε στο δωμάτιό του και έφτιαξε μία βαλίτσα. Η μητέρα του τον παρακαλούσε να μείνει, αλλά ήταν πολύ θυμωμένος για να ακούσει. Την άφησε να κλαίει στην πόρτα. Αφήνοντας την αυλή, ετοιμαζόταν να περάσει από την καγκελόπορτα, όταν άκουσε τον πατέρα του να του φωνάζει: «Τζακ, ξέρω ότι ένα μεγάλο μερίδιο του φταιξίματος του ότι φεύγεις, ανήκει σε μένα. Λυπάμαι αληθινά γι’ αυτό. Θέλω να ξέρεις ότι αν ποτέ θελήσεις να επιστρέψεις σπίτι, θα είστε πάντοτε ευπρόσδεκτος. Και θα προσπαθήσω να είμαι καλύτερος πατέρας σε σένα. Θέλω να ξέρεις ότι σε αγαπάω και θα σε αγαπάω πάντοτε». Ο Τζακ δεν είπε τίποτα, αλλά πήγε στη στάση λεωφορείου και αγόρασε ένα εισιτήριο για ένα μακρινό μέρος. Καθώς κάθισε στο λεωφορείο, κοιτάζοντας τα χιλιόμετρα να περνάνε, οι σκέψεις του επέστρεψαν στα λόγια του πατέρα του. Άρχισε να συνειδητοποιεί πόσο πολύ θάρρος, πόση πολλή αγάπη απαιτούντο από τον πατέρα του για να πει ό,τι είχε πει. Ο μπαμπάς είχε ζητήσει συγγνώμη. Τον είχε προσκαλέσει και είχε πει τα λόγια που ηχούσαν στον καλοκαιρινό αέρα, «Σε αγαπάω». Ο Τζακ ήξερε ότι η επόμενη κίνηση εξαρτιόταν από εκείνον. Συνειδητοποίησε ότι ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να βρει ποτέ ειρήνη με τον εαυτό του ήταν να επιδείξει προς τον πατέρα του το ίδιο είδος ωριμότητας, καλοσύνης και αγάπης που ο μπαμπάς είχε δείξει προς εκείνον. Ο Τζακ κατέβηκε από το λεωφορείο. Αγόρασε ένα εισιτήριο επιστροφής και άρχισε το ταξίδι προς το σπίτι. Έφθασε λίγο μετά τα μεσάνυχτα, μπήκε στο σπίτι και άναψε το φως. Εκεί, στην κουνιστή πολυθρόνα καθόταν ο πατέρας του, με το κεφάλι του κατεβασμένο. Καθώς κοίταξε επάνω και είδε τον Τζακ, σηκώθηκε από την καρέκλά όρμησαν στην αγκαλιά ο ένας του άλλου. Ο Τζακ είπε αργότερα, «Αυτά τα τελευταία χρόνια που ήμουν στο σπίτι, ήταν τα ευτυχέστερα της ζωής μου». Να ένας πατέρας ο οποίος, καταπιέζοντας το εντονότατο συναίσθημα και χαλιναγωγώντας την υπερηφάνεια, επεδίωξε να διασώσει το γιο του προτού γίνει ένας από αυτόν τον απέραντο αριθμό των χαμένων ανθρώπων, αποτέλεσμα διασπασμένων οικογενειών και κατακερματισμένων σπιτικών. Η αγάπη ήταν η συνδετική ταινία, το θεραπευτικό βάλσαμο. Η αγάπη που τόσο συχνά την αισθανόμαστε, αλλά τόσο σπάνια την εκφράζουμε. Από το Όρος Σινά ηχεί σαν κεραυνός στα αφτιά μας: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου» (Έξοδος 20:12). Και αργότερα, από τον ίδιο Θεό, η εντολή: «Να ζείτε ενωμένοι με αγάπη» (Δ&Δ 42:45). Ακολουθώντας το παράδειγμα του Κυρίου Γονατίστε για να προσευχηθείτε. Αποδεχθείτε το έργο να υπηρετήσετε. Επιδιώξτε να διασώσετε. Το καθένα είναι μία ζωτική σελίδα στο λεπτομερές σχέδιο του Θεού για να κάνει ένα σπίτι, σπιτικό και ένα σπιτικό, ουρανό. Η ισορροπία είναι το κλειδί για μας στις ιερές και επίσημες ευθύνες μας στο σπίτι μας και τις κλήσεις της Εκκλησίας. Πρέπει να χρησιμοποιούμε σοφία, έμπνευση και ακλόνητη κρίση, καθώς φροντίζουμε την οικογένειά μας και εκπληρώνουμε τις κλήσεις μας στην Εκκλησία, επειδή το καθένα είναι ζωτικά σημαντικό. Δεν μπορούμε να παραμελήσουμε την οικογένειά μας δεν πρέπει να παραμελήσουμε τις κλήσεις μας στην Εκκλησία. Ας οικοδομήσουμε με δεξιότητα, να μην εφαρμόζουμε τη μέθοδο της συντόμευσης και να ακολουθούμε το λεπτομερές σχέδιό Του. Τότε ο Κύριος, δηλαδή ο επιστάτης δόμησης, μπορεί να μας πει, όπως είπε όταν εμφανίστηκε στο Σολομώντα, έναν οικοδόμο μίας άλλης εποχής: «Αγίασα αυτόν τον οίκο, που έχτισες για να βάλω εκεί το όνομά μου παντοτινά και τα μάτια μου και η καρδιά μου θα είναι εκεί για πάντα» (Βασιλέων Α΄ 9:3). Τότε θα έχουμε επουράνια σπιτικά και παντοτινές οικογένειες και θα είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε, να ενδυναμώσουμε και να ευλογήσουμε άλλες οικογένειες επίσης. Προσεύχομαι ταπεινότατα και ειλικρινά ώστε αυτή η ευλογία να μπορεί να έλθει στον καθένα μας. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1. Επιστολή Πρώτης Προεδρίας, 11 Φεβρ. 1999. Βλέπε Λιαχόνα, Δεκ. 1999, 1.