ຜູ້​ດູ​ແລ

​ໂດຍ​ ປະທານ​ເຮັນຣີ ບີ ​ໄອຣິງ

ທີ່ປຶກສາ​ທີ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ຝ່າຍປະທານ​ສູງ​ສຸດ


​ເຮັນ​ຣີ ບີ ​ໄອຣິງ
ທ່ານ​ຈະ​ໄດ້​ຮັບ​ຄວາມ​ເຂັ້ມ​ແຂງ ​ແລະ ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ດົນ​ໃຈ ​ເພື່ອ​ໃຫ້​ຮູ້​ຂອບ​ເຂດ ​ແລະ ຄວາມ​ສາມາດ​ຂອງ​ທ່ານ​ທີ່​ຈະ​ຮັບ​ໃຊ້​.

ຂ້າພະ​ເຈົ້າມີ​ຄວາມ​ກະຕັນຍູ​ຫລາຍທີ່​ໄດ້​ມາ​ຮ່ວມ​ກັບ​ທ່ານ​ໃນ​ຄ່ຳ​ຄືນ​ນີ້. ສະຕີ​ຂອງ​ສາດສະໜາ​ຈັກ​ຂອງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ​​ໄດ້​ກ້າວ​ໄປໜ້າກາຍ​ເປັນ​ສັງຄົມ​ຂອງ​ສະຕີ​ທີ່​ແມ່​ຂອງ​ສາດສະດາ ​ໂຈ​ເຊັບ ສະມິດ, ລູສີ ​ແມ໊ກ ສະ​ມິດ, ​ໄດ້​ອະທິບາຍ​​ໄວ້ດັ່ງ​ນີ້: “​ເຮົາ​ຕ້ອງ​ທະນຸ​ຖະໜອມ​ຊຶ່ງ​ກັນ​​ແລະ​ກັນ, ດູ​ແລ​ກັນ, ປອບ​ໂຍນ​ກັນ ​ແລະ ​​​ຮັບ​ຄຳ​ແນະນຳ​ເພີ່ມ​​ເຕີມ, ​ເພື່ອ​ເຮົາ​ທຸກ​ຄົນ​ຈະ​ໄດ້​ນັ່ງ​ຢູ່​ນຳ​ກັນໃນ​ສະຫວັນ.”1

ມີ​ສາມ​ພາກ​ສ່ວນ​ທີ່​ອະທິບາຍ​ຢ່າງດີ​ກ່ຽວ​ກັບ​ຄວາມ​ເໝາະ​ສົມ​ທີ່​ກ່ຽວ​ພັນ​ກັບພາວະ​ທີ່​ມີ​ຄວາມສຸກ​ນຳພຣະ​ເຈົ້າ. ຢ່າງ​ໜຶ່ງ​ຄື​ການ​ດູ​ແລ​ຊຶ່ງ​ກັນ​ແລະ​ກັນ. ອີກ​ຢ່າງໜຶ່ງ​ຄື​ສອນ​ກັນ ​ແລະ ຮຽນ​ຈາກ​ກັນ. ​ແລະ ສາມ​ຄື​ນັ່ງ​ຢູ່​ນຳ​ກັນ​ຮ່ວມ​ກັບພຣະ​ເຈົ້າ.

ຈຸດປະສົງ​ຂອງ​ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໃນຄ່ຳ​ຄືນ​ນີ້​ຄື​ທີ່​ຈະ​ຊ່ອຍ​ທ່ານ​ໃຫ້​ຮູ້ສຶກ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ຮັບ​ຮູ້ ​ແລະ ພໍພຣະ​ໄທ​ໂດຍ​ພຣະ​ເຈົ້າ ສຳລັບ​ສິ່ງ​ທີ່​ທ່ານ​ໄດ້​ເຮັດ ​ເພື່ອ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຊຶ່ງ​ກັນ​ແລະ​ກັນ​ໃຫ້​ບັນລຸ​ຈຸດ​ເປົ້າໝາຍອັນສູງ​ສົ່ງ​ນັ້ນ. ​ແລະ, ທີ​ສອງ, ຂ້າພະ​ເຈົ້າຢາກ​ບັນຍາຍ​ກ່ຽວ​ກັບ​ບາງ​ຢ່າງ​ທີ່​ຈະ​ເກີດ​ຂຶ້ນ​ໃນ​​ການ​ຮັບ​ໃຊ້​ອັນເປັນ​ໜຶ່ງ​ຂອງ​ທ່ານ.

ເຊັ່ນ​ດຽວ​ກັບ​​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ລຸ້ນທຳ​ອິດ, ທ່ານ​ໄດ້​ຮັບ​ເອົາ​ການ​ເອີ້ນ​ຈາກ​ພຣະ​ເຈົ້າ ​ເພື່ອ​ຊ່ອຍ​ສົງ​ເຄາະ​ຄົນ​ອື່ນ. ​ໃນ​ປີ 1856, ສາດສະດາບຣິກຳ ຢັງ ​ໄດ້​ຂໍ​ຮ້ອງ​ໃຫ້​ໄພ່​ພົນ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄປ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ກຸ່ມຂະ​ບວນລໍ້ບຸກ​ເບີກ ຜູ້​ໄດ້​ຄ້າງ​ຢູ່​ໃນ​ຫິມະ​ໃນ​ພູ. ​ເພິ່ນ​ໄດ້ກ່າວ​​ໃນ​ຊ່ວງ​ເວລາ​ທີ່​ສຸກ​ເສີນ​ຕໍ່ສະມາຊິກ​ຢູ່​ໃນ​ກອງ​ປະຊຸມ​ໃຫຍ່ວ່າ: “ສັດທາ, ສາ​ດສະໜາ, ​ແລະ ການ​ປະກາດ​ຄວາມ​ເຊື່ອ​ຂອງ​ທ່ານ, ຈະ​ບໍ່​ສາມາດ​ຊ່ອຍ​ກູ້​ຈິດ​ວິນ​ຍານ​ຂອງ​ທ່ານ​ຢູ່​ໃນ​ອານາຈັກ​ຊັ້ນສູງ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າຂອງ​ເຮົາ, ​ເວັ້ນ​ເສຍ​ແຕ່​ທ່ານ​ຈະ​ນຳ​ໃຊ້​ຫລັກ​ທຳ​ທີ່​ຂ້າພະ​ເຈົ້າສິດສອນ​ທ່ານ​ຢູ່​ໃນ​ຕອນ​ນີ້. ຈົ່ງ​ອອກ​ໄປ ​ແລະ ພາ​ຜູ້​ຄົນ​ເຫລົ່ານັ້ນທີ່ຢູ່​ໃນ​ທົ່ງພຽງ​ມາ, ​ແລະ ​ໃຫ້​ເອົາ​ໃຈ​ໃສ່​ກັບ​ຄວາມ​ຕ້ອງການ​ທາງ​ໂລກ, … ຖ້າ​ບໍ່​ດັ່ງນັ້ນສັດທາ​ຂອງ​ທ່ານ​ຈະ​ໄຮ້​ປະ​ໂຫຍ​ດ.”2

ສະຕີ​ຢູ່​ໃນ​ຢູທາ​ໄດ້​ຕອບ​ຮັບ​ເປັນ​ຮ້ອຍໆ. ​​ເຖິງ​ແມ່ນ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ທຸກ​ຍາກ​ລຳ​ບາກ, ​ແຕ່​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຂົນເຂົ້າຂອງ​ທີ່​ເຂົາ​ເຈົ້າມີ ​ແລະ ຫາ​ມາ​ໄດ້ຈາກ​ຄົນ​ອື່ນຂຶ້ນ​ໃສ່​ກວຽນ​ເພື່ອ​ເອົາ​ໄປ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຄົນ​ທີ່​ເດືອດຮ້ອນ. ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ທີ່​ກ້າຫານ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ໄດ້ບັນທຶກ​​ໄວ້​ວ່າ, “ຂ້າພະ​ເຈົ້າບໍ່​ເຄີຍ​ພໍ​ໃຈ ​ແລະ ຊື່ນ​ຊົມໃນ​ການ​ເຮັດ​ວຽກ​ງານ​ໃດໆ​ໃນ​ຊີວິດ ​ເທົ່າ​ກັບ​ຕອນ​ນັ້ນ.”3

ເມື່ອ​ໄດ້​ສຳ​ເລັດ​ການ​ໄປ​ຊ່ອຍ​ກູ້​ຊີວິດກຸ່ມບຸກ​ເບີກ ​ແລະ ຫິມະ​ໄດ້​ເປື່ອຍ​ໄປ​ແລ້ວ, ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ຄົນ​ດຽວ​ກັນນັ້ນ​ໄດ້​ບັນທຶກ​ຄຳ​ຖາມ​ຈາກ​ໃຈ​ທີ່​ຊື່ສັດ​ຂອງ​ນາງ​ວ່າ: “ຈະ​ມີ​ຫຍັງ​ເກີດ​ຂຶ້ນຕື່ມ​ອີກ​ສຳລັບ​ມື​ທີ່​ເຕັມ​ໃຈ​ຈະ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ?”4

​ໃນ​ວັນ​ເວລາ​ຂອງ​ເຮົາ, ກຸ່ມ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ທີ່​ກ້າຫານ​ຕະຫລອດ​ທົ່ວ​ໂລກ ​ໄດ້​ປ່ຽນ​ສັດທາ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ເປັນ​ການ​ປະຕິບັດ​ຢູ່​ໃນ​ຫລາຍ​ຮ້ອຍ​ບ່ອນ. ​ແລະ ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຖາມ​ຫົວ​ໃຈ​ຂອງ​ຕົນ​ເອງ ​ແລະ ອະທິຖານ​ໃນ​ຄຳ​ຖາມ​ອັນ​ດຽວ​ກັນນັ້ນ ກ່ຽວ​ກັບ​ອະນາຄົດ​ຂອງ​ຊີວິດ​ການ​ຮັບ​ໃຊ້​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ.

ທ່ານ​ແຕ່ລະຄົນ​ຢູ່​ໃນ​ບ່ອນ​ທີ່​ພິ​ເສດ​ໃນ​ເສັ້ນທາງ​ເດີນ​ໄປ​ສູ່​ຊີວິດ​ນິລັນດອນ​ຂອງ​ທ່ານ. ບາງ​ຄົນ​ມີ​ປະສົບ​ການ​ເປັນ​ເວລາ​ຫລາຍ​ປີ, ​ແລະ ບາງ​ຄົນ​ຍັງ​ໃໝ່​ຢູ່​ໃນ​ການ​ເປັນ​ສານຸ​ສິດ​ຢູ່​ໃນ​ໂລກ​ນີ້. ​ແຕ່ລະຄົນ​ກໍ​ພິ​ເສດ​ໃນ​ຊີວະ​ປະຫວັດ ​ແລະ ການ​ທ້າ​ທາຍ​ຂອງ​ຕົນ. ​ແຕ່​ທ່ານ​ທຸກ​ຄົນ​ເປັນ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ກັນ ​ແລະ ​ເປັນ​ທິດາ​ທີ່​ຊົງ​ຮັກ​ຂອງ​ພຣະບິດາ​ເທິງສະຫວັນ, ຜູ້​ຮູ້ຈັກ ​ແລະ ຄອຍ​​ເຝົ້າດູ​ແລ​ທ່ານ​ແຕ່ລະຄົນ.

ສິ່ງພິ​ເສດ​ທີ່​ທ່ານ​ໄດ້​ເຮັດ​ນຳ​ກັນ​ຄື ການ​ທະນຸ​ຖະໜອມ, ການ​ດູ​ແລ, ​ແລະ ການ​ປອບ​​​ໂຍນກັນ. ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​​ເຫັນ​ເປັນ​ພະຍານ​ເຖິງ​ເລື່ອງ​ດັ່ງກ່າວ​​ເດືອນ​ແລ້ວນີ້ ​ໃນ​ການ​ຮັບ​ໃຊ້​ຂອງ​ທ່ານ​ຕໍ່​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ຄົນ​ໜຶ່ງ. ​ໃນ​ຖານະ​ທີ່​ເປັນ​ພໍ່​ຂອງ​ນາງ, ຂ້າພະ​ເຈົ້າຂໍ​ຂອບ​ໃຈ​ທ່ານ ​ແລະ ຂອບ​ພຣະ​ໄທ​ພຣະ​ເຈົ້າທີ່ໄດ້ດົນ​ໃຈ​ຜູ້​ຢ້ຽມ​ສອນ​ຄົນ​ໜຶ່ງ.

ລູກ​ສາວ​ຂອງ​ຂ້າພະ​ເຈົ້າ ນາງ​ເອລີ​ຊາ​ເບັດ, ຜູ້​ອາ​ໃສ​ຢູ່​ໃນ​ອີກ​ລັດ​ໜຶ່ງ​ ​​ໃນ​ບ່ອນ​ທີ່​ຊົ່ວ​ໂມງ​ແຕກ​ຕ່າງ​ກັນກັບ​ລັດ​ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ, ໄດ້​ຢູ່​ເຮືອນ​ກັບ​ລູກ​ສາວ​ຂອງ​ນາງ​ອາຍຸສາມ​ປີ. ລູກ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ຂອງ​ນາງ​​ຫາ​ກໍເຂົ້າ​ໂຮງຮຽນ​ອະນຸບານ​ໄດ້​ອາທິດ​ໜຶ່ງ. ນາງ​ເອລີ​ຊາ​ເບັດ​ພວມ​ຕັ້ງທ້ອງ​ໄດ້​ຫົກ​ເດືອນ ​ແລະ ຄອຍ​ຖ້າ​ການ​ເກີດ​ຂອງ​ລູກ​ຜູ້​ທີສາມ​ຂອງ​ນາງ ຊຶ່ງ​ທ່ານໝໍ​ບອກ​ວ່າ​ຈະ​ເປັນ​ຜູ້ຍິງ. ສາມີ​ຂອງ​ນາງ, ຈາ​ຊູ​ວາ, ​ໄດ້​ໄປ​ທຳ​ງານ.

​ເມື່ອ​ນາງ​ເຫັນ​ວ່າ ນາງ​ລົງ​ເລືອດ ​ແລະ ມັນ​​ເລີ່​ມອອກ​ຫລາຍ, ນາງ​ໄດ້​ໂທ​ໄປ​ຫາ​ສາມີ​ຂອງ​ນາງ. ລາວ​ໄດ້​ບອກ​ນາງ​ໃຫ້​ໂທ​ເອີ້ນ​ລົດ​ສຸກ​ເສີນ ​ແລະວ່າ​ລາວ​ຈະ​ໄປ​ພົບ​ນາງ​ຢູ່​ໂຮງໝໍ, ຊຶ່ງ​ເປັນ​​ໄລຍະ​ເວລາ 20 ນາທີ​ຈາກ​ເຮືອນ​ຂອງ​ນາງ. ກ່ອນ​ນາງ​ຈະ​​ໂທ​ຫາ​ລົດ​ສຸກ​ເສີນ, ນາງ​ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ຄົນ​ມາ​ເຄາະ​ປະຕູ​ໜ້າ​ບ້ານ.

ນາງ​​ແປກ​ໃຈ​ເມື່ອ​ໄດ້​ເຫັນ​ຄູ່ຢ້ຽມ​ສອນ​ຂອງ​ນາງ. ​ເຂົາ​ເຈົ້າບໍ່​ໄດ້​ມີ​ນັດ​ໄປ​ຢ້ຽມ​ສອນ​ໃນ​ເຊົ້າມື້ນັ້ນ. ​ຄູ່ຢ້ຽມ​ສອນ​ຂອງ​ນາງ​ຮູ້ສຶກ​ວ່າ ນາງ​ຄວນ​ມາ​ຢາມ​ນາງ​ເອລີ​ຊາ​ເບັດ.

ນາງ​ໄດ້​ຊ່ອຍ​ນາງ​ຂຶ້ນລົດ​ຂອງ​ນາງ. ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ໄປ​ເຖິງ​ໂຮງໝໍ ​ແລະ ກໍ​ພົບ​ຈາ​ຊູ​ວາ​ຢູ່​ທີ່​ນັ້ນ. ທ່ານ​ໝໍ​ໄດ້​ຕັດສິນ​ໃຈ​ພາຍ​ໃນ 20 ນາທີ ວ່າ​ຕ້ອງ​ໄດ້​ຜ່າຕັດ​ເອົາ​ແອນ້ອຍ​ອອກ ​ເພື່ອ​ຊ່ອຍ​ຊີວິດ​ຂອງ​ນາງ​ເອລີ​ຊາ​ເບັດ​ກັບ​ແອນ້ອຍ​ໄວ້. ສະນັ້ນ ທາລົກ​ຜູ້​ນ້ອຍ​ໆໄດ້​ເກີດ​ມາສູ່​​ໂລກ, ​ຮ້ອງ​ໄຫ້​ຢ່າງ​ແຮງ, 15 ອາທິດ​ກ່ອນ​ກຳນົດ. ນາງ​ມີນ້ຳໜັກ​ໜຶ່ງ​ປອນ​ກັບສິບ​ເອັດຂີດ (765 ກຣາມ). ​ແຕ່​ນາງ​ມີ​ຊີວິດ​ຢູ່, ​ແລະ ນາງ​ເອລີ​ຊາ​ເບັດ​ກໍ​ຄື​ກັນ.

ຖ້ອຍ​ຄຳ​ຂອງ​ນາງລູສີ ​ແມ໊ກ ສະ​ມິດ ​ໄດ້​​ເກີດ​ເປັນ​ຈິງ​ໃນ​ມື້ນັ້ນ. ສະມາຊິກທີ່​ຊື່ສັດ​ຂອງສະມາຄົມ​ສະຕີ​ສົງ​ເຄາະ, ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ກະ​ຕຸ້ນ​ໂດຍ​ພຣະວິນ​ຍານ​ບໍລິສຸດ, ​ໃຫ້​ໄປ​ດູ​ແລ, ທະ​ນຸຖະໜອມ, ​ແລະ ປອບ​ໂຍນ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ໃນ​ອານາຈັກ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ. ນາງ ​ແລະ ຄົນ​ອື່ນໆ​ຫລາຍສິບ​ພັນ​ຄົນ​ທີ່​ໄດ້​ຮັບ​​ໃຊ້​ດ້ວຍ​ການດົນ​​ໃຈເຊັ່ນນັ້ນບໍ່​ພຽງ​ແຕ່​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ຂອບ​ໃຈ​ຈາກ​ຄົນ​ທີ່​ເຂົາ​ເຈົ້າຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ເທົ່າ​ນັ້ນ ​ແຕ່​ຈາກ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້ານຳ​ອີກ.

ທ່ານ​ຄົງ​ຈື່​ຈຳ​ພຣະຄຳ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ໄດ້​ກ່ຽວ​ກັບ​ຄວາມ​ພໍພຣະ​ໄທ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ຕໍ່​ຄົນ​ທີ່​ບໍ່​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ຍົກຍ້ອງ​ ​ສຳລັບ​ຄວາມ​ເມດ​ຕາ​ກະລຸນາ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ ທີ່​ວ່າ: “ຈອມ​ກະສັດ​ຈະ​ຕອບ​ວ່າ, ​ເຮົາ​ບອກ​ພວກ​ເຈົ້າຕາມ​ຄວາມ​ຈິງ​ວ່າ ​ເມື່ອ​ໃດ​ພວກ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຮັດ​ສິ່ງ​ເຫລົ່າ​ນີ້​ແກ່​ຜູ້​ທີ່​ຕ່ຳ​ຕ້ອຍ​ທີ່​ສຸດ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ພວກ​ພີ່ນ້ອງ​ເຫລົ່າ​ນີ້​ຂອງ​ເຮົາ, ພວກ​ເຈົ້າກໍ​ໄດ້​ເຮັດ​ແກ່​ເຮົາ​ເໝືອນ​ກັນ.”5

​ແຕ່​ຄວາມ​ແປກ​ປະຫລາດ​ທີ່​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ສະມາຄົ​ມສະຕີ​ສົງ​ເຄາະຄົນ​ໜຶ່ງ​ໄດ້​ມາ​ຊ່ອຍ​​​ເຫລືອໃນຍາມ​ສຸກ​ເສີນ ​ໄດ້​ເພີ່ມ​ທະວີ​ຂຶ້ນຜ່ານ​ພະລັງ​ຂອງ​ຄວາມ​ເປັນ​ໜຶ່ງ​ຂອງ​ບັນດາ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ. ສິ່ງ​ນີ້​ເປັນ​ພາກສ່ວນ​ໜຶ່ງ​ຂອງ​ຂ່າວ​ສານ​ທີ່​ອະທິການ​ຂອງ​ນາງ​ເອລີ​ຊາ​ເບັດ ​ໄດ້​ສົ່ງ​ໄປ​ໃຫ້​ນາງ​ເອລີ​ຊາ​ເບັດກັບ​ທ້າວ​ຈາ​ຊູ​ວາ ຢູ່​ໂຮງໝໍ​ຫລັງ​ຈາກລູກ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເກີດ​ມາ: “ປະທານ​ສະມາຄົມ​ສະຕີ​ສົງ​ເຄາະ​​ໄດ້​ຈັດການ​ໃຫ້​ທຸກ​ຢ່າງ​ເປັນ​ໄປ​ດ້ວຍ​ດີ. ພວກ​ເຮົາ​ໄດ້​ວາງ​ແຜ​ນດູ​ແລ​ລູກ​ສາວ​ນ້ອຍ​ສອງ​ຄົນ ເພື່ອ​ວ່າ​ນາງ​ເອລີ​ຊາ​ເບັດ​ຈະ​ສາມາດ​ທຽວ​ໄປ​ໂຮງໝໍ ຕອນ​ລູກ​ຜູ້​ນ້ອຍ​ທີ່​ຍັງ​ບໍ່​ມີ​ຊື່​ເທື່ອຂອງ​ນາງ​​ຢູ່​ໂຮງໝໍ. ພວກ​ເຮົາ​ເຄີຍ​ໄດ້​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ແບບ​ນີ້​ມາ​ກ່ອນ​ເປັນ​ເວລາ​ດົນ​ນານ, ​ແລະ ຜູ້​ຄົນ​ [ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ] ​ໄດ້​ເອື້ອມອອກ​ມາ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ.”

ອະທິການ​ໄດ້​ກ່າວ​ຕື່ມ​, ຕາງໜ້າ​ໃຫ້​ເພິ່ນ​ເອງ ​ແລະ ຫວອດ​ນຳ​ອີກວ່າ: “ພວກ​ເຮົາ​ຍັງ​ເຄີຍ​ມາ​ໂຮງໝໍ ​ແລະ ນັ່ງ​ຫລິ້ນ​ກັບ​​ເດັກນ້ອຍ​ຢູ່​ຫ້ອງດູ​ແລ​​ເດັກນ້ອຍ​ ຕອນ​ແມ່​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ​ບໍ່​ຢາກ​ປະ​ພວກ​ເຂົາ​ໄວ້​ບ່ອນ​ອື່ນ.”

ແລະ ຈາກ​ນັ້ນ: “ພວກ​ເຮົາ​ຈະ​ບໍ່​​ເຮັດ​ຕາມ​ແຜນການ​ປາດ​ສະ​ຈາກ​ການປະສານ​ງານ​ ​ແລະ ການ​ອະນຸຍາດ​ຈາກ​ພວກ​ເຈົ້າ. ພຽງ​ແຕ່​ຢາກ​ໃຫ້​ພວກ​ເຈົ້າຮູ້​ວ່າ ບໍ່​ຕ້ອງ​ເປັນ​ຫ່ວງ​; ພວກ​ເຮົາ​ສາມາດ​ເຮັດ [​ແລະ ຈະ​ເຮັດ] ​ໄດ້.”

ສິ່ງ​ທີ່​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ເ​ຮັດ​ສຳລັບ​ລູກ​ສາວ​ຂອງ​ຂ້າພະ​ເຈົ້າ ​ໄດ້​ຊ່ອຍ​ໃຫ້​ລູກ​ສາວ​ຂອງ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ສາມາດ​ອູ້ມ​ລູກ​ຜູ້​ນ້ອຍໆທີ່​ປະ​ເສີດ​ຂອງ​ນາງ​ເປັນ​ເທື່ອ​ທຳ​ອິດ.

​ແລ້ວ​ອະທິການ​ໄດ້​ປິດ​ທ້າຍ​ດ້ວຍ​ຖ້ອຍ​ຄຳ​ຂອງ​ເພິ່ນ​ຕໍ່​ຈາ​ຊູ​ວາ ​ແລະ ນາງ​ເອລີ​ຊາ​ເບັດ​ດ້ວຍ​ຖ້ອຍ​ຄຳທີ່​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ສົ່ງ​ຕໍ່​​ໄປ​ຕະຫລອດ​ທົ່ວ​ໂລກ ດ້ວຍ​ຄຳ​ສັນຍາ​ທີ່​ຈະ​ຮັບ​ໃຊ້​ຊຶ່ງ​ກັນ​ແລະ​ກັນ ​ແທນ​ພຣະອາຈານ ທີ່​ວ່າ: “ຈົ່ງ​ຮັກສາ​ສັດທາ.”

​ໃນ​ຄວາມ​ແຕກ​ຕ່າງ​ຂອງ​ສະຖານະ​ການ​ຂອງ​ແຕ່ລະຄົນ ​ແລະ ປະສົບ​ການ​ທີ່​ຜ່ານ​ມາ, ຂ້າພະ​ເຈົ້າສາມາດ​ບອກ​ທ່ານ​​ເຖິງບາງ​ສິ່ງ​ທີ່ຢູ່​ຂ້າງ​ໜ້າຂອງ​ທ່ານ​ໄດ້. ​ເມື່ອ​ທ່ານ​ຮັກສາ​ສັດທາ, ທ່ານ​ຈະ​ພົບ​ເຫັນ​ວ່າ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຊື້​ອ​ເຊີນ​ທ່ານ​​ໃຫ້​ຮັບ​ໃຊ້​ບາງ​ຄົນ​ໃນ​ຍາມ​ຂັດ​ສົນຕອນ​ທີ່​ບໍ່​ສະດວກ. ມັນ​ອາດ​ປະກົດ​ວ່າ​​ເປັນ​ສິ່ງ​ບໍ່​ສະບາຍ​ໃຈ ​ແລະ ບາງ​ເທື່ອ​ເປັນ​ວຽກ​ງານ​ທີ່​​ເຮັດ​ບໍ່​ໄດ້. ​ເມື່ອ​ການ​ເອີ້ນ​ນັ້ນມາ​ເຖິງ, ອາດ​ເບິ່ງ​ຄືວ່າ ທ່ານ​ບໍ່​ຈຳ​ເປັນ​ຕ້ອງ​ເຮັດ ຫລື ຄົນ​ອື່ນ​ອາດ​​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ໄດ້.

ຈົ່ງ​ຈື່​ຈຳ​ວ່າ ​ເມື່ອ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າປ່ອຍ​ໃຫ້​ເຮົາ​ເຂົ້າ​ໄປ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ບາງ​ຄົນ​ທີ່​ມີ​ຄວາມ​ເດືອດ​ຮ້ອນ, ​ເຮົາ​ໄດ້​ໃຫ້​ກຽດ​ແກ່​ໄທ​ຊາ​ມາ​ເລຍ​ຜູ້​ໃຈດີ​ສຳລັບ​ສິ່ງ​ທີ່​ລາວ​ບໍ່​ໄດ້​ເຮັດ ​ແລະ ສິ່ງ​ທີ່​ລາວ​ໄດ້​ເຮັດ. ລາວ​ບໍ່​ໄດ້​ຍ່າງ​ຜ່ານ​ກາຍ​ໄປ​ຟາກ​ອື່ນ ​ເຖິງ​ແມ່ນ​ວ່າ​ຊາຍ​ຜູ້​ທີ່​ຖືກ​ທຸບ​ຕີ​ເປັນ​ຄົນ​ແປກໜ້າ ​ແລະ ບາງ​ທີອາດ​ເປັນ​ສັດຕູ​. ລາວ​ເຮັດ​ເທົ່າ​ທີ່​ລາວ​ສາມາດ​ເຮັດ​ໄດ້ສຳລັບ​ຊາຍ​ທີ່​ຖືກ​ທູບ​ຕີ ​ແລະ ​ແລ້ວ​ໄດ້​ວາງ​ແຜນ​ໃຫ້​ຄົນ​ອື່ນ​ເຮັດ​ຕື່ມ​ອີກ. ລາວ​ເຮັດ​ແນວ​ນັ້ນ​ເພາະວ່າ​ລາວ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ວ່າການ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ນັ້ນອາດ​ຮຽກຮ້ອງ​ໃຫ້​ມີຫລາຍ​ຄົນ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ.

ບົດຮຽນ​​ໃນ​ເລື່ອງ​ນີ້ສາມາດ​ນຳພາ​ທ່ານ​ໃນ​ສິ່ງ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ​ທີ່ຢູ່​ຂ້າງ​ໜ້າຂອງ​ທ່ານ. ບົດຮຽນ​​ເຫລົ່ານັ້ນກໍ​ມີ​ຢູ່​​ຕອນ​ທ່ານ​ຍັງ​ນ້ອຍ ​ແລະ ​ໃນ​ປະສົບ​ການ​ທີ່​ຜ່ານ​ມາ​ບໍ່​ດົນ​ນີ້​ຂອງ​ທ່ານ.

ຢ່າງ​ໜ້ອຍຈະ​ມີ​ເທື່ອ​ໜຶ່ງ, ​ແລະ ບາງທີ​ເລື້ອຍໆ, ທ່ານ​ຈະ​ປະຫລາດ​ໃຈ​​ເມື່ອ​ທ່ານ​ໄດ້​ພົບ​ບາງ​ຄົນ​ທີ່​ຕ້ອງການ​ການ​ດູ​ແລ. ອາດ​ເປັນ​ພໍ່​ແມ່, ພໍ່​ຕູ້​ແມ່​ຕູ້, ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ, ຫລື ​ເດັກນ້ອຍ​ທີ່​ປ່ວຍ​ໂຊ ຫລື ​ເສຍ​ອົງຄະ. ຄວາມ​ຮູ້ສຶກ​ສົງສານ​ໄດ້​ເອົາ​ຊະນະ​ຄວາມ​ປາຖະໜາ​ຂອງ​ມະນຸດຂອງ​ທ່ານ. ສະນັ້ນທ່ານ​ຈຶ່ງ​ເລີ່​ມຕົ້ນຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ເຂົາ​ເຈົ້າ.

​ເຊັ່ນ​ດຽວ​ກັບ​ຜູ້​ເດີນທາງ​ຢູ່​ໃນ​ເລື່ອງ​ໄທ​ຊາ​ມາ​ເລຍ​ຜູ້​ໃຈດີ, ມັນ​ຈະ​ເປັນ​ແນວ​ນັ້ນ, ການ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ໄດ້​ກາຍ​ເປັນ​ການ​ດູ​ແລ​ແບບ​ດົນ​ນານ ທີ່​ຮຽກຮ້ອງ​ໃຫ້​ຫລາຍ​ຄົນ​ຊ່ອຍ​ເ​ຫລື​ອ. ​ໄທ​ຊາ​ມາ​ເລຍ​ໄດ້​ຂໍ​ໃຫ້​ເຈົ້າຂອງ​ໂຮງ​ແຮມ​ດູ​ແລ​ແທນ​ລາວ. ​ແຜນການ​ຮັບ​ໃຊ້​ຄົນ​ອື່ນຂອງ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ ຈຳ​ເປັນ​ຕ້ອງ​ມີ​ຫລາຍ​ຄົນ.

ອະທິກ​ານ​ ​ແລະ ປະທານ​ຂອງ​ສະມາຄົມ​ສະຕີ​ສົງ​ເຄາະຈະ​ເຊື້ອ​ເຊີນ​ຄອບຄົວ​ໃຫ້​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ກັນ​ສະ​ເໝີ ​ເມື່ອ​ມີ​ຄວາມ​ຕ້ອງການ​. ມີ​ເຫດຜົນ​ຫລາຍ​ຢ່າງ​ໃນ​ຫລັກ​ທຳນີ້. ທຳ​ອິດ ພອນ​ທີ່​ເປັນຄວາມ​ຮັກຈະ​ມາ​ເຖິງ​ຫລາຍ​ຄົນຈາກ​ການ​ຮັບ​ໃຊ້​ຊຶ່ງ​ກັນ​ແລະ​ກັນ.

ທ່ານ​ໄດ້​ສັງ​ເກດ​​ເຫັນ ​ແລະ ຮູ້ສຶກ​ພອນ​ນັ້ນ​ແລ້ວ. ​ເມື່ອ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ​ທີ່​ທ່ານ​ໄດ້​ດູ​ແລ​ບາງ​ຄົນ ​ເຖິງ​ແມ່ນ​ຈະ​ເປັນ​ເວລາ​ສັ້ນໆ ທ່ານ​ຈະ​ມີ​ຄວາມ​ຮັກ​ຕໍ່​ເຂົາ​ເຈົ້າ. ​ເມື່ອ​ທ່ານ​ໄດ້​ດູ​ແລ​ເຂົາ​ເຈົ້າດົນ​ນານ, ທ່ານ​ກໍ​ຈະ​ມີ​ຄວາມ​ຮັກ​ຕໍ່​ເຂົາ​ເຈົ້າຫລາຍ​ຂຶ້ນກວ່າ​ເກົ່າ.

​ເພາະວ່າ​ເຮົາ​ຢູ່​ໃນ​ຄວາມ​ເປັນ​ມະຕະ, ຄວາມ​ຮັກ​ທີ່​ເພີ່ມ​ທະວີ​ຂຶ້ນນັ້ນ ອາດ​ຖືກ​ກີດ​ກັນ​ໂດຍ​ຄວາມ​ຮູ້ສຶກ​ທີ່​ງຸດງິດ​ໃຈ ​ແລະ ​ເມື່ອຍລ້າ. ນັ້ນຄື​ເຫດຜົນ​ອີກ​ຢ່າງ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ວ່າ​ເປັນ​ຫຍັງ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າຈຶ່ງ​ປ່ອຍ​ໃຫ້ຄົນ​ອື່ນ​ມາ​ຊ່ອຍ​ເຫລື​ອ​ເຮົາ​ໃນ​ການ​ຮັບ​ໃຊ້​ຄົນ​ອື່ນ​ທີ່​ຂັດ​ສົນ. ​ວ່າ​ເປັນຫຍັງ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າຈຶ່ງ​ໄດ້​ຈັດສ້າງ​ສັງຄົມ​ຂອງ​ຜູ້​ດູ​ແລ​ຂຶ້ນ.

ສອງ​ສາມ​ອາທິດ​ຜ່ານ​ມາ​ນີ້ ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ຢືນ​ຂຶ້ນຢູ່​​ໃນກອງ​ປະຊຸມ​ສິນ​ລະ​ລຶກ​ເພື່ອ​ຮັບ​ເອົາ​ການ​ສະໜັບສະໜູນ​ເປັນ​ລອງ​ຜູ້​ປະສານ​ງານ​ຝ່າຍ​ການ​ຢ້ຽມ​ສອນ. ຂ້າພະ​ເຈົ້າສົງ​ໃສ​ວ່າ ນາງ​ຮູ້​ບໍ​ວ່າ ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າພໍພຣະ​ໄທ​ກັບ​ນາງ​ຫລາຍ​ຂະໜາດ​ໃດ.​ ​ເພາະວ່າລູກນ້ອຍ​ຂອງ​ນາງ​ໄດ້​ແອ່ວ​ວົນ​ຢູ່​ຕະຫລອດ, ນາງ​ຈຶ່ງໄດ້​ອອກ​ຫ້ອງ​ໄປ ກ່ອນ​ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້ມີ​ໂອກາດ​ບອກ​ນາງ​ວ່າ ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ພໍພຣະ​ໄທ​ຫລາຍ​ພຽງ​ໃດ​ສຳລັບ​ຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຂອງ​ນາງ, ​ເປັນ​ຜູ້​ຊ່ອຍປະສານ​ງານ​ຂອງ​ສານຸສິດ​ຂອງ​ພຣະອົງ.

ການ​ດູ​ແລ​ຄົນ​ອື່ນ​ທີ່​ຂັດ​ສົນ​​ເປັນ​ວຽກ​ງານ​ທີ່​ຫລາຍ​ຄົນ, ສັງຄົມ​ທີ່​ເຕັມ​ໄປ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຮັກ ​ແລະ ​ເປັນ​ໜຶ່ງ​ຕ້ອງ​ຊ່ອຍ​ກັນ​ເຮັດ. ນັ້ນຄື​ສິ່ງ​ທີ່​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ສ້າງ​ຢູ່​ໃນ​ບັນດາ​ພວກ​ທ່ານ. ພຣະອົງ​ຮັກ​ທ່ານ​ໃນ​ທຸກ​ສິ່ງ​ທີ່​ທ່ານ​ເຮັດ.

ຫລັກ​ຖານ​ຢ່າງ​ໜຶ່ງ​ເຖິງ​ຄວາມ​ພໍພຣະ​ໄທ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ຄື​ພຣະອົງ​ໄດ້​ປ່ອຍ​ໃຫ້​ທ່ານຮູ້ສຶກ​ເຖິງ​ຄວາມ​ຮັກ​ທີ່​ເພີ່ມ​ທະວີ​ຂຶ້ນສຳລັບ​ຄົນ​ທີ່​ທ່ານ​ຮັບ​ໃຊ້. ນັ້ນຄື​ເຫດຜົນ​ທີ່​ວ່າ​ເປັນ​ຫຍັງ​ທ່ານ​ຈຶ່ງ​ນ້ຳຕາ​ໄຫລ​ເມື່ອ​ຄົນ​ທີ່​ທ່ານ​ຮັບ​ໃຊ້​ເປັນ​ເວລາ​ດົນ​ນານ​ໄດ້​ເສຍ​ຊີວິດ​ໄປ. ການ​ບໍ່​ມີ​ໂອກາດ​ຮັບ​ໃຊ້​ເຂົາ​ເຈົ້າອີກ ອາດ​ເຮັດ​ໃຫ້​ທ່ານ​ຮູ້ສຶກວ່າ​ທ່ານ​ໄດ້​ສູນ​ເສຍ​ຫລາຍ​ກວ່າ​ການ​ແຍກ​ຈາກ​ກັນ​ໄປ​ຊົ່ວຄາວ. ບໍ່​ດົນ​ມາ​ນີ້ ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຍິນ​ຜູ້ຍິງ​ຄົນ​ໜຶ່ງ, ​ໃນ​ອາທິດ​ທີ່​ສາມີ​ຂອງ​ນາງ​ໄດ້​ເສຍ​ຊີວິດ​ໄປ, ສະ​ແດງ​ປະຈັກ​ພະຍານ​ເຖິງ​ຄວາມ​ກະຕັນຍູ​ຕໍ່​ໂອກາດ​ທີ່​ນາງ​ໄດ້​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ລາວ​ຈົນ​ເຖິງ​ວິນາທີ​ສຸດ​ທ້າຍຂອງ​ຊີວິດ​ຂອງ​ລາວ. ນ້ຳຕາ​ບໍ່​ໄດ້​ໄຫລ​ອອກ​ມາ, ​ແຕ່​ຮອຍ​ຍິ້ມ​ຂອງ​ນາງ​ໄດ້​ປະກົດ​ເທິງ​ໃບ​ໜ້າ.

​ເຖິງ​ແມ່ນ​ຜ່ານການ​ຮັບ​ໃຊ້​​ເປັນ​ເວລາ​ອັນ​ຍາວ​ນານ ​ແລະ ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຮັກ​ຕໍ່​ຜູ້​ຄົນ​ເປັນ​ລາງວັນ​ອັນ​ຫລວງຫລາຍ, ​ແຕ່​ທ່ານ​ໄດ້​ຮຽນ​ຮູ້​ວ່າ ກໍ​ມີ​ຄວາມ​ຈຳກັດ​ຝ່າຍຮ່າງກາຍ, ຄວາມ​ຮູ້ສຶກ, ​ແລະ ການ​ເງິນ. ຜູ້​ດູ​ແລ​ຄົນ​ອື່ນ​ເປັນ​ເວລາ​ດົນ​ນານ ອາດ​ເປັນ​ຄົນ​ທີ່​ຕ້ອງການ​ຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ.

ແລທີ່​ອ່ອນ​ເພຍ​ໃນ​ຖ້ອຍ​ຄຳ​​ເຫລົ່າ​ນີ້​​ໂດຍ​ກະສັດ​ເບັນ​ຢາ​ມິນ ​ແລະ​ຖືກ​ບັນທຶກ​ໄວ້​ຢູ່​ໃນ​ພຣະຄຳ​ພີ​ມໍ​ມອນ​ ທີ່​ວ່າ: “ເພື່ອ​ພວກ​ທ່ານ​ຈະ​ເດີນ​ໄປ​ໂດຍ​ບໍ່​ມີ​ຄວາມ​ຜິດ … , ຂ້າພະ​ເຈົ້າຢາກ​ໃຫ້​ພວກ​ທ່ານ​ແບ່ງປັນ​ເຂົ້າຂອງ​ຂອງ​ພວກ​ທ່ານ​ໃຫ້​ແກ່​ຄົນ​ຍາກຈົນ​ທຸກ​ຄົນ​ຕາມ​ທີ່​ມີ​ເປັນຕົ້ນວ່າ ລ້ຽງ​ອາຫານ​ຄົນ​ຫິວ​ໂຫຍ, ໃຫ້​ເສື້ອ​ຜ້າແກ່​ຄົນ​ເປືອຍ​ເປົ່າ, ຢ້ຽມຢາມ​ຄົນ​ເຈັບ​ປ່ວຍ ແລະ ​ໃຫ້​ຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ, ເພື່ອ​ບັນ​ເທົາ​ຄົນ​ເຫລົ່າ​ນັ້ນ​ທາງ​ວິນ​ຍານ ແລະ ທາງ​ຮ່າງ​ກາຍ, ຕາມ​ຄວາມ​ຕ້ອງ​ການ​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ.”6

ແຕ່​ພຣະອົງ​ໄດ້​ເຕືອນ​ຜູ້​ຄົນ​ທີ່​ອາດ​ບໍ່​ຍອມຮັບ​ວ່າ​ຕົນ​ເອງ​ໄດ້​ຮັບ​ໃຊ້​ເປັນ​ເວລາ​ດົນ​ນານ​ແລ້ວ ​ແລະ ຍັງ​ດຳ​ເນີນ​ຕໍ່​ໄປ​ເລື້ອຍໆ ດັ່ງ​ນີ້: “ແລະ ໃຫ້​ເບິ່ງ​ວ່າເຮັດ​ສິ່ງ​ທັງ​ໝົດ​ນີ້ດ້ວຍ​ປັນຍາ ແລະ ເປັນ​ລະບຽບ; ເພາະ​ບໍ່​ຈຳ​ເປັນ​ທີ່​ຄົນ​ [ຫລື ຜູ້​ດູ​ແລ​ຄົນ​ໃດ] ຈະ​ແລ່ນ​ໄວ​ກວ່າ​ກຳລັງ​ຂອງ​ຕົນ. ແລະ ອີກ​ຢ່າງໜຶ່ງ, ສົມຄວນ​ທີ່​ເຂົາ​ຈະ​ພາກ​ພຽນ​ເພື່ອ​ໂດຍ​ການ​ນັ້ນເຂົາ​ຈະ​ໄດ້​ຮັບ​ລາງວັນ; ດັ່ງນັ້ນ, ທຸກ​ຢ່າງ​ຕ້ອງ​ເປັນ​ໄປ​ຕາມ​ລະບຽບ.”7

ຄຳ​ແນະນຳ​ນັ້ນອາດ​ບໍ່ຖືກ​ເອົາ​ມາ​ນຳ​ໃຊ້ ​ເມື່ອ​ການ​ເລືອກ​ ເບິ່ງ​ຄື​ວ່າ​ເປັນຄວາມ​ປາຖະໜາ​ຂອງ​ທ່ານ​ທີ່​ຈະ​ເຮັດ​ທຸກ​ສິ່ງ​ທຸກ​ຢ່າງ​ທີ່​ທ່ານ​ສາມາດ​ເຮັດ​ໄດ້​ເພື່ອ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຄົນ​ອື່ນ​ດ້ວຍ​ສະຕິ​ປັນຍາ ທີ່​ຈະລະມັດລະວັງ​ໃນ​ການ​ດູ​ແລ​ຄວາມ​ຕ້ອງການ​ຂອງ​ຕົນ​ເອງ ​ເພື່ອ​ຈະ​ໄດ້​ມີ​ພະລັງ​ທີ່​ຈະ​ຮັບ​ໃຊ້. ທ່ານ​ອາດ​ເຫັນ​ຄົນ​ອື່ນ​ມີ​ຄວາມ​ຫຍຸ້ງຍາກ​ກັບ​ການ​ເລືອກທີ່ຍາກ​​ເຊັ່ນ​ນັ້ນ. ຕົວຢ່າງ​ໜຶ່ງ​ຄື ການ​ເລືອກ​ດູ​ແລ​ບາງ​ຄົນທີ່​​ໃກ້​ເຖິງ​​ເວລາ​ສຸດ​ທ້າຍ​ຂອງ​ຊີວິດ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າຢູ່​ເຮືອນ ຫລື ​​ຢູ່​ໃນ​ສູນ​ພະຍາບານ ​ເມື່ອ​ທ່ານ​ເກືອບ​ໝົດ​ແຮງ.

​ການ​ທີ່ທ່ານ​ຮູ້​ກ່ຽວ​ກັບ​ແຜນ​ແຫ່ງ​ຄວາມ​ລອດ ສາມາດ​ເປັນ​ສິ່ງ​ນຳພາ​ທ່ານ​ໄດ້​ໃນ​ການ​ເລືອກ​ອັນ​ຫຍຸ້ງຍາກ​ນີ້. ນັ້ນຄື​ເຫດຜົນ​ຢ່າງ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ວ່າ​ເປັນ​ຫຍັງ​ລູສີ ​ແມ໊ກ ສະ​ມິດ ຈຶ່ງ​ໄດ້​ກ່າວ​ກັບ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ວ່າ “ຈົ່ງ​ຊອກ​ຫາ​ການ​ແນະນຳ.”

ຈະ​ຊ່ອຍ​ໄດ້​ຫລາຍ​ຖ້າ​ມີ​ຄວາມ​ເຊື່ອ​ໝັ້ນ​ເຊັ່ນ​ນັ້ນ ​ໃນ​ຈຸດປະສົງ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ ທີ່​ມີ​ສຳລັບ​ລູກໆ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ແຕ່ລະຄົນ​ໃນຊ່ວງ​ຫຍຸ້ງຍາກ​ຂອງ​ຊີວິດ​ມະຕະ​ນີ້. ພຣະອົງ​ໄດ້​ສອນ​ກ່ຽວ​ກັບ​ຄວາມ​ສຳຄັນ​ຂອງ​ແຜນ​ແຫ່ງ​ຄວາມ​ລອດ​ຕໍ່​ສາດສະດາ​ໂຈ​ເຊັບ ​ໃນ​ທາງ​ນີ້ ​ເມື່ອ​​ເພິ່ນພະຍາຍາມທີ່​ຈະ​ເຂົ້າ​ໃຈບັນຫາ​ທີ່​ເບິ່ງ​ຄື​ວ່າ​ບໍ່​ມີ​ວັນ​ສິ້ນ​ສຸດຈັກ​ເທື່ອ ຖ້າຫາກ​​ເພິ່ນອົດທົນ​ມັນ​ໄດ້​ດີ, ພຣະ​ເຈົ້າຈະ​ຍົກ​​ເພິ່ນຂຶ້ນສູ່​ເບື້ອງບົນ.8

ການ​ເລືອກ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຂອງ​ເຮົາທີ່​ດີ​ທີ່​ສຸດ​​ແກ່​​ຄົນ​ອື່ນ​ໃນ​ຍາມ​ຖືກ​ທົດ​ລອງ ​ຈະ​ກາຍ​ເປັນ, “​ເສັ້ນທາງ​ໃດ​ທີ່​ເຮົາ​ຄວນ​ເລືອກ​ຕິດຕາມ ອັນ​ທີ່​ຈະ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຄົນ​ທີ່​ເຮົາ​ຮັກໃຫ້​ມີ​ ‘ຄວາມ​ອົດທົນ​ໄດ້​ດີກ​ວ່າ​ເກົ່າ’? ຈຸດປະສົງ​ຂອງ​ການ​ຮັບ​ໃຊ້​ຂອງ​ເຮົາ ​ແມ່ນ​ເພື່ອ​ຊ່ອຍ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໃຫ້​ໃຊ້​ສັດທາ​ໃນ​ພຣະຄຣິດ, ມີ​ຄວາມ​ຫວັງ​ໃນ​ຊີວິດ​ນິລັນດອນ, ​​ເປັນ​ຄົນ​ໃຈ​ບຸນ, ຮູ້​ເຖິງ​ຄວາມ​ຮັກ​ອັນ​ບໍລິສຸດ​ຂອງ​ພຣະຄຣິດ, ຈົນ​ເຖິງ​ບັ້ນທ້າຍ​ຊີວິດ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ.

ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ໃນ​ອານາຈັກ​​ເອົາ​ໃຈ​ໃສ່​ຕໍ່ພຣະຜູ້​ຊ່ອຍ​ໃຫ້​ລອດ ​ແລະ ຈຸດປະສົງ​ຂອງ​ພຣະອົງ. ​ໃຫ້​ທ່ານ​ຄິດ​ກ່ຽວ​ກັບ​ເວລາ​ທີ່​ທ່ານ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ຫ້ອງ​ສະມາຄົມ​ສະຕີ​ສົງ​ເຄາະ ຫລື ຫ້ອງ​ຊັ້ນປະຖົມ​ໄວ ຫລື ຫ້ອງ​ກຸ່ມ​ຍິງ​ໜຸ່ມ ບ່ອນ​ທີ່​ເຂົາ​ເຈົ້າປະຊຸມ​.

ຮູບ​ພາບ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ຊ່ອຍ​ໃຫ້​ລອດ ຫລື ພຣະຄຳ​ຂອງ​ພຣະອົງ ອາດ​ບໍ່​ເຫັນ​ໄດ້​ຢ່າງ​ແຈ່ມ​ແຈ້ງ, ​ແຕ່​ທ່ານ​​ຮູ້ປະຈັກ​ພະຍານ​ເຖິງ​ຄວາມ​ແທ້​ຈິງ ​ແລະ ຄຸນຄ່າ​ຂອງ​ການ​ຊົດ​ໃຊ້​ຂອງ​ພຣະອົງຢູ່​ໃນ​ຫ້ອງ​ນັ້ນ. ຮູບ​ພາບ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ຊ່ອຍ​ໃຫ້​ລອດ ຫລື ພຣະຄຳ​ຂອງ​ພຣະອົງອາດ​ບໍ່​ຖືກ​ສຳ​ພັດ​ໃນ​ຊົ່ວ​ໂມງ​ນັ້ນ. ອາດ​ບໍ່​ແມ່ນ​ຮູບ​ພາບ​ຂອງ​ພຣະວິຫານ ຫລື ຖ້ອຍ​ຄຳ​ທີ່​ວ່າ “ຄອບຄົວສາມາດ​ຢູ່​ນຳ​ກັນ​ຕະຫລອດ​ການ,” ​ແຕ່​ທ່ານ​ສາມາດ​ເຫັນ​ຄວາມ​ຫວັງ ​ແລະ ຮອຍ​ຍິ້ມ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ.

​​ແລະ ທ່ານ​ໄດ້​ເຫັນ, ດັ່ງ​ທີ່​ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຫັນ, ຜູ້​ຢ້ຽມ​ສອນ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ໄດ້​ສ້າງ​ຄວາມ​ໝັ້ນ​ໃຈ​ຕອນ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ມີ​ບັນຫາ ວ່າການ​ຮັບ​ໃຊ້​ຂອງ​ນາ​ງ, ​ເຖິງ​ແມ່ນ​ຈະ​ຫຍຸ້ງຍາກ​ຫລາຍ, ​ແຕ່​​ເປັນ​ສິ່ງ​ຈຳ​ເປັນ ​ແລະ ມີຄ່າ. ປະທານ​ທີ່​ດີ​ເລີດ​ຂອງ​ສະມາຄົມ​ສະຕີ​ສົງ​ເຄາະ​ຈະ​ຊອກ​ຫາ​ວິທີ​ທີ່​ຈະ​ໃຫ້​ຜູ້​ຕ້ອງ​ການ​ຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ມີ​ໂອກາດ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຄົນ​ອື່ນໆ. ສິ່ງ​ນີ້​ໄດ້ສ້າງ​ຄວາມ​ອົດທົນ​ຕໍ່​ການ​ທ້າ​ທາຍ ​ເມື່ອ​ເຂົາ​ເຈົ້າດູ​ແລ​ຊຶ່ງ​ກັນ​ແລະ​ກັນ​ໃນ​ຄວາມ​ຮັກ​ອັນ​ບໍລິສຸດ​ຂອງ​ພຣະຄຣິດ. ນັ້ນຮ່ວມ​ດ້ວຍການ​ຊຸກຍູ້​ຜູ້​ດູ​ແລ​ທີ່​ເມື່ອຍ​ລ້າ ​ໃຫ້​ຮັບ​ເອົາຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຈາກ​ຄົນ​ອື່ນ.

​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ເຮັດ​ສິ່ງ​ດັ່ງກ່າວ​ໂດຍ​ການ​ບໍ່​ຕັດສິນ​ຄົນ​ທີ່ຢູ່​ໃນ​ການ​ທົດ​ລອງ. ຄົນ​ທີ່​ແບກ​ຫາບ​ຄວາມ​ໜັກໜ່ວງ​ຈະ​ເລີ່​ມຕົ້ນສົງ​ໃສ​ຕົນ​ເອງ ​​ແລະ ສົງ​ໃສ​ຄຸນຄ່າ​ຂອງ​ຕົນ​ເອງ. ​ເຮົາ​ແບ່ງ​ເບົາ​ພາລະ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​​ເມື່ອ​ເຮົາ​ອົດທົນ​ກັບ​ຄວາມ​ອ່ອນ​ແອ ​ແລະ ຊື່ນ​ຊົມ​ກັບ​ຄວາມ​ດີ​ຂອງ​ເ​ຂົາ​ເຈົ້າ. ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເຮັດ​ແນວ​ນັ້ນ. ​ແລະ ​ເຮົາ​ສາມາດ​ເຮັດ​ຕາມ​ຕົວຢ່າງ​ຂອງ​ພຣະອົງ, ​ເພາະວ່າ​ພຣະອົງ​ເປັນ​ຜູ້​ດູ​ແລ​ທີ່​ຍິ່ງ​ໃຫຍ່​ທີ່​ສຸດ​.

​ເຮົາ​ກ່າວ​ເລື້ອຍໆ​ກ່ຽວ​ກັບ​ພະລັງ​​ໃນວົງ​ລ້ອມ​ຂອງ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ໃນ​ສາດສະໜາ​ຈັກ​ຂອງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ. ​ເຮົາ​ຕ້ອງຮຽນ​​​​ທີ່​ຈະ​ຮັບຮູ້​ວ່າ ພຣະຜູ້​ຊ່ອຍ​ໃຫ້​ລອດ​ຈະ​ຢູ່​ໃນ​ວົງ​ລ້ອມ​ນັ້ນສະ​ເໝີ​ເມື່ອ​ເຮົາ​ເຊື້ອ​ເຊີນ​ພຣະອົງ.

ນັບ​ມື້​ເຮົາ​ຈະ​ເຫັນ​ທິດາ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ເຊື້ອ​ເຊີນ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ໃຫ້​ເຂົ້າມາ​ຮ່ວມ​ວົງ​ລ້ອມ​ນຳ​ເຂົາ​ເຈົ້າ. ​ເມື່ອ​ເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ມາ​ຮ່ວມ​ປະຊຸມ ​ແລະ ຊອກ​ຫາ​ບ່ອນ​ນັ່ງ, ​​ເຂົາ​ເຈົ້າຈະ​ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ອັນ​ນິ້ມ​ນວນ​ບອກ​ວ່າ, “​ເຊີນ​ເຂົ້າມາ​ນັ່ງ​ກັບ​ພວກ​ເຮົາ.”

​ເຮົາ​ຈະ​ໄດ້​ຍິນ​ຖ້ອຍ​ຄຳ​ເຫລົ່ານັ້ນຢູ່​ໃນ​ອະນາຄົດ​ທີ່​ລູສີ ​ແມ໊ກ ສະ​ມິດ​ ໄດ້​ຫລິງ​ເຫັນ ​ເມື່ອ​ບັນດາເອື້ອຍ​ນ້ອງ​ຈະ “ນັ່ງ​ຢູ່​ນຳ​ກັນ​ໃນ​ສະຫວັນ.” ​ເຮົາ​ບໍ່​​ຕຽມ​ສຳລັບ​ວັນນັ້ນ​ໃນ​ບຶດໜຶ່ງ​ຍາມ​ດຽວ. ​ເຮົາ​ຕ້ອງ​ໃຊ້​ເວລາ​ຫລາຍ​ວັນ ​ແລະ ຫລາຍ​ປີ ​ໃນ​ການ​ດູ​ແລຊຶ່ງ​ກັນ​ແລະ​ກັນ ​ແລະ ຮັບ​ເອົາ​ຖ້ອຍ​ຄຳ​ແຫ່ງ​ຊີວິດນິລັນດອນ​ໄວ້​ໃນ​ສ່ວນ​ເລິກ​ຂອງ​ຫົວ​ໃຈ​ຂອງ​ເຮົາ.

ຂ້າພະ​ເຈົ້າອະທິຖານ​ວ່າ ຫລາຍ​ຄົນ​ພວກ​ເຮົາ​ຈະ​​ໄດ້​ຢູ່​ນຳ​ກັນ​ໃນ​ອະນາຄົດ​ອັນ​ຮຸ່ງ​ເຫລື້ອມ​ທີ່ຢູ່​ຂ້າງ​ໜ້າ​ເຮົາ. ຂ້າພະ​ເຈົ້າຂໍ​ສະ​ແດງປະຈັກພະຍານ​ຕໍ່​ທ່ານວ່າ ຄວາມຫວັງ​ຂອງ​ທ່ານ​ສຳລັບ​ວັນ​ເຫລົ່ານັ້ນຈະມາ​ເຖິງ. ອົງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ​ເຈົ້າ ຜ່ານ​ການ​ຊົດ​ໃຊ້​ອັນ​ບໍ່​ມີ​ຂອບ​ເຂດ​ຂອງ​ພຣະອົງ ​ໄດ້​ເຮັດ​ໃຫ້​ເປັນ​ໄປ​ໄດ້​ສຳລັບ​ເຮົາ​ແຕ່ລະຄົນ. ພຣະບິດາ​ເທິງ​ສະຫວັນ​ໄດ້​ຍິນ ​ແລະ ຕອບ​ຄຳ​ອະທິຖານ​ດ້ວຍ​ສັດທາຂອງ​ທ່ານ ສຳລັບ​ການ​ນຳພາ ​ແລະ ຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​​ໃຫ້​ສາມາດ​ອົດທົນກັບ​ການ​ຮັບ​ໃຊ້​ຂອງ​ທ່ານຕໍ່​ພຣະອົງ.

ພຣະວິນ​ຍານ​ບໍລິສຸດ​ໄດ້​ຖືກ​ສົ່ງ​ມາ​ຫາ​ທ່ານ ​ແລະ ມາຫາ​ຜູ້​ທີ່​ທ່ານ​ດູ​ແລ​. ທ່ານ​ຈະ​ໄດ້​ຮັບ​ຄວາມ​ເຂັ້ມ​ແຂງ ​ແລະ ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ດົນ​ໃຈ ​ເພື່ອ​ໃຫ້​ຮູ້​ຂອບ​ເຂດ ​ແລະ ຄວາມ​ສາມາດ​ຂອງ​ທ່ານ​ທີ່​ຈະ​ຮັບ​ໃຊ້​. ພຣະວິນ​ຍານ​ຈະ​ປອບ​ໂຍນ​ທ່ານ ​ເມື່ອ​ທ່ານ​ສົງ​ໃສ​ວ່າ, “​ເຮົາ​ໄດ້​ເຮັດ​ພຽງພໍ​ແລ້ວ​ບໍ?”

ຂ້າພະ​ເຈົ້າຂໍ​ເປັນ​ພະຍານ​ວ່າ ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າຈະ​ສະຖິດ​ຢູ່​ກັບ​ທ່ານ ​ແລະ​ວ່າ​​ເສັ້ນທາງຂອງ​ທ່ານ​ຈະ​ຖືກ​ຕຽມ ​ແລະ ໝາຍ​ໄວ້​​​ໃຫ້​ທ່ານ​ແລ້ວ​ໂດຍ​ພຣະອົງ ​ໃນ​ການ​ຮັບ​ໃຊ້ຄົນ​ທີ່​ພຣະອົງ​ຮັກ ຜູ້​ມີ​ຄວາມ​ຂັດ​ສົນ ​ແລະ ຖືກ​ທົດ​ລອງ. ​ໃນ​ພຣະນາມ​ອັນ​ສັກສິດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ, ອາ​ແມນ.

Show References

    ​ແຫ​ລ່ງອ້າງ​ອີງ

  1.  

    1. Lucy Mack Smith, in Daughters in My Kingdom: The History and Work of Relief Society (2011), 25.

  2.  

    2. Brigham Young, in Daughters in My Kingdom, 36.

  3.  

    3. Lucy Meserve Smith, in Daughters in My Kingdom, 37.

  4.  

    4. Lucy Meserve Smith, in Daughters in My Kingdom, 37.

  5.  

    5.  ມັດ​ທາຍ 25:40.

  6.  

    6.  ​ໂມ​​ໄຊ​ຢາ 4:26.

  7.  

    7.  ​ໂມ​​ໄຊ​ຢາ 4:27.

  8.  

    8. ​ເບິ່ງ Doctrine and Covenants 121:8.