Hjónaband er nauðsynlegt í eilífri áætlun hans

Öldungur David A. Bednar

í Tólfpostulasveitinni

Fyrirmyndarhjónaband kenningarinnar

Öldungur David A. Bednar Æðsta forsætisráðið hefur eindregið ráðið að við helgum okkur því af alhug að efla hjónabandið og heimilið. Aldrei hefur verið ríkari þörf á slíkri hvatningu en einmitt núna, er reynt er að draga úr helgi hjónabandsins og mikilvægi heimilisins.

Þótt kirkjan og starfsemi hennar styðji við hjónabandið og fjölskylduna, og takist yfirleitt vel upp við það, ættum við ætíð að hafa þennan grundvallarsannleika í huga: Enginn annar staður fær leyst heimilið af hólmi eða getur uppfyllt nauðsynlegt hlutverk þess.¹ Ég mun því fyrst og fremst höfða til ykkar sem karla og kvenna, sem eiginmanna og eiginkvenna, sem feðra og mæðra og þar á eftir sem leiðtoga prestdæmis og aðildarfélaga í kirkjunni. Verkefni mitt er að fjalla um nauðsyn eilífs hjónabands í sæluáætlun himnesks föður.

Við munum einbeita okkur að fyrirmyndarhjónabandi kenningarinnar. Von mín er sú að upprifjun á eilífum möguleikum okkar og áminning um hver við erum og hvers vegna við erum hér í jarðlífinu, muni verða okkur til leiðsagnar, huggunar og aukinnar vonar, hver sem hjúskaparstaða okkar er eða núverandi persónulegar aðstæður. Munurinn á fyrirmyndarhjónabandi kenningarinnar og raunveruleika daglegs lífs getur stundum virst nokkuð mikill, en þið eruð smám saman að verða mun betri en þið sennilega áttið ykkur á.

Ég bið ykkur að hafa í huga eftirtaldar spurningar, er við ræðum reglur sem tengjast eilífu hjónabandi.

Spurning 1: Reyni ég í eigin lífi a› gera mitt besta til a› bæta mig sem eiginma›ur e›a eiginkona, e›a a› búa mig undir a› ver›a eiginma›ur e›a eiginkona, me› ﬂví a› reyna a› skilja og tileinka mér ﬂessar grundvallarreglur?

Spurning 2: Er ég sem lei›togi prestdæmis e›a a›ildarfélags a› hjálpa ﬂeim sem ég ﬂjóna a› skilja og tileinka sér ﬂessar grundvallarreglur, og ﬂannig a› efla hjónabandi› og heimili›?

Ég ber vitni um, er við í bænaranda ígrundum þessar spurningar og eigið hjónaband og ábyrgð okkar í kirkjunni, að andi Drottins mun upplýsa huga okkar og kenna okkur það sem við þurfum að gera og að bæta okkur (sjá Jóh 14:26).

Hvers vegna hjónaband er nauðsynlegt

Í „Fjölskyldan: Yfirlýsing til heimsins,“ greina Æðsta forsætisráðið og Tólfpostulasveitin frá því „að hjónaband milli karls og konu [sé] vígt af Guði og að fjölskyldan [sé] kjarninn í áætlun skaparans um eilíf örlög barna hans.“² Þessi lykilsetning yfirlýsingarinnar segir okkur margt um kenningarlegt gildi hjónabandsins og undirstrikar mikilvægi hjónabandsins og fjölskyldunnar í áætlun föðurins. Réttmætt hjónaband er boðorð og nauðsynlegt skref í því ferli að mynda kærleiksrík fjölskyldutengsl, sem mögulegt er að varðveita handan grafar.

Tvær óyggjandi kenningarlegar ástæður auðvelda okkur að skilja hvers vegna eilíft hjónaband er nauðsynlegt í áætlun föðurins.

Ástæða 1: E›li karlkyns og kvenkyns anda er a› fullkomna hvor annan og ﬂví er körlum og konum ætla› a› ﬂróast saman til upphafningar.

Eilíft eðli og mikilvægi hjónabandsins verður aðeins fyllilega skilið í heildarsamhengi við áætlun föðurins fyrir börn hans. „Allar mannlegar verur – karlar og konur – eru skapaðar í mynd Guðs. Hver þeirra er ástkær andasonur eða dóttir himneskra foreldra, og … á … sér guðlegt eðli og örlög.“³ Hin mikla sæluáætlun gerir andasonum eða dætrum himnesks föður kleift að hljóta efnislíkama og öðlast jarðneska reynslu til að feta í átt að fullkomnun.

„Kynferði er nauðsynlegur eiginleiki einstaklingsins, sem einkennir hann og samræmist tilgangi hans í fortilveru, jarðneskri tilveru og um eilífð“⁴ og ákvarðar að stórum hluta hver við erum, hvers vegna við erum hér á jörðu og hvað við eigum að gera og verða. Í guðlegum tilgangi eru karlkyns og kvenkyns andar frábrugnir og bæta hvor annan upp.

Eftir sköpun jarðar var Adam settur í aldingarðinn Eden. Mikilvægt er að Guð sagði það „eigi [vera] gott, að maðurinn [væri] einsamall (1. Mós 2:18; HDP Móse 3:18) og Eva varð félagi og meðhjálp Adams. Hin sérstæða og aðgreinda andlega, líkamlega, huglega og tilfinningalega samsetning karla og kvenna var nauðsynleg til að útfæra sæluáætlunina. Einsömul geta hvorki karlinn né konan uppfyllt tilgang sköpunar sinnar.

Samkvæmt guðlegri tilnefningu er körlum og konum ætlað að þróast saman til fullkomnunar og fyllingu dýrðar. Vegna mismunandi lundarfars þeirra og hæfileika, kemur hvort um sig með sérstaka lífssýn og bakgrunn í hjónabandið. Karlinn og konan leggja mismunandi af mörkum, en þó jafnan hlut, til einnar heildar og einingar sem ekki verður náð á nokkurn annan hátt. Karlinn fullkomnar konuna og konan fullkomnar karlinn, þegar þau læra af hvort öðru og styrkja og blessa hvort annað. „Þó er hvorki konan óháð manninum né maðurinn konunni í samfélaginu vi› Drottin“ (1 Kor 11:11; leturbreyting hér).

Ástæða 2: Fyrir guðlega tilnefningu, þarf bæði karl og konu til að færa börn í jarðlífið og mynda rétta umgjörð til uppeldis og umönnunar barna.

Boðorðið sem Adam og Evu var fyrir löngu gefið um að margfaldast og uppfylla jörðina er enn í gildi. „Guð hefur boðið að hinn helgi sköpunarkraftur skuli aðeins notaður milli karls og konu í löglega vígðu hjónabandi. … Leiðin til sköpunar jarðlífsins [er] guðlega tilnefnd.“⁵ Og þannig er hjónaband karls og konu hin réttmæta leið fyrir anda að koma úr fortilveru til jarðlífs. Algjört bindindi á kynlíf fyrir hjónaband og fyllsta tryggð í hjónabandi varðveitir helgi þessarar guðlega tilnefndu leiðar.

Heimili þar sem eiginmaður og eiginkona eru ástúðleg og trygg hvort öðru, er albesta umgjörðin til að ala börn upp í kærleika og réttlæti, og til að uppfylla andlegar og líkamlegar þarfir þeirra. Rétt eins og karlar og konur búa hvort fyrir sig yfir sínum einstæðu persónueiginleikum til að fullkomna hjónabandið, þá eru þessir sömu persónueiginleikar nauðsynlegir til að ala upp og annast börn og kenna þeim. „Börn eiga rétt á því að fæðast innan hjónabandsins, vera alin upp af föður og móður sem heiðra hjónabandseiða sína af fullkominni tryggð.“⁶

Leiðbeiningarreglur

Þær tvær kenningarlegu ástæður sem við höfum farið yfir um mikilvægi eilífs hjónabands í sæluáætlun föðurins, leggja til reglur fyrir þá sem búa sig undir hjónabandið, fyrir þá sem þegar hafa stofnað til hjónabands og sem tengjast þjónustu okkar í kirkjunni.

Regla 1: Mikilvægi eilífs hjónabands ver›ur a›eins fyllilega skili› í heildarsamhengi vi› sæluáætlun fö›urins.

Við ræðum oft um og leggjum áherslu á að hjónabandið sé grundvallareining samfélagsins, að það leggi grunn að öflugri þjóð og að það sé nauðsynleg félagsleg og menningarleg stofnun. En fagnaðarerindið auðveldar okkur að skilja að það er mikið meira!

Ræðum við hugsanlega um hjónabandið án þess að kenna nægilega mikilvægi hjónabandsins í áætlun föðurins? Áhersla á hjónabandið án tengingar við hina einföldu grundvallarkenningu um sæluáætlunina, veitir ófullnægjandi leiðsögn, vernd eða von í heimi sem stöðugt verður villtari og ranglátari. Vel færi á því að við öll hefðum þessa kennslu Alma í huga: „Guð gaf [mannanna börnum] þess vegna boðorð, eftir að hafa kunngjört þeim endurlausnaráætlunina“ (Alma 12:32; leturbreyting hér).

Öldungur Parley P. Pratt greindi fagurlega frá þeim blessunum sem verða okkar þegar við lærum um og skiljum fyrirmyndarhjónaband kenningarinnar og kappkostum að tileinka okkur það:

„Það var Joseph Smith sem kenndi mér að meta hin hjartfólgnu tengsl föður og móður, eiginkonu og eiginmanns, bróður og systur, sonar og dóttur.

Af honum lærði ég að eiginkona hjarta míns gæti orðið mín um tíma og eilífð; og að samkenndin og ástúðin milli okkar tveggja ættu rætur í hinni eilífu guðlegu elsku…

Ég hafði áður elskað án þess að vita af hverju. En nú elska ég – af hreinleika – af ákafri, háleitri og innilegri tilfinningu, sem lyftir sál minni upp fyrir allt stundlegt á þessu lága sviði og útvíkkar hana sem úthaf. … Ég get sem sagt nú elskað í andanum og einnig af skilningi.

Þó lyfti minn kæri bróðir, Joseph Smith, á þessari stundu … aðeins örlitlum hluta af fortjaldinu og leyfði mér rétt sem snöggvast að líta eilífðina.“⁷

Getum við sem karlar og konur, sem eiginmenn og eiginkonur, og sem kirkjuleiðtogar, gert okkur grein fyrir að mikilvægi eilífs hjónabands verður aðeins skilið í heildarsamhengi við sæluáætlun föðurins? Kenningin um áætlunina vekur körlum og konum von og býr þau undir eilíft hjónaband, og fyrir hana sigrast þau á óttanum og óvissunni sem veldur því að sumir fresta að ganga í hjónaband eða forðast það alfarið. Réttur skilningur á áætluninni styrkir einnig þann ásetning okkar að heiðra staðfastlega hinn eilífa hjónabandssáttmála. Einstaklingsbundið nám okkar, kennsla okkar og vitnisburðargjöf okkar, bæði á heimilinu og í kirkju, munu eflast, er við ígrundum og skiljum þennan sannleika.

Regla 2: Satan ﬂráir a› allir karlar og konur séu jafn vansæl honum sjálfum.

Lúsífer rífur vægðarlaust niður og rangfærir þær kenningar sem skipta okkur mestu sem einstaklinga, fjölskyldur og allt mannkyn. Að hverju beinir andstæðingurinn sínum djöfullegu kröftum aðallega? Satan vinnur linnulaust að því að rugla fólk í ríminu um kynferði, stuðla að ótímabærri og óréttmætri beitingu sköpunarkraftsins og að koma í veg fyrir réttmætt hjónaband – einmitt vegna þess að hjónabandið er vígt af Guði og að fjölskyldan er kjarninn í sæluáætluninni. Árásir andstæðingsins á eilíft hjónaband, munu halda áfram að aukast og verða ákafari, tíðari og klókari.

Þar sem við erum nú þátttakendur í baráttu um velferð hjónabandsins og heimilisins, þá veitti ég sérstaka athygli, við síðasta lestur minn í Mormónsbók, hvernig Nefítarnir bjuggu sig undir orrustur við Lamanítana. Ég veitti athygli að Nefítarnir „voru sér … me›vitandi um hvað fyrir [óvinum þeirra] vakti, og bjuggu sig því undir að mæta þeim“ (Alma 2:12–13; leturbreyting hér). Í lestri mínum og námi komst ég að því að vitneskja um fyrirætlanir óvinar er lykilatriði í árangursríkum undirbúningi. Við ættum því að hugleiða fyrirætlanir óvinar okkar í þessu stríði á síðari dögum.

Áætlun föðurins er hönnuð til að veita börnum hans leiðsögn, til að stuðla að hamingju þeirra og leiða þau örugglega heim til hans að nýju. Árásir Lúsífers á áætlunina eru gerðar til að rugla syni og dætur Guðs í ríminu og gera þau óhamingjusöm og koma í veg fyrir eilífa framþróun þeirra. Hin altæki ásetningur föður lyginnar er að gera okkur öll „jafn [vansæl] og hann er sjálfur“ (2 Ne 2:27) og hann reynir að brengla það í áætlun föðurins sem hann þolir einna verst. Satan hefur ekki líkama; hann getur ekki gengið í hjónaband; og hann getur ekki eignast fjölskyldu. Og hann reynir stöðugt að draga úr gildi hins guðlega tilnefnda tilgangi kynferðis, hjónabands og fjölskyldu. Um heim allan sjáum við vaxandi verksummerki um áhrifin af verki Satans.

Djöfllinn hefur undanfarið reynt að samlaga og lögbinda brenglun í kynferði og hjónabandi. Þegar við lítum eilífðina handan hins dauðlega lífs, reynist okkur auðvelt að sjá að þeir fölsuðu valkostir sem andstæðingurinn setur fram, geta aldrei leitt til þeirrar fullkomnunar sem möguleg er með innsiglun karls og konu, til hamingju réttláts hjónabands, til gleði yfir afkomendum eða blessunar eilífrar framþróunar.

Sé það gefið að við þekkjum ásetning óvinar okkar, þá verður hvert okkar að leita af mikilli kostgæfni persónulegrar opinberunar um hvernig við getum verndað og varið okkar eigið hjónaband – og hvernig við getum lært og kennt réttar reglur á heimili okkar og í kirkjustarfi okkar, um eilífa þýðingu kynferðis og hlutverk hjónabandsins í áætlun föðurins.

Regla 3: Allar blessanir elsku og hamingju hljótast fyrir sáttmála eilífs hjónabands.

Drottinn Jesús Kristur er þungamiðjan í hjónabandssáttmálanum. Takið vinsamlega eftir að staða frelsarans er á topphorni þríhyrningsins, og staða konunnar er við annað grunnhornið og karlsins við hitt grunnhornið. Hugleiðið nú hvað gerast mun í sambandi karls og konu þegar þau staðfastlega hvort fyrir sig „koma til Krists“ og leggja kapp á að „ná … fullkomnun í honum“ (Moró 10:32). Vegna frelsarans og fyrir frelsarann komast karlinn og konan nær hvort öðru.

Þegar eiginmaður og eiginkona eru hvort fyrir sig dregin að Drottni (sjá 3 Ne 27:14), þegar þau læra að þjóna og hlúa að hvort öðru, þegar þau takast sameiginlega á við lífið og þroskast saman og verða eitt, og þegar þau verða blessuð fyrir að sameina hina mismunandi eiginleika sína, munu þau taka að skilja þá fyllingu sem himneskur faðir þráir fyrir börn sín. Algjör hamingja, sem er hinn raunverulegi tilgangur áætlunar föðurins, hlýst með því að gera og heiðra hinn eilífa hjónabandssáttmála.

Ein megin ábyrgð okkar sem karla og kvenna, sem eiginmanna og eiginkvenna, og sem kirkjuleiðtoga, er að hjálpa piltum og stúlkum að læra um og búa sig undir réttmætt hjónaband með persónulegu fordæmi. Þegar piltum og stúlkum er með fordæmi sýndur verðugleiki, trúfesti, fórnarlund og hollusta við hjónabandssáttmála okkar, munu þau leitast við að tileikna sér þessar sömu reglur í tilhugalífi sínu og hjónabandi. Þegar ungt fólk sér að við setjum í fyrirrúm velferð og vellíðan eilífs lífsförunauts okkar, verður það síður eigingjarnt og fúsara til að gefa af sér, þjóna og vinna að varanlegu jafnræðis sambandi. Þegar piltar og stúlkur skynja gagnkvæma virðingu, ástúð, traust og elsku milli hjóna, munu þau reyna að tileinka sér þá eiginleika í eigin lífi. Börn okkar og æskufólk kirkjunnar mun læra mest af því sem við gerum og erum – jafnvel þótt þau muni tiltölulega lítið af því sem við segjum.

Því miður er það svo að margt ungt fólk í kirkjunni óttast og hrasar, því það er meðvitað um fjölda hjónaskilnaða í heiminum og sáttmálsbrot á eigin heimili og í kirkjunni.

Eilíft hjónaband er ekki einungis stundlegur lögbundinn samningur sem mögulegt er að rifta hvenær sem er, af næstum hvaða ástæðu sem er. Hann er öllu heldur helgur sáttmáli við Guð, sem getur verið bindandi um tíma og alla eilífð. Hollusta og tryggð í hjónabandi mega ekki aðeins vera orðin tóm, sem mæld eru fram í vígsluathöfnum, heldur ber þeim að marka þær reglur sem eiga að vera augljósar í hjónabandi okkar.

Komum við auga á eitthvað í fari okkar, er við hugleiðum mikilvægi okkar eigin fordæmis? Er heilagur andi að innblása hugi okkar og milda hjörtu okkar og hvetja okkur til að gera betur og verða betri? Beinum við kröftum okkar að því að efla hjónabandið og heimilið, sem leiðtogar prestdæmis og aðildarfélaga?

Hjón þurfa að gefa sér tíma til að efla sig sjálf og heimili sitt gegn árásum andstæðingsins. Komum við ómeðvitað í veg fyrir að eiginmenn og eiginkonur og mæður og feður geti uppfyllt helga ábyrgð sína á heimilinu, þegar við leggjum kapp á að efla kallanir okkar í kirkjunni? Tímasetjum við t.d. stundum ónauðsynlega fundi og athafnir þannig að hjón eigi erfitt með að efla nauðsynlegt samband sitt og sambandið við börn sín?

Þegar við hugleiðum þessar spurningar af einlægni, er ég viss um að andinn er nú þegar og mun halda áfram að hjálpa okkur að læra það sem okkur ber að gera á heimilinu og í kirkjunni?

Nauðsynleg andleg hjálp

Sú ábyrgð okkar að læra og skilja kenninguna um áætlunina, að varðveita og vera fordæmi um réttmætt hjónaband og að kenna réttar reglur á heimilinu og í kirkju, kann að vekja okkur efasemdir um að við fáum ráðið við þetta verkefni. Við erum venjulegt fólk sem þarf að takast á við óvenjulegt verk.

Fyrir mörgum árum reyndum við hjónin mjög að ljúka þeim mörgu krefjandi verkefnum sem tengdust ungum og fjörugum börnum okkar – og kirkju, atvinnu og samfélagsábyrgð. Kvöld eitt, þegar börnin voru sofnuð, ræddum við lengi hvernig okkur gengi að leysa af hendi öll okkar mikilvægu verkefni. Okkur varð ljóst að við gætum ekki hlotið fyrirheitnar blessanir í eilífðinni, ef við virtum ekki betur sáttmálann sem við höfðum gert í jarðlífinu. Við ásettum okkur saman að gera betur og bæta hjónaband okkar. Þessi lexía, sem okkur lærðist fyrir svo mörgum árum, hefur skipt heilmiklum sköpum í hjónabandi okkar.

Hin ljúfa og einfalda kenning sæluáætlunarinnar veitir dýrmæta sýn á eilífðina og hjálpar okkur að skilja mikilvægi eilífs hjónabands. Við höfum verið blessuð með öllu andlegu sem við þurfum. Við höfum fyllingu kenningar Jesú Krists. Við höfum heilagan anda og opinberun. Við höfum endurleysandi helgiathafnir, sáttmála og musteri. Við höfum prestdæmið og spámennina. Við höfum helgar ritningar og kraftinn í orði Guðs. Og við höfum Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu.

Ég ber vitni um að við höfum verið blessuð með öllu andlegu til að við getum lært og kennt um hið réttmæta hjónaband og eflt það og verndað – og vissulega til að við getum verið hamingjusöm saman sem eiginmaður og eiginkona og börn í eilifðinni. Í hinu heilaga nafni Jesú Krists, amen.

Heimildir

1. Sjá bréf frá Æðsta forsætisráðinu, dagsett 11. febr. 1999; sjá Liahona, des. 1999, 1.

2. „Fjölskyldan: Yfirlýsing til heimsins,“ Vonarstjarnan, júní 1996, 10.

3. Liahona, okt. 2004, 49.

4. Liahona, okt. 2004, 49.

5. Liahona, okt. 2004, 49.

6. Liahona, okt. 2004, 49.

7. Autobiography of Parley P. Pratt, ritst. af Parley P. Pratt yngri (1938), 297–98.