ການ​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ກົດ​ຄື​ເສລີພາບ

ໂດຍ ແອວ​ເດີ ແອວ ທອມ ແພ​ຣີ

ແຫ່ງ​ສະພາ​ອັກ​ຄະ​ສາວົກ​ສິບ​ສອງ


ຊາຍ ແລະ ຍິງ ໄດ້​ຮັບ​ອຳ​ເພີໃຈ​ຂອງ​ເຂົາເຈົ້າ ທີ່​ເປັນ​ຂອງ​ປະທານ​ຈາກ​ພຣະ​ເຈົ້າ, ແຕ່​ເສລີພາບ​ຂອງ​ເຂົາເຈົ້າ ແລະ, ຜົນ​ທີ່ຕາມ​ມາ​ນັ້ນ, ຄວາມສຸກ​ນິລັນດອນ​ຂອງ​ເຂົາເຈົ້າ ຈະ​ມາ​ຈາກການ​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ກົດ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ.

ໃນ​ເທດ​ສະ​ການ​ຄຣິດ​ສະມັດ​ທີ່​ຜ່ານ​ມາ​ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ຮັບ​ຂອງ ຂວັນ​ພິເສດ ທີ່​ໄດ້​ນຳ​ຄວາມ​ຊົງ​ຈຳ​ຫລາຍ​ຢ່າງ​ມາ​ດ້ວຍ. ຫລານສາວ​ຂອງ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ມອບ​ມັນ​ໃຫ້​ຂ້າພະເຈົ້າ. ມັນ​ເປັນ​ໜຶ່ງ​ໃນ ສິ່ງ​ຂອງ​ເກົ່າ​ແກ່​ທີ່​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ປະ​ໄວ້​ໃນ​ບ້ານ​ເກົ່າ​ຂອງ​ຄອບຄົວ ຕອນ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ຍ້າຍ​ຈາກ​ໄປ ຫລັງ​ຈາກ​ໄດ້​ແຕ່ງງານ. ຂອງ ຂວັນ​ນີ້ ເປັນ​ປຶ້ມ​ນ້ອຍ​ສີນ້ຳຕານ ທີ່​ຂ້າພະເຈົ້າ​ຈັບ​ຢູ່​ໃນ​ມື​ນີ້. ມັນ ເປັນ​ປຶ້ມ​ທີ່​ບັນດາ​ທະຫານ​ໄພ່​ພົນ​ຍຸກ​ສຸດ​ທ້າຍ​ໄດ້​ຮັບ ຜູ້​ທີ່​ຖືກ​ເກນ ເຂົ້າ​ກອງທັບ​ທະຫານ​ໃນ​ຊ່ວງ​ເວລາ​ສົງຄາມ​ໂລກ​ຄັ້ງ​ທີ​ສອງ. ສຳລັບ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ເອງ, ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ຖື​ວ່າ​ປຶ້ມ​ນີ້​ເປັນ​ຂອງຂວັນ​ຈາກປະທານ ຮີ​ເບີ ເຈ ກະ​ແຣນ ແລະ ທີ່​ປຶກສາ​ຂອງ​ເພິ່ນ, ເຈ ຣູ​ເບັນ ຄະ​ລາກ ຈູ​ເນ​ຍ ແລະ ເດ​ວິດ ໂອ ມິ​ກເຄ.

ຢູ່​ທາງ​ໜ້າ​ປຶ້ມ​ນັ້ນ, ສາດສະດາ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ​ທັງ​ສາມ​ທ່ານ​ໄດ້​ຂຽນ​ວ່າ: “ເຫດການ​ຂອງ​ກອງທັບ​ທະຫານບໍ່​ໄດ້​ອະນຸຍາດ​ໃຫ້​ພວກ​ເຮົາ​ມີ​ການ​ຕິດຕໍ່​ກັບ​ທ່ານ​ເປັນ​ສ່ວນ​ຕົວໂດຍ​ຕະຫລອດ, ບໍ່​ວ່າ​ໂດຍ​ກົງ ຫລື ໂດຍ​ທາງ​ຜູ້ຕາງໜ້າ. ສິ່ງທີ່​ພວກ​ເຮົາ​ເຮັດ​ໄດ້​ດີ​ທີ່ສຸດ​ຄື​ຈະມອບ​​ບາງ​ພາກສ່ວນຂອງ​ການ​ເປີດເຜີຍ​ໃໝ່ ແລະ ຄຳ​ອະທິບາຍ​ເຖິງ​ຫລັກ​ທຳ​ຂອງພຣະ​ກິດ​ຕິ​ຄຸນ​ໃຫ້​ແກ່​ທ່ານ ທີ່​ຈະ​ນຳ​ຄວາມ​ຫວັງ ແລະ ສັດທາ​ໃໝ່, ພ້ອມທັງ​ຄວາມ​ອົບ​ອຸ່ນໃຈ, ການ​ປອບ​ໂຍນ, ແລະ ຄວາມ​ສະຫງົບສຸກ​ຂອງ​ພຣະ​ວິນ​ຍານມາສູ່​ທ່ານ, ບໍ່​ວ່າ​ທ່ານ​ຈະ​ຢູ່​ໃສ​ກໍ​ຕາມ.”1

ໃນ​ເວລາ​ນີ້​ເຮົາ​ພົບ​ເຫັນ​ຕົວ​ເອງ​ວ່າ​ຢູ່​ໃນ​ສົງຄາມ​ອີກ​ຢ່າງ​ໜຶ່ງ. ມັນ​ບໍ່​ແມ່ນ​ສົງຄາມ​ທີ່​ສູ້​ດ້ວຍ​ອາວຸດ. ມັນ​ເປັນ​ທາງ​ຄວາມ​ຄິດ, ວາຈາ, ແລະ ການ​ກະທຳ. ມັນ​ເປັນ​ສົງຄາມ​ກັບ​ບາບ, ແລະ ຍິ່ງ​ໄປ​ກວ່າ​ນັ້ນ ເຮົາ​ຕ້ອງການ​ການ​ເຕືອນໃຈ​ໃຫ້​ຮັກ​ສາ​ພຣະ​ບັນຍັດ. ເລື່ອງ​ທາງ​ໂລກ ກຳລັງ​ກາຍເປັນ​ການ​ປະພຶດ​ທຳ​ມະ​ດາ, ແລະ ຄວາມ​ເຊື່ອ ແລະ ການ​ປະຕິບັດ​ຂອງ​ມັນ​ທັງຫລາຍ ແມ່ນ​ກົງກັນຂ້າມ​ກັບ​ການ​ປະຕິບັດ​ທີ່​ອົງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ເອງໄດ້​ຈັດ​ຕັ້ງ​ຂຶ້ນ​ມາ​ເພື່ອ​ຜົນ​ປະໂຫຍດ​ຂອງ​ລູກໆ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ.

ຢູ່​ໃນ​ປຶ້ມ​ນ້ອຍ​ສີນ້ຳຕານ​ນີ້, ຕໍ່​ຈາກ​ໜັງ​ສື່​ຈາກ​ຝ່າຍ​ປະທານ​ສູງສຸດ, ຍັງມີ “ຖ້ອຍ​ຄຳ​ຕໍ່​ຜູ້​ຊາຍ​ທີ່ຮັບ​ໃຊ້​ຢູ່​ໃນ​ກອງທັບ​ທະຫານ,” ຊື່ ການ​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ກົດ​ຄື​​ເສລີພາບ.” ຈົດໝາຍ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ ຍົກ​ການ​ສົມ​ທຽບ​ລະຫວ່າງ​ກົດ​ຂອງ​ການ​ທະຫານ, ຊຶ່ງ “ເປັນ​ເພື່ອ​ຄວາມ​ດີ​ຂອງ​ທຸກ​ຄົນ ທີ່ຢູ່​ໃນ​ການ​ຮັບ​ໃຊ້ ເປັນ​ທະຫານ ແລະ ກົດ​ແຫ່ງ​ສະຫວັນ.

ຈົດໝາຍ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ​ກ່າວ​ວ່າ, “ໃນ​ຈັກກະວານ, ກໍ​ຄື​ກັນ, ບ່ອນ​ທີ່ພຣະ​ເຈົ້າ​ເປັນ​ຜູ້​ບັນຊາ, ກໍ​ມີ​ກົດ—ກົດ​ສາກົນ ... ຊົ່ວ​ນິ​ລັນດອນ—ພ້ອມ​ດ້ວຍ​ພອນ​ບາງ​ຢ່າງ ແລະ ໂທດ​ຖານ​ທີ່​ບໍ່​ປ່ຽນແປງ.

ຖ້ອຍຄຳ​ສຸດ​ທ້າຍ​ໃນ​ຈົດໝາຍ​ນ້ອຍ​ນີ້ ເນັ້ນ​ເຖິງ​ການ​ເຊື່ອ​ຟັງຕໍ່​ກົດ​ຂອງພຣະ​ເຈົ້າ​ວ່າ: “ຖ້າ​ທ່ານ​ຢາກ​ກັບ​ຄືນ​ມາ​ຫາ​ຄົນ​ທີ່​ທ່ານ​ຮັກ​ໂດຍ​ບໍ່ມີ​ຄວາມ​ອັບອາຍ .... ຖ້າ​ທ່ານ​ຈະ​ເປັນ​ລູກ​ຜູ້​ຊາຍ ແລະ ດຳລົງຊີວິດ​ຢ່າງ​ມີ​ຄວາມສຸກ​ອັນ​ລົ້ນ​ເຫລືອ—ແລ້ວ​ໃຫ້​ທ່ານ​ຮັກສາກົດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ. ໂດຍ​ການ​ຮັກສາ​ກົດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ທ່ານຈະ​ສາມາດ​ເພີ່ມ​ທະວີ​ອິດ​ສະລະ​ພາບ​ອັນ​ລ້ຳ​ຄ່າ​ເຫລົ່າ​ນີ້ ຊຶ່ງທ່ານ​ດິ້ນ​ລົນ​ທີ່​ຈະ​ຮັກສາ​ເອົາ​ໄວ້, ທີ່​ເປັນ​ອິດ​ສະລະ​ພາບ​ອີກຢ່າງ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ຄົນ​ອື່ນອາດ​ຈະ​ໄດ້​ເພິ່ງ​ອາໄສ, ທີ່​ເປັນ​ອິດ​ສະລະພາບ​ຈາກ​ບາບ; ເພາະ​ແນ່ນອນ​ວ່າ ‘ການ​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ກົດ ຄື​ເສລີພາບ.’”2

ເປັນ​ຫຍັງ​ສຳນວນ​ທີ່​ວ່າ “ການ​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ກົດ​ຄື​​ເສລີພາບ” ນັ້ນ​ຈຶ່ງ​ມີ​ຄວາມ​ໝາຍ​ຫລາຍ​ສຳລັບ​ຂ້າພະເຈົ້າ​ໃນ​ເວລານັ້ນ? ເປັນ​ຫຍັງ​ມັນ​ຈຶ່ງ​ມີ​ຄວາມ​ໝາຍ​ຫລາຍ​ສຳລັບ​ເຮົາ​ທຸກ​ຄົນໃນ​ເວລາ​ນີ້​ດ້ວຍ?

ບາງທີມັນ​ອາດ​ເປັນ​ເຊັ່ນ​ນີ້​ເພາະວ່າ​ເຮົາ​ມີ​ຄວາມ​ຮູ້​ທີ່​ຖືກ​ເປີດເຜີຍ​ແລ້ວ ກ່ຽວ​ກັບ​ປະຫວັດ​ກ່ອນ​ເກີດ​ຂອງ​ເຮົາ. ເຮົາ​ຮັບ​ຮູ້​ວ່າ​ເມື່ອ ພຣະ​ເຈົ້າ ພຣະ​ບິດາ​ນິລັນດອນ​ໄດ້​ສະເໜີ​ແຜນ​ຕໍ່​ເຮົາ​ໃນຕອນ​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ຂອງ​ເວລາ, ຊາ​ຕານ​ຢາກ​ດັດແປງ​ມັນ. ມັນ​ໄດ້​ກ່າວ​ວ່າ ມັນ​ຈະ​ໄຖ່​ມະນຸດ​ທັງ​ປວງ. ບໍ່​ມີ​ຈິດ​ວິນ​ຍານ​ດວງໃດ​ຈະ​ສູນເສຍ​ໄປ, ແລະ ຊາ​ຕານ​ກໍ​ໝັ້ນ​ໃຈ​ວ່າ​ມັນ​ຈະ​ສາມາດ​ສຳເລັດ​ຕາມ​ຂໍ້ສະເໜີ​ຂອງ​ມັນ​ໄດ້. ແຕ່​ນັ້ນ​ໄດ້​ມີຄ່າ​ເສຍ​ຫາຍ​ທີ່​ຍອມຮັບ​ບໍ່​ໄດ້—ດັ່ງ​ການ​ທຳລາຍ​ອຳ​ເພີໃຈ​ຂອງ​ມະນຸດ, ຊຶ່ງ​ໄດ້​ເປັນ ແລະ ເປັນຂອງ​ປະທານ​ທີ່​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ປະທານ​ໃຫ້ (​ເບິ່ງ Moses 4:1–3). ປະທານ ແຮ​ໂຣນ ບີ ລີ ໄດ້​ກ່າວ​ກ່ຽວກັບ​ຂອງ​ປະທານ​ນີ້ວ່າ, “ຮອງ​ຊີວິດ​ນັ້ນ​ເອງ, ອຳ​ເພີ​ໃຈ​ເປັນຂອງ​ປະທານ​ທີ່​ຍິ່ງ​ໃຫຍ່ສຸດ​ທີ່​ມີ​ໃຫ້​ມະນຸດຊາດ.”3 ສະນັ້ນ, ມັນ​ບໍ່​ໄດ້​ເປັນ​ເລື່ອງ​ເລັກ​ນ້ອຍ​ສຳລັບ​ຊາ​ຕານ​ທີ່​ຈະ​ຄຳນຶງເຖິງ​ອຳ​ເພີໃຈ​ຂອງ​ມະນຸດ. ແທ້​ຈິງ​ແລ້ວ, ມັນ​ໄດ້​ກາຍ​ມາ ເປັນ​ເລື່ອງ​ສຳຄັນຊຶ່ງ​ໄດ້ກໍ່​ໃຫ້​ມີ​ການ​ສູ້​ຮົບ​ໃນ​ສົງຄາມ​ໃນ​ສະຫວັນ. ໄຊຊະນະ​ໃນ​ສົງຄາມ​ໃນ​ສະຫວັນ​ນັ້ນ ໄດ້​ເປັນ​ໄຊຊະນະເພື່ອ​ອຳ​ເພີໃຈ​ຂອງ​ມະນຸດ.

ເຖິງ​ຢ່າງໃດ​ກໍ​ຕາມ, ຊາ​ຕານ​ຍັງ​ບໍ່​ຢຸດ. ແຜນ​ສຳລອງ​ຂອງ​ມັນ—ແຜນທີ່​ມັນ​ໄດ້​ດຳເນີນ​ການ​ຢູ່ ນັບ​ຕັ້ງແຕ່​ວັນ​ເວລາ​ຂອງ​ອາ​ດາມ ແລະ ເອ​ວາ ແມ່ນ​ເພື່ອ​ລໍ້​ລວງ​ບັນດາ​ຊາຍ ແລະ ຍິງ, ເພື່ອ​ຈະພິ​ສຸດ​ໃຫ້​ເຫັນ​ວ່າ ເຮົາ​ບໍ່​ຄູ່​ຄວນ​ທີ່​ຈະ​ໄດ້​ຮັບ​ຂອງ​ປະທານ​ແຫ່ງ​ອຳ​ເພີໃຈ​ທີ່​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ປະທານ​ໃຫ້. ຊາ​ຕານ​ມີ​ຫລາຍ​ເຫດຜົນ​ທີ່ຈະ​ເຮັດ​ສິ່ງ​ທີ່​ມັນ​ເຮັດ, ບາງເທື່ອ​ເຫດຜົນ​ທີ່​ມີ​ອິດ​ທິ​ພົນ​ຫລາຍທີ່​ສຸດ ຄືຄວາມ​ເຈດ​ຕະ​ນາ​ຈະ​ແກ້ແຄ້ນ, ແຕ່​ມັນ​ຍັງ​ຢາກ​ເຮັດໃຫ້​ຊາຍ ແລະ ຍິງ​ທັງຫລາຍ​ທຸກທໍລະມານ, ເໝືອນ​ດັ່ງ​ມັນເປັນ​ຢູ່. ບໍ່​ມີ​ໃຜ​ຈັກ​ຄົນ​ໃນ​ພວກ​ເຮົາ​ຄວນ​ຈະ​ປະໝາດ​ຄວາມຕັ້ງໃຈ​ຂອງ​ຊາ​ຕານ​ທີ່​ຢາກ​ມີ​ຄວາມ​ສຳເລັດ​ເລີຍ. ບົດບາດ​ຂອງມັນ​ໃນ​ແຜນ​ນິລັນດອນ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ເຮັດ​ໃຫ້​ມີ “ການ​ກົງ​ກັນຂ້າມ​ໃນ​ທຸກ​ສິ່ງ” (2 ນີ​ໄຟ 2:11) ແລະ ເພື່ອ​ທົດ​ລອງ​ອຳເພີໃຈ​ຂອງ​ເຮົາ. ການ​ເລືອກ​ແຕ່​ລະ​ຢ່າງທີ່​ທ່ານ ແລະ ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ເລືອກ​ນັ້ນ​ເປັນ​ການ​ທົດ​ລອງ​ອຳ​​ເພີໃຈ​ຂອງ​ເຮົາ—ບໍ່​ວ່າ​ເຮົາ​ຈະ​ເລືອກ​ທີ່​ຈະ​ເຊື່ອ​ຟັງ ຫລື ບໍ່​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ພຣະ​ບັນຍັດຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ແທ້​ຈິງ​ແລ້ວ ນັ້ນ​ແມ່ນ​ການ​ເລືອກ​ລະຫວ່າງ “ເສລີພາບ ແລະ ຊີວິດ​ນິລັນດອນ” ແລະ “ການ​ເປັນ​ຊະເລີຍ ແລະ ຄວາມ​ຕາຍ.”

ຄຳ​ສອນ​ພື້ນຖານ​ນີ້​ແມ່ນ​ຖືກ​ສອນ​ຢ່າງ​ແຈ່ມ​ແຈ້ງ​ໃນ 2 ນີ​ໄຟ ບົດ​ທີ​ສອງ ທີ່​ວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ, ມະນຸດ​ເປັນ​ອິດ​ສະລະ​ຕາມ​ທາງ​ຂອງເນື້ອ​ໜັງ; ແລະ ໄດ້​ຮັບ​ທຸກ​ຢ່າງ​ຊຶ່ງ​ສົມຄວນ​ກັບ​ມະນຸດ​ທີ່​ພວກເຂົາ​ຈະ​ໄດ້​ຮັບ. ແລະ ພວກ​ເຂົາ​ເປັນ​ອິດ​ສະລະ​ທີ່​ຈະ​ເລືອກ​ເສລີພາບ ແລະ ຊີວິດ​ນິລັນດອນ, ໂດຍ​ທາງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນກາງ​ທີ່​ຍິ່ງ ໃຫຍ່​ຂອງ​ມະນຸດ​ທັງ​ປວງ, ຫລື ຈະ​ເລືອກ​ການ​ເປັນ​ຊະເລີຍ ແລະ ຄວາມ​ຕາຍ​ຕາມ​ການ​ເປັນ​ຊະເລີຍ ແລະ ອຳນາດ​ຂອງມານ; ເພາະ​ມັນ​ສະແຫວງຫາ​ເພື່ອ​ມະນຸດ​ທັງ​ປວງ​ຈະ​ໄດ້​ເສົ້າສະຫລົດ​ໃຈ​ຄື​ກັນ​ກັບ​ມັນ” (2 ນີ​ໄຟ 2:27).

ໃນ​ຫລາຍ​ວິທີ​ທາງ, ໂລກ​ນີ້​ກໍ​ໄດ້​ມີ​ສົງຄາມ​ຕະຫລອດ​ມາ. ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ເຊື່ອ​ວ່າ ເມື່ອ​ຝ່າຍ​ປະທານ​ສູງ​ສຸດ​ໄດ້​ສົ່ງ​ປຶ້ມ​ນ້ອຍ​ສີນ້ຳຕານ​ນັ້ນ​​ໄປໃຫ້​ຂ້າພະເຈົ້າ, ພວກ​ເພິ່ນ​ເປັນ​ຫ່ວງ​ເຖິງ​ສົງຄາມ​ທີ່​ຍິ່ງໃຫຍ່​ກວ່າ​ສົງຄາມ​ໂລກ​ຄັ້ງ​ທີ​ສອງ. ຂ້າພະເຈົ້າ​ຍັງ​ເຊື່ອ​ອີ​ກວ່າ ພວກ​ເພິ່ນ​ໄດ້​ຫວັງ​ໃຫ້​ປຶ້ມ​ນັ້ນ​ເປັນ​ໂລ່​ແຫ່ງ​ສັດທາ ຕ້ານທານຊາ​ຕານ ແລະ ກອງທັບ​ຂອງ​ມັນ​ໃນ​ສົງຄາມ​ທີ່​ຍິ່ງ​ໃຫຍ່​ກວ່ານັ້ນ—ສົງຄາມ​ຕໍ່ຕ້ານ​ບາບ—ແລະ ໃຫ້​ເປັນ​ສິ່ງ​ເຕືອນໃຈ​ຂ້າພະ​ເຈົ້າໃຫ້​ດຳລົງ​ຊີວິດ​ຕາມ​ພຣະ​ບັນຍັດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ.

ທາງ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ຈະ​ປະ​ເມີນ​ຕົວ​ເຮົາ​ເອງ ແລະ ປຽບທຽບ​ເຮົາ​ໃສ່​ກັບ ຄົນ​ລຸ້ນ​ທີ່​ຜ່ານ​ມາ ແມ່ນ​ໂດຍ​ມາດຕະຖານ​ທີ່​ເກົ່າ​ແກ່​ທີ່​ສຸດທີ່​ມະນຸດ​ຮູ້ຈັກ​ກັນ​ມາ—ດັ່ງພຣະ​ບັນຍັດ​ສິບ​ປະການ. ສຳລັບ​ໂລກ​ທີ່​ຈະເລີນ​ແລ້ວ, ໂດຍ​ສະເພາະພາກສ່ວນ​ຂອງ​ໂລກ​ທີ່​ມີ​ຮາກ​ຖານ​ຢູ່​ໃນຄວາມ​ເຊື່ອ​ຖື​ສາດ​ສະ​ໜາ​ຢິວ ແລະ ຄຣິດ​ສະ​ຕຽນ, ພຣະ​ບັນຍັດ​ສິບ​ປະການ​ນີ້​ໄດ້​ເປັນ​ທີ່​ຍອມຮັບ​ຫລາຍ​ທີ່​ສຸດ ແລະ ເປັນ​ເສັ້ນ​ແບ່ງ​ເຂດ​ທີ່​ທົນ​ທານ​ລະຫວ່າງ​ຄວາມ​ດີ ແລະ ຄວາມ​ຊົ່ວ.

ໃນ​ການ​ຕັດສິນ​ຂອງ​ຂ້າພະເຈົ້າ, ພຣະ​ບັນຍັດ​ສີ່​ປະການ ແມ່ນ​ຖືກ​ນັບຖື​ຢ່າງ​ເຄັ່ງ​ຄັດ​ໃນ​ວັນ​ເວລາ​ນີ້​ຫລາຍ​ກວ່າ​ແຕ່​ກ່ອນ. ຕາມ​ວັດທະນະທຳ, ເຮົາ​ລັງ​ກຽດ ແລະ ປະນາມ​ການ​ຂ້າ​ຄົນ, ການ​ລັກ​ຂະໂມຍ, ແລະ ການ​ເວົ້າ​ຕົວະ, ແລະ ເຮົາ​ຍັງ​ເຊື່ອໃນ​ໜ້າທີ່​ຮັບຜິດຊອບ​ຕໍ່ເດັກນ້ອຍ​ວ່າ ເປັນ​ຂອງ​ພໍ່​ແມ່ຂອງ​ເຂົາ.

ແຕ່ໃນ​ຖານະ​ສັງຄົມ​ທີ່​ກວ້າງ​ໃຫຍ່, ເຮົາ​ມັກ​ຈະ​ບໍ່​ເອົາໃຈໃສ່​ຕໍ່ພຣະ​ບັນຍັດ​​ຫົກ​ປະການອື່ນ​ອີກ:

  1. ຖ້າ​ຫາ​ກວ່າ​ລະດັບ​ຄວາມ​ສຳຄັນ​ທາງ​ໂລກ​ເປັນ​ຈຸດ​ຊີ້​ບອກ​ໃດ​ໜຶ່ງ, ແນ່ນອນ​ວ່າ​ເຮົາ​ມີ “ພຣະ​ເຈົ້າ​ອື່ນ” ທີ່​ເຮົາ​ນັບຖື​ເໜືອ​ພຣະ​ເຈົ້າທີ່ແທ້​ຈິງ.
  2. ເຮົາ​ບູຊາ​ດາລາ​ຊື່​ດັງ, ວິທີ​ໃຊ້​ຊີວິດ, ຄວາມ​ຮັ່ງມີ, ແລະ ແນ່ນອນ, ບາງເທື່ອ​ທັງ​ຮູບ​ປັ້ນ ຫລື ສິ່ງ​ຂອງ.
  3. ເຮົາ​ນຳ​ໃຊ້​ພຣະ​ນາມ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໃນ​ຄຳ​ເວົ້າ​ທີ່​ຫຍາບ​ຄາຍ​ທຸກໆ​ປະເພດ, ຮ່ວມ​ທັງໃນ​ຄຳ​ອຸທານ ແລະ ຄຳ​ວ່າ​ດ່າ​ຂອງ​ເຮົາ.
  4. ເຮົາ​ໃຊ້​ວັນ​ຊະບາ​ໂຕ​ສຳລັບ​ເກ​ມ​ທີ່​ສຳຄັນ​ສຸດ, ການ​ພັກຜ່ອນຢ່ອນ​ອາລົມ​ທີ່​ສຳຄັນ​ສຸດ​ຂອງ​ເຮົາ, ການ​ລົງ​ຕະຫລາດ​ຊື້​ເຄື່ອງຂອງ​ຢ່າງ​ໃຫຍ່, ແລະ ອີກ​ທຸກ​ສິ່ງ​ອື່ນໆ ຍົກເວັ້ນ​ເສຍ​ແຕ່​ການນະມັດສະການ.
  5. ເຮົາ​ຖື​ການ​ສຳພັນ​ທາງ​ເພດ​ນອກ​ການ​ແຕ່ງງານ ວ່າ​ເປັນ​ການ​ຫາ​ຄວາມ​ສຳລານ ແລະ ການ​ບັນເທີງ.
  6. ແລະ ການ​ໂລບ​ຢາກ​ໄດ້ ກໍ​ໄດ້​ກາຍເປັນ​ວິທີ​ທາງ​ທຳມະ​ດາ​ຂອງ​ຊີວິດ​ແລ້ວ. (​ເບິ່ງ ອົບ​ພະຍົບ 20:3–17.)

ບັນດາ​ສາດສະດາ​ຈາກ​ທຸກ​ຍຸກ​ທຸກ​ສະໄໝ​ໄດ້​ເຕືອນ​ສະເໝີ​ເຖິງການ​ລ່ວງ​ລະ​ເມີດ​ພຣະ​ບັນຍັດ​ທີ່​ເຄັ່ງ​ຄັດ​ຫລາຍ​ສອງ​ປະການ—ຂໍ້​ທີ່​ກ່ຽວ​ພັນ​ກັບ ການ​ຂ້າ​ຄົນ ແລະ ການ​ຫລິ້ນ​ຊູ້​ສູ່​ຜົວ​ເມຍ​ຜູ້​ອື່ນ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນ​ພື້ນຖານ​ທີ່​ຄ້າຍຄື​ກັນ​ສຳ​ລັບ​ພຣະ​ບັນຍັດ​ສອງ​ຂໍ້​ທີ່​ສຳຄັນ ເຖິງ​ຂັ້ນ​ເປັນ​ຂັ້ນ​ຕາຍ​ນີ້—ຄວາມ​ເຊື່ອ​ທີ່​ວ່າ​ຊີວິດ​ນັ້ນ​ເອງ​ເປັນອະພິສິດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ. ແລະວ່າ​ຮ່າງກາຍ​ຂອງ​ເຮົາ, ວິຫານ​ຂອງ​ຊີວິດ​ມະຕະ, ຄວນ​ຖືກ​ສ້າງ​ຂຶ້ນ​ມາ​ພາຍ​ໃນ​ຂອບ​ເຂດທີ່​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຈັດ​ຕັ້ງ​ໄວ້. ​ເພື່ອມະນຸດ​ຈະ​ເອົາ​ກົດ​ຂອງ​ຕົນມາ​ແທນ​ກົດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ບໍ່​ວ່າ​ໃນ​ການ​ສ້າງ​ຊີວິດ ຫລື ໃນ​ການ​ເອົາ​ຊີວິດ​ນັ້ນ​ເປັນ​ຕົວຢ່າງ​ທີ່​ຮ້າຍ​ກາດ​ຂອງ​ການ​ຖື​ສິດ ແລະ ຄວາມ​ເລິກ​ຊຶ້ງ​ຂອງ​ບາບ​ນັ້ນ.

ຜົນ​ສະທ້ອນ​ສຳຄັນ​ຂອງ​ທັດສະນະ​ຄະຕິ​ທີ່​ຫລຸດ​ຄ່າ​ເຫລົ່າ​ນີ້ ກ່ຽວ​ກັບ​ຄວາມ​ສັກສິດ​ຂອງ​ການ​ແຕ່ງງານ ກໍ​ຄື ຜົນ​ຮ້າຍ​ທີ່​ມີຕໍ່​ຄອບຄົວ—ຄວາມ​ເຂັ້ມແຂງ​ຂອງ​ຄອບຄົວ​ກໍ​ເສື່ອ​ມ​ລົງ​ໄວ​ຢ່າງໜ້າ​ຢ້ານ​ກົວ​ຫລາຍ. ການ​ເສື່ອມ​ລົງ​ນີ້ ຈະ​ກໍ່​ໃຫ້ເກີດ​ຄວາມ​ເສຍ​ຫາຍ​ທີ່​ແຜ່​ອອກ​ໄປ​ຕໍ່​ສັງຄົມ. ຂ້າພະເຈົ້າ​ເຫັນຕົ້ນ​ເຫດ ແລະ ຜົນ​ສະທ້ອນ​ນີ້​ກ່ຽວ​ພັນ​ກັນ. ເມື່ອ​ເຮົາ​ບໍ່​ເອົາໃຈໃສ່ຄຳ​ໝັ້ນສັນຍາ ​ແລະ ຄວາມ​ຊື່ສັດ​ຕໍ່​ຄູ່​ແຕ່ງງານ​ຂອງ​ເຮົາ, ເຮົາ​ກໍ​ເອົາ​ຢາງ​ກາວ​ທີ່​ຕິດສັງຄົມ​ຂອງ​ເຮົາ​ເຂົ້າກັນ​​ເອົາໄວ້​ນັ້ນ​ອອກ​ໄປ.

ວິທີ​ທາງ​ທີ່​ມີ​ປະໂຫຍດ​ດີ ທີ່​ຈະ​ຄິດ​ກ່ຽວ​ກັບ​ພຣະ​ບັນຍັດ ກໍ​ວ່າມັນ​ເປັນ​ຄຳ​ແນະນຳ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຮັກ ຈາກ​ພຣະ​ບິດາ​ເທິງ​ສະ​ຫັວນອົງ​ທີ່​ສະຫລາດ ແລະ ຮູ້​ທຸກ​ສິ່ງ. ເປົ້າ​ໝາຍ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ ຄືຄວາມສຸກ​ນິລັນດອນ​ຂອງ​ເຮົາ, ແລະ ພຣະ​ບັນຍັດ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງນັ້ນ ກໍ​ເປັນ​ແຜນທີ່​ນຳ​ທາງທີ່ພຣະ​ອົງ​ໄດ້​ມອບ​ໃຫ້​ເຮົາ ເພື່ອ​ຈະໄດ້​ກັບ​ຄືນ​ໄປ​ຫາ​ພຣະ​ອົງ, ຊຶ່ງພຽງ​ເປັນ​ທາງ​ດຽວ​ທີ່​ເຮົາ​ຈະ​ມີ​ຄວາມສຸກ​ຊົ່ວ​ນິລັນດອນ. ບ້ານ​ເຮືອນ ແລະ ຄອບຄົວ​ສຳຄັນ​ພຽງ​ໃດ​ຕໍ່ຄວາມສຸກ​ນິລັນດອນ​ຂອງ​ເຮົາ? ຢູ່​ໃນ​ໜ້າ​ທີ 141 ​ໃນປຶ້ມນ້ອຍ​ສີນ້ຳຕານ​ນີ້ຂອງ​ຂ້າພະ​ເຈົ້າ, ມັນ​ກ່າວ​ວ່າ, “ແທ້​ຈິງ​ແລ້ວ ສະຫວັນຂອງ​ເຮົາ ກໍ​ເປັນ​ການສະແດງ​ເຖິງ​ບ້ານ​ເຮືອນ​ຂອງ​ເຮົາ​​ເຂົ້າສູ່​ນິລັນດອນ.”4

ຫລັກ​ຄຳ​ສອນ​ຂອງ​ຄອບຄົວ ແລະ ບ້ານ​ເຮືອນ​ຍັງ​ຖືກ​ເນັ້ນ​ໜັກອີກເມື່ອ​ບໍ່​ດົນ​ມາ​ນີ້ ດ້ວຍ​ຄວາມ​ແຈ່ມ​ແຈ້ງ ແລະ ເຕັມ​ໄປ​ດ້ວຍກຳລັງ​ໃນ “ຄອບຄົວ: ການ​ປະກາດ​ຕໍ່​ໂລກ.” ມັນ​ໄດ້​ປະກາດເຖິງ​ທຳ​ມະ​ຊາດ​ນິລັນດອນ​ຂອງ​ຄອບຄົວ ແລະ ແລ້ວ​ໄດ້​ອະທິບາຍ​ເຖິງ​ຄວາມ​ພົວພັນ​ຂອງ​ມັນ​ກັບ​ການ​ນະມັດສະການ​ໃນ​ພຣະ​ວິຫານ. ການ​ປະກາດ​ຍັງ​ໄດ້​ປະກາດ​ອີກ​ເຖິງກົດ​ທີ່​ໄດ້​ອອກ​ຄຳ​ສັ່ງ​ໄວ້ ຊຶ່ງ​ຄວາມສຸກ​ນິລັນດອນ​ຂອງ​ຄອບຄົວ​ໄດ້​ຖືກ​ກຳນົດ​ໄວ້​ແລ້ວ, ທີ່​ວ່າ, “ອຳນາດ​ອັນ​ສັກສິດ​ຂອງ​ການ​ສ້າງ​ມະນຸດ ຕ້ອງ​ຖືກ​ນຳ​ໃຊ້​ລະຫວ່າງ​ຊາຍ ແລະ ຍິງ, ທີ່​ໄດ້​ແຕ່ງງານ​ເປັນສາມີ ແລະ ພັນ​ລະ​ຍາ ຢ່າງ​ຖືກຕ້ອງ​ຕາມ​ກົດໝາຍ.”5

ພຣະ​ເຈົ້າ​ເປີດເຜີຍ​ຕໍ່​ບັນດາ​ສາດສະດາ​ວ່າ ມີ​ຫລັກ​ທຳ​ທີ່​ເດັດຂາດ. ບາບ​ຈະ​ເປັນ​ບາບ​ສະເໝີ​ໄປ. ການ​ບໍ່​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ພຣະ​ບັນຍັດ​ຂອງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ ຈະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຮົາ​ສູນ​ເສຍ​ພຣະ​ພອນ​ຂອງພຣະ​ອົງ​ໄປ. ໂລກ​ຈະ​ປ່ຽນ​ໄປ​ສະເໝີ ແລະ ຢ່າງວ່ອງ​ໄວ, ແຕ່​ພຣະ​ເຈົ້າ, ພຣະ​ບັນຍັດ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ, ແລະ ພຣະ​ພອນ​ທີ່ໄດ້​ສັນຍາ​ໄວ້​ຈະ​ບໍ່​ປ່ຽນ​ໄປ. ມັນ​ເປັນ​ທີ່​ສຸດ ແລະ ປ່ຽນແປງບໍ່​ໄດ້. ຊາຍ ແລະ ຍິງ ໄດ້​ຮັບ​ອຳ​ເພີໃຈ​ຂອງ​ເຂົາເຈົ້າ ທີ່​ເປັນ​ຂອງ​ປະທານ​ຈາກ​ພຣະ​ເຈົ້າ, ແຕ່​ເສລີພາບ​ຂອງ​ເຂົາເຈົ້າ ແລະ, ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ, ຄວາມສຸກ​ນິລັນດອນ​ຂອງ​ເຂົາເຈົ້າ ຈະ​ມາ​ຈາກການ​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ກົດ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ. ດັ່ງ​ທີ່ແອວ​ມາໄດ້​ແນະນຳໂຄ​ຣິ​ອານ​ທັນ ລູກ​ຊາຍ​ທີ່​ເດີນ​ຜິດ​ທາງ​ຂອງ​ເພິ່ນ​ວ່າ, “ຄວາມ​ຊົ່ວຮ້າຍ​ບໍ່​ເຄີຍ​ເປັນຄວາມ​ສຸກ​ເລີຍ” (​ແອວ​ມາ 41:10).

ໃນ​ວັນ​ເວລາ​ຂອງ​ການ​ຟື້ນ​ຟູ​ຂອງ​ຄວາມ​ສົມບູນ​ຂອງ​ພຣະ​ກິດຕິ​ຄຸນ, ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຍັງ​ໄດ້​ເປີດເຜີຍ​ຕໍ່​ເຮົາ​ເຖິງ​ພອນ​ຕ່າງໆທີ່​ໄດ້​ສັນຍາ​ໄວ້​ແລ້ວ ສຳລັບ​ການ​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ພຣະ​ບັນຍັດ​ຂອງພຣະ​ອົງ​:

​ໃນພຣະຄຳ​ພີ Doctrine and Covenants 130 ​ເຮົາ​ອ່ານ​ວ່າ:

ມີ​ກົດ, ອອກ​ຄຳ​ສັ່ງ​ໄວ້​ໃນ​ສະຫວັນ​ຢ່າງ​ປ່ຽນແປງ​ບໍ່​ໄດ້​ກ່ອນ​ການ​ວາງ​ຮາກ​ຖານ​ຂອງ​ໂລກ, ຊຶ່ງ​ໃນ​ນັ້ນ ພອນ​ທັງ​ປວງ​ໄດ້​ຖືກ​ກຳນົດ​ໄວ້​ແລ້ວ—

ແລະ ເມື່ອ​ພວກ​ເຮົາ​ໄດ້​ຮັບ​ພອນ​ປະການ​ໃດ​ຈາກ​ພຣະ​ເຈົ້າ, ຍ່ອມ​ເປັນ​ໄປ​ເພາະ​ການ​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ກົດ​ນັ້ນ ຊຶ່ງ​ມັນ​ໄດ້​ຖືກ​ກຳນົດ​ໄວ້​ແລ້ວ (​ເບິ່ງ D&C 130:20–21).

ແນ່ນອນ​ວ່າ​ຈະ​ບໍ່​ມີ​ຄຳ​ສອນ​ອື່ນ​ໃດ​ທີ່​ຖືກ​ສະແດງ​ອອກ​ຢ່າງ​ແຮງກ້າ​ໃນ​ຂໍ້​ພຣະ​ຄຳ​ພີ ກວ່າ​ພຣະ​ບັນຍັດ​ທີ່​ບໍ່​ປ່ຽນແປງ​ຂອງ​ພຣະ​ຜູ້ເປັນ​ເຈົ້າ ແລະ ການ​ພົວພັນ​ຂອງ​ມັນ​ກັບ​ຄວາມ​ຢູ່​ດີ​ມີ​ຄວາມສຸກ ໃນ​ບົດບາດ​ຂອງ​ສ່ວນ​ບຸກຄົນ, ຄອບຄົວ, ແລະ ຂອງ​ສັງຄົມ. ມີ​ສິນ​ທຳ​ທີ່​ເດັດຂາດ. ການ​ບໍ່​ເຊື່ອ​ຟັງ​ຕໍ່​ພຣະ​ບັນຍັດ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຈະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຮົາ​ສູນ​ເສຍ​ພຣະ​ພອນ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ​ໄປ. ສິ່ງ​ເຫລົ່າ​ນີ້​ບໍ່​ປ່ຽນແປງ.

ຢູ່​ໃນ​ໂລກ​ບ່ອນ​ທີ່​ເຂັມທິດ​ທາງ​ສິນ​ທຳ​ຂອງ​ສັງຄົມ​ກຳ​ລັງ​ຫ​ວັ່ນໄຫວ​ຢູ່​ນັ້ນ, ພຣະ​ກິດ​ຕິ​ຄຸນ​ທີ່​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ຟື້ນ​ຟູ​ຂອງ​ພຣະເຢ​ຊູຄຣິດ​ຈະ​ບໍ່​ຫວັ່ນໄຫວ​ເລີຍ ຮ່ວມ​ທັງ​ສະ​ເຕກ ແລະ ຫວອດຂອງ​ມັນ, ທັງ​ຄອບຄົວ ຫລື ສະມາຊິກ​ຂອງ​ມັນ. ເຮົາ​ບໍ່​ຕ້ອງເລືອກ​ວ່າ​ພຣະ​ບັນຍັດ​ຂໍ້​ໃດ​ທີ່​ເຮົາ​ຄິດ​ວ່າ​ສຳຄັນ​ທີ່​ຈະ​ຮັກສາ​ ແຕ່​ເຮົາ​ຕ້ອງ​ຍອມ​ຮັບ​ພຣະ​ບັນຍັດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າທຸກ​ປະການ. ເຮົາ​ຕ້ອງ​ຢືນ​ຢູ່​ຢ່າງ​ໝັ້ນຄົງ ແລະ ແນ່​ວ​ແນ່, ໂດຍ​ມີ​ຄວາມ​ໝັ້ນ​ໃຈ​ທີ່​ສົມບູນ​ໃນ​ຄວາມ​ໄວ້​ວາງໃຈ​ທີ່​ສະ​ໝ່ຳສະເໝີ ແລະ ດີ​ພ້ອມ​ຢູ່​ໃນ​ຄຳ​ສັນຍາ​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ.

ຂໍ​ໃຫ້​ເຮົາ​ຈົ່ງ​ເປັນ​ແສງ​ສະຫວ່າງ​ຢູ່​ເທິງ​ໂນນ​ພູ, ເປັນ​ຕົວຢ່າງ ໃນ​ການ​ຮັກ​ສາ​ພຣະ​ບັນຍັດທີ່​ບໍ່​ເຄີຍ​ໄດ້​ປ່ຽນແປງ ແລະ ຈະບໍ່​ປ່ຽນແປງ​ເລີຍ. ດັ່ງ​ທີ່​ປຶ້ມ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ໃຫ້​ກຳລັງ​ໃຈ​ຕໍ່​ນາຍ​ທະຫານ ໄພ່​ພົນ​ຍຸກ​ສຸດ​ທ້າຍ ທີ່​ຈະ​ຢືນຢູ່​ຢ່າງ​ໝັ້ນຄົງ​ທາງ​ສິນ​ທຳໃນ​ວັນ​ເວລາ​ຂອງ​ສົງຄາມ, ຂໍ​ໃຫ້​ເຮົາ, ໃນ​ສົງຄາມຍຸກ​ສຸດ​ທ້າຍ​ນີ້, ເປັນ​ແຫລ່ງ​ຂອງ​ຄວາມ​ສະຫວ່າງ​ຕໍ່​ທົ່ວ​ທັງ​ໂລກ ແລະ ໂດຍ​ສະເພາະ ຕໍ່​ລູກໆ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ ຜູ້​ທີ່​ສະແຫວງຫາ ພຣະ​ພອນ​ຂອງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຢູ່. ຂ້າພະເຈົ້າ​ເປັນ​ພະຍານ​ຕໍ່​ສິ່ງ​ນີ້ ໃນ​ພຣະ​ນາມ​ຂອງ​ພຣະເຢ​ຊູ​ຄຣິດ, ອາແມນ.

ສະ​ແດງ​​​ແຫ​ລ່ງ​ອ້າງ​ອີງ

  1.  

    1. First Presidency, in Principles of the Gospel (1943), i.

  2.  

    2. Principles of the Gospel, v, vii, viii.

  3.  

    3. Teachings of Presidents of the Church: Harold B. Lee (2000), 4.

  4.  

    4. Stephen L Richards, in Principles of the Gospel, 141.

  5.  

    5. “ຄອບຄົວ: ການ​ປະກາດ​ຕໍ່​ໂລກ,” Ensign or Liahona, Nov. 2010, 129.