ປົກ​ປ້ອງ​ເດັກນ້ອຍ

​ໂດຍ ​ແອວ​ເດີ ດາ​ລິນ ​ເອັຈ ​ໂອກສ໌

​ແຫ່ງສະພາ​ອັກຄະ​ສາວົກ​ສິບ​ສອງ


ດາ​ລິນ ​ເອັຈ ​ໂອກສ໌
ແຕ່​ຫວັງ​ວ່າ​ຈະ​ບໍ່​ມີ​ຄົນ​ໃດ​ທີ່​ບໍ່​ເຫັນ​ດ້ວຍ​ກັບ​ການ​ຮ່ວມ​ໄມ້​ຮ່ວມ​ມື​ກັນ​ເພື່ອ​​​ເຮົາ​ຈະ​ມີ​ຄວາມ​ເປັນ​ຫ່ວງ​ເປັນ​ໄຍຫລາຍ​ກວ່າ​ເກົ່າ​ກ່ຽວ​ກັບ​ສະຫວັດດີ​ພາບ​ ​ແລະ ອະນາຄົດ​ຂອງ​ເດັກນ້ອຍຂອງ​ພວກ​ເຮົາ—ຄົນ​ລຸ້ນ​ໃໝ່.

​ເຮົາ​ສາມາດ​ຈື່​ຈຳຄວາມ​ຮູ້ສຶກ​ຕອນ​ລູກນ້ອ​ຍຮ້ອງ​ໄຫ້ ​ແລະ ຢື້​ມື​ຂຶ້ນ​ໃສ່​ເຮົາ​ໃຫ້​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ. ພຣະບິດາ​ເທິງ​ສະຫວັນ​ທີ່​ຊົງ​ຮັກ​ໄດ້​ປະທານ​ຄວາມ​ຮູ້ສຶກ​ນັ້ນ​ໃຫ້​ເຮົາ ​ເພື່ອ​ດົນ​ໃຈ​ເຮົາ​ໃຫ້​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ລູກໆ​ຂອງ​ພຣະອົງ. ຂໍ​ຈົ່ງ​ຈື່​ຈຳ​ຄວາມ​ຮູ້ສຶກ​ນັ້ນ ​ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ຂ້າພະ​ເຈົ້າກ່າວ​ກ່ຽວ​ກັບ​ໜ້າ​ທີ່​ຮັບຜິດຊອບ​ຂອງ​ເຮົາ​ທີ່​ຈະ​ປົກ​ປ້ອງ ​ແລະ ​ເຮັດ​ເພື່ອ​ຄວາມສະຫວັດດີ​ພາບ​ຂອງ​ລູກໆ.

ຂ້າພະ​ເຈົ້າກ່າວ​ຈາກທັດສະນະ​ຂອງ​ພຣະກິດ​ຕິ​ຄຸນ​ຂອງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ, ຮ່ວມ​ທັງ​ແຜນ​​ແຫ່ງ​ຄວາມ​ລອດ​ຂອງ​ພຣະອົງ. ນັ້ນແມ່ນ​ການ​ເອີ້ນຂອງ​ຂ້າພະ​ເຈົ້າ. ຜູ້ນຳ​ຂອງ​ສາດສະໜາ​ຈັກ​ໃນ​ທ້ອງ​ຖິ່ນ​ມີໜ້າ​ທີ່​ຮັບຜິດຊອບ​ສຳລັບ​ຂອບ​ເຂດ​ຂອງ​ຕົນ, ​ເຊັ່ນ​ຫວອດ ຫລື ສະ​ເຕກ, ​ແຕ່​ອັກຄະ​ສາວົກ​ມີໜ້າ​ທີ່​ຮັບຜິດຊອບ​ທີ່​ຈະ​ເປັນ​ພະຍານຕະຫລອດທົ່ວ​ໂລກ. ​ໃນ​ທຸກ​ປະຊາ​ຊາດ, ທຸກ​ເຊື້ອ​ຊາດ ​ແລະ ສາດສະໜາ, ​ເດັກນ້ອຍ​ທຸກ​ຄົນ​ເປັນ​ລູກໆ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ.

​ເຖິງ​ແມ່ນ​ວ່າ​ຂ້າພະ​ເຈົ້າບໍ່​ໄດ້​ກ່າວ​ໃນ​ທາງ​ການ​ເມືອງ ຫລື ຕາມນະ​ໂຍບາຍ​ຂອງ​ມວນ​ຊົນ, ​ເຊັ່ນ​ດຽວ​ກັບ​ຜູ້​ນຳ​ຂອງ​ສາດສະໜາ​ຈັກ​ຄົນ​ອື່ນໆ ຂ້າພະ​ເຈົ້າບໍ່​ສາມາດ​ກ່າວ​ເຖິງ​ຄວາມ​ສະຫວັດດີ​ພາບ​ຂອງ​ເດັກນ້ອຍ​ປາດ​ສະ​ຈາກການ​ເວົ້າກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ເລືອກ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ, ​ເຈົ້າໜ້າ​ທີ່​ບ້ານ​ເມືອງ, ​ແລະ ພະນັກງານ​ ​ແລະ ອົງການ​ເອກະ​ຊົນ​ຕ່າງໆ. ​ເຮົາ​ທຸກ​ຄົນ​ຢູ່​ພາຍ​ໃຕ້ພຣະບັນຍັດ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ຊ່ອຍ​ໃຫ້​ລອດ​ທີ່​ຈະ​ຮັກ​ ​ແລະ ດູ​ແລ​ຊຶ່ງ​ກັນ​​ແລະ​ກັນ, ​ໂດຍ​ສະ​ເພາະ​ຄົນ​ອ່ອນ​ແອ ​ແລະ ປ້ອງ​ກັນ​ຕົນ​ເອງ​ບໍ່​ໄດ້.

​ເດັກ​ນ້ອຍເປັນ​ຄົນຖືກ​ທຳຮ້າ​ຍໄດ້​ງ່າຍ. ​ເຂົາ​ບໍ່​ສາມາດ​ປົກ​ປ້ອງ​ ຫລື ຈັດ​ຫາ​ໃຫ້​ຕົນ​ເອງ ​ແລະ ບໍ່​ມີ​ອິດ​ທິພົນ​ຫລາຍ​ໃນ​ສິ່ງ​ທີ່​ສຳຄັນ​ເລື່ອງ​ສະຫວັດດີ​ພາບ​ຂອງ​ເຂົາ. ​ເດັກນ້ອຍ​ເພິ່ງ​ພາ​ອາ​ໄສ​ຄົນ​ອື່ນ​ໃຫ້​ກ່າວ​ແທນ​ເຂົາ, ​ແລະ ​ເຂົາ​ຢາກ​ມີຜູ້​ຕັດສິນ​ໃຈ​ແທນ​ເຂົາ ​ເອົາ​ໃຈ​ໃສ່​ຕໍ່​ສະຫວັດດີ​ພາບ​ຂອງ​ເຂົາ​ຫລາຍ​ກວ່າ​ຄວາມ​ເຫັນ​ແກ່​ຕົວ​ຂອງ​ຜູ້​ໃຫຍ່.

I.

​ທົ່ວ​ໄປ​ໃນ​ໂລກ, ​ເຮົາ​ຕົກ​ຕະລຶງ​ທີ່​ເຫັນ​ເດັກນ້ອຍ​ຫລາຍ​ລ້ານ​ຄົນ​ເປັນ​ຜູ້​ຮັບ​ເຄາະ​​ເພາະ​ຄວາມ​ຮຸນ​ແຮງ ​ແລະ ຄວາມ​ເຫັນ​ແກ່​ຕົວ​ຂອງຜູ້​ໃຫຍ່.

ຢູ່​ໃນ​ປະ​ເທດ​ທີ່​ແຕກ​ລ້າວ​ດ້ວຍ​ສົງຄາມ, ​ເດັກນ້ອຍ​ຖືກ​ລັກ​​ເອົາ​ໄປ​ຮັບ​ໃຊ້​ເປັນ​ທະຫານຢູ່​ແນວ​ໜ້າ.

ອົງການ​ສະຫະ​ປະຊາ​ຊາດ​ໄດ້​ລາຍ​ງານ​ວ່າ ​​ເດັກນ້ອຍ​ເກືອບ​ເຖິງ​ສອງ​ລ້ານ​ຄົນ​ຕົກເປັນ​ຜູ້​ຮັບ​ເຄາະ​ແຕ່ລະ​ປີ ຜ່ານ​ການ​ຄ້າ​ປະ​ເວ​ນີ ​ແລະ ຮູບ​ພາບ​ລາມົກ.1

ຈາກ​ທັດສະນະ​ຂອງ​ແຜນ​ແຫ່ງ​ຄວາມ​ລອດ, ການ​ທຳຮ້າຍ​ເດັກນ້ອຍ​ທີ່​ຮ້າຍ​ແຮງ​ທີ່​ສຸດຄື​ການ​ປະຕິ​ເສດ​ການ​ໃຫ້​​ເຂົາ​ມາ​ເກີດ. ສິ່ງ​ນີ້​​ໄດ້​ແຜ່​ຂະຫຍາຍ​ໄປ​ທົ່ວ​ໂລກ. ຈຳນວນ​ການ​ເກີດ​ຢູ່​ໃນ​ສະຫະລັດ​ອາ​ເມຣິກາ​​ໃນ​ໄລຍະ 25 ປີຜ່ານມາ​ແມ່ນ​ຕ່ຳ​ຫລາຍ​ທີ່​ສຸດ,2 ​ແລະ ຈຳນວນ​ການ​ເກີດ​ຢູ່​ໃນ​ຢູ​ໂຣບ ​ແລະ ​ໃນ​ປະ​ເທດ​ຕ່າງ​ຢູ່​ເຂດ​ເອ​ເຊຍ ກໍ​​ມີ​ໜ້ອຍ​ລົງເປັນ​ເວລາ​ຫລາຍ​ປີ​ແລ້ວ. ສິ່ງ​ນີ້​ບໍ່​ແມ່ນ​ບັນຫາ​ເລື່ອງ​ສາດສະໜາ​ເທົ່າ​ນັ້ນ. ​ເມື່ອ​ຄົນ​ລຸ້ນ​ໃໝ່​ມີ​ໜ້ອຍ, ວັດທະນະທຳ, ​ແມ່ນ​ແຕ່​ປະ​ເທດ​ຊາດ ກໍ​ຈະ​ອ່ອນ​ແອ​ລົງ ​ແລະ ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ກໍ​ຈະ​ສາບ​ສູນ​ໄປ.

ສິ່ງ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ເຮັດ​​ໃຫ້ການ​ເກີດຫລຸດ​ນ້ອຍ​ຖອຍ​ລົງ​ແມ່ນ​ການ​ແທ້ງ​ລູກ. ​ທົ່ວ​​ໄປ​ໃນ​ໂລກ, ສະ​ເລ່ຍ​ແລ້ວ​ມີ​ການ​ແທ້ງ​ລູກ​ຫລາຍ​ກວ່າ 40 ລ້ານ​ເທື່ອ​ຕໍ່​ປີ.3 ກົດ​ໝາຍ​ໃນ​ຫລາຍ​ບ່ອນ​ໄດ້​ອະນຸຍາດ ​ຫລື ສົ່ງ​ເສີມ​ການ​ແທ້ງ​ລູກ, ​ແຕ່​ຕໍ່​ພວກ​ເຮົາ ສິ່ງ​ນີ້​ເປັນຄວາມ​ຊົ່ວ​ຮ້າຍທີ່​ສຸດ. ການ​ທຳຮ້າຍ​ເດັກນ້ອຍ​ຢ່າງ​ໜຶ່ງ​ອີກທີ່​ເກີດ​ຂຶ້ນລະຫວ່າງ​ຕອນ​ຖືພາແມ່ນການທຳລາຍ​ເດັກ​ກ່ອນ​ເກີດ ​ເພາະ​ຂາດການ​ບຳລຸງ​ລ້ຽງ​ ​ແລະ ​ເພ​າະການ​ໃຊ້​ຢາ​​ເສບ​ຕິດ.

​ເປັນ​ໜ້າ​ໂສກ​ເສົ້າ​ທີ່​​ໃນ​ຂະນະ​ເດັກນ້ອຍ​ເປັນ​ຈຳນວນ​ຫລວງຫລາຍ​ຖືກ​ທຳຮ້າຍ​ຕອນ​ຍັງ​ນ້ອຍ ຫລື ກ່ອນ​ເກີດ ມີ​ສາມີ​ພັນ​ລະ​ຍາ​ຢ່າງ​ຫລວງຫລາຍ​ທີ່​ບໍ່​ສາມາດ​ມີ​ລູກດ້ວຍ​ຕົນ​ເອງ ​ແລະ ພະຍາຍາມ​ຊອກ​ຫາ​​ເດັກ​ມາ​ລ້ຽງ​ເປັນລູກບຸນ​ທຳ​.

​ເດັກນ້ອຍ​ທີ່​ຖືກ​ທຳຮ້າຍ ຫລື ຖືກປະລະ​ຫລັງ​ຈາກ​ໄດ້​ເກີດ​ມາ ມີ​ຢູ່​ທຸກ​ບ່ອນ​. ທົ່ວ​ໄປ​ໃນ​ໂລກ, ​​ເດັກນ້ອຍ​ເກືອບ​ເຖິງ​ແປດ​ລ້ານ​ຄົນ​ໄດ້​ຕາຍ​ໄປ​ກ່ອນ​ເຂົາ​ເຖິງ​ອາຍຸ​ສິບ​ຫ້າ​ປີ, ສ່ວນ​ຫລາຍ​ຈາກ​ໂລກ​ພະຍາດ​ທີ່​ສາມາດ​ປິ່ນປົວ ​ແລະ ປ້ອງ​ກັນ​ໄດ້.4 ​ແລະ ອົງການອະນາ​ໄມ​​ໂລກ​ໄດ້​ລາຍ​ງານ​ວ່າ ​ໜຶ່ງ​ສ່ວນ​ສີ່​ຂອງ​ເດັກນ້ອຍ​ເຕີບ​ໂຕ​ໜ້ອຍ​ກວ່າ​ດັ່ງ​ທີ່​ເຂົາ​ຄວນ​ເປັນ, ທາງ​ມັນສະໝອງ ​ແລະ ທາງ​ຮ່າງກາຍ, ​ເພາະ​ຂາດ​ການ​ບຳລຸງ​ລ້ຽງຢ່າງ​ພຽງພໍ.5 ການ​ໄດ້​ອາ​ໄສ​ຢູ່ ​ແລະ ການ​ເດີນທາງ​​ໄປ​ທົ່ວ​ໂລກ, ພວກ​ເຮົາ​ທີ່​ເປັນ​ຜູ້ນຳ​ຂອງ​ສາດສະໜາ​ຈັກ​​ໄດ້​ເຫັນ​ສິ່ງ​ນີ້​ຢ່າງ​ຫລວງຫລາຍ. ຝ່າຍ​ປະທານ​ຂອງ​ອົງການ​ປະຖົມ​ໄວ​ສາມັນ​ໄດ້​ລາຍ​ງານ​ເຖິງ​ສະພາບຊີວິດ​ຂອງ​ເດັກນ້ອຍວ່າ​ເປັນ​ແບບ “ທີ່​ເກີນ​ກວ່າ​ຈະ​ວາດ​ພາບ​ໄດ້.” ​ແມ່​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ຢູ່​ປະ​ເທດ​ຟີ​ລິບ​ປິນ ​ໄດ້​ກ່າວ​ວ່າ: “ບາງ​ເທື່ອ​ພວກ​ເຮົາ​ບໍ່​ມີ​ເງິນ​ພໍທີ່​ຈະ​ຊື້​ອາຫານ, ​ແຕ່​ກໍ​ບໍ່​ເປັນ​ຫຍັງ ​ເພາະວ່າ​​ມັນ​ໄດ້​ໃຫ້​ຂ້ອຍມີ​ໂອກາດສອນ​ລູກໆ​ຂອງ​ຂ້ອຍກ່ຽວ​ກັບສັດທາ. ພວກ​ເຮົາ​ໄດ້​ນັ່ງ​ນຳ​ກັນ​ອະທິຖານ​ເພື່ອ​ຂໍ​ຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ, ​ແລະ ລູກໆ​ໄດ້​ເຫັນ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າປະທານ​ພອນ​ໃຫ້​ພວກ​ເຮົາ.”6 ຢູ່​ໃນ​ອາ​ຟຣິກາ​ໃຕ້, ຄູ​ສອນ​​ໃນ​ຊັ້ນປະຖົມ​ໄວ​ໄດ້​ໄປ​ຫາ​ເດັກນ້ອຍ​ຜູ້ຍິງ​ຄົນ​ໜຶ່ງ, ຜູ້​​​ເຫງົາ​ຫງອຍ ​ແລະ ​ໂສກ​ເສົ້າ. ​​ໃນ​ຄຳ​ຕອບ​ທີ່​ຄ່ອຍໆ​ຕໍ່​ຄຳ​ຖາມ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຮັກ, ນາງ​ໄດ້​ບອກ​ວ່າ​ ນາງ​ບໍ່​ມີ​ແມ່, ບໍ່​ມີ​ພໍ່, ​ແລະ ບໍ່ມີ​ແມ່ຕູ້—ມີ​ແຕ່​ພໍ່​ຕູ້​ທີ່​ດູ​ແລນາ​ງ.7 ​ເລື່ອງ​ໂສກ​ເສົ້າ​ເຊັ່ນນີ້​ມີ​ຢູ່​ທົ່ວ​ໄປ​ໃນ​ບ່ອນທີ່​ຜູ້​ດູ​ແລໄດ້​ຕາຍ​ໄປ​ດ້ວຍ​ໂລກ​ເອດ​ສ໌.

ເຖິງ​ແມ່ນ​ຢູ່​ໃນ​ປະຊາ​ຊາດ​ທີ່​ຈະ​ເລີ​ນກ້າວໜ້າ ​​ເດັກນ້ອຍ ​ແລະ ຊາວ​ໜຸ່ມ​ໄດ້​ຖືກ​ທາລຸນໂດຍ​ການ​ປະລະ. ​ເດັກນ້ອຍ​ທີ່ເຕີບ​ໂຕ​ຂຶ້ນ​ກັບຄວາມທຸກ​ຍາກ​ລຳບາກຈະ​ມີ​ສຸຂະພາບ​ຕ່ຳ​ກວ່າ ​ແລະ ບໍ່​ມີ​ໂອກາດ​ທີ່​ຈະ​ສຶກສາ​ຮ່ຳຮຽນ. ​ເຂົາ​ກໍ​ຢູ່​ໃກ້​ສະພາບ​ແວດ​ລ້ອມ​ທີ່​ອັນຕະລາຍ​ນຳ​ອີກ​ທາງ​ຮ່າງກາຍ ​ແລະ ​ໃນ​ວັດທະນະທຳທີ່​ອ້ອມ​ຮອບ​ເຂົາ ​ແລະ ​ແມ່ນ​ແຕ່​ຖືກ​ປະ​ລະ​ໂດຍ​ພໍ່​ແມ່​ຂອງ​ເຂົາ. ​ບໍ່​ດົນ​ມາ​ນີ້ ແອວ​ເດີ ​ແຈັບຟະຣີ ​ອາ ຮໍ​ແລນ ​ໄດ້​ເລົ່າ​ປະສົບ​ການ​ໜຶ່ງ ​ໃຫ້​ຟັງ​ກ່ຽວ​ກັບ​ນາຍ​ຕຳຫລວດ​ຊາວ​ມໍ​ມອນ​ຄົນ​ໜຶ່ງ. ​ໃນ​ການ​ໄປສືບສວນ ລາວ​ໄດ້​ພົບ​ເຫັນ​ເດັກນ້ອຍ​ຫ້າ​ຄົນ​ນັ່ງ​ແຫຍ້​ກັນ​ຢູ່, ບໍ່​ມີ​ບ່ອນ​ນອນ ​ແລະ ພະຍາຍາມ​ນອນຢູ່​ພື້ນ​ຫ້ອງທີ່​ສົກກະປົກ ບ່ອນ​ທີ່​ແມ່​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ ​ແລະ ຄົນ​ອື່ນໆ​ພວມ​ຊຸມ​ແຊວ​ກິນ​ເຫລົ້າ​ເມົາ. ​​ໃນ​ເຮືອນນັ້ນບໍ່​ມີ​ອາຫານທີ່​ຈະ​ໃຫ້​ເດັກນ້ອຍ​ທີ່​ຫິວ​ໂຫຍ​ກິນ. ຫລັງ​ຈາກ​ໄດ້​ເອົາ​ເດັກນ້ອຍ​ເຫລົ່ານັ້ນ​​​ໄປ​ນອນ​ໃນ​ຕຽງ​ຊົ່ວຄາວ​ແລ້ວ, ​ນາຍ​ຕຳຫລວດ​ໄດ້​ຄຸ​ເຂົ່າ​ລົງ​ອະທິ​ຖານ​ຂໍ​ການ​ປົກ​ປ້ອງ​ສຳລັບພວກ​ເຂົາ. ​​ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ລາວ​ຍ່າງ​ໄປ​ຫາ​ປະຕູ, ​ເດັກນ້ອຍ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ອາຍຸ​ປະມານ​ຫົກ​ປີ ​ໄດ້​ແລ່ນ​ມາ​ຫາ​ລາວ, ​ໄດ້​ຈັບ​ມື​ລາວ, ​​ແລະ ອ້ອນວອນ​ວ່າ, “ຂໍ​ໃຫ້​ທ່ານ​ຮັບ​ເອົາ​ຂ້ານ້ອຍ​ໄປ​ລ້ຽງ​ແດ່​ໄດ້​ບໍ?”8

​ເຮົາ​ຈື່​ຈຳ​ຄຳ​ສອນ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ຊ່ອຍ​ໃຫ້​ລອດ ​ເມື່ອ​ພຣະອົງ​ເອົາ​ເດັກນ້ອຍ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ມາ​ຢູ່​ຕໍ່ໜ້າ​ຂອງ​ຜູ້​ຕິດຕາມ​ພຣະອົງ ​ແລະ ​ໄດ້​ປະກາດ​ວ່າ:

“​ແລະ ຜູ້​ໃດ​ຕ້ອນຮັບ​ເດັກນ້ອຍ​ຜູ້ໜຶ່ງ​ຢ່າງ​ນີ້​ໄວ້​ໃນ​ນາມ​ຂອງ​ເຮົາ​ຜູ້ນັ້ນກໍ​ຕ້ອນຮັບ​ເຮົາ.

“ຖ້າ​ຜູ້​ໃດ​ເປັນຕົ້ນ​ເຫດ​ພາ​ໃຫ້​ເດັກນ້ອຍ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ບັນດາ​ເດັກນ້ອຍ​ເຫລົ່າ​ນີ້​ທີ່​ເຊື່ອ​ໃນ​ເຮົາ​ຕົກ​ໃນ​ບາບ, ​ແມ່ນ​ຈະ​ເອົາ​ຫີນ​ໂມ້​ແປ້ງ​ກ້ອນ​ໃຫຍ່​ຜູກ​ຄໍ​ຜູ້ນັ້ນ ​ແລະ ຖິ້ມລົງ​ໃນ​ທະ​ເລ​ເລິກ​ເສຍ​ກໍ​ດີກ​ວ່າ” (ມັດ​ທາຍ 18:5–6).

​ເມື່ອ​ເຮົາ​​ໄຕ່ຕອງ​ເບິ່ງ​ສິ່ງ​ອັນຕະລາຍ ຊຶ່ງ​​ເດັກນ້ອຍ​ຄວນ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ປົກ​ປ້ອງ​ຈາກ​ສິ່ງ​ເຫລົ່ານັ້ນ, ​ເຮົາ​ຄວນ​ຮ່ວມ​ທັງ​ການ​ທຳຮ້າຍ​ທາງ​ຈິດ​ໃຈ​ນຳ​ອີກ. ພໍ່​ແມ່ ຫລື ຜູ້​ດູ​ແລ​ຄົນ​ອື່ນໆ ຫລື ນາຍຄູ ຫລື ໝູ່​ເພື່ອນທີ່​ດູ​ຖູ​ກ, ຂົ່ມ​ເຫັງ, ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເດັກນ້ອຍ ​ແລະ ຊາວ​ໜຸ່ມອັບອາຍ ສາມາດ​ທຳຮ້າຍ​ເຂົາ​ຫລາຍ​ກວ່າ​ການ​ທຳຮ້າຍ​ທາງ​ຮ່າງກາຍ. ການ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເດັກນ້ອຍ ຫລື ຊາວ​ໜຸ່ມ​ຮູ້ສຶກ​ບໍ່​ມີຄ່າ​ຄວນ, ບໍ່​ມີ​ຄົນ​ຮັກ, ບໍ່​ມີ​ຄົນ​ຕ້ອງການ ສາມາດ​ທຳລາຍ​ເຂົາ​ໄປ​ເປັນ​ເວລາ​ດົນ​ນານ ຫລື ທຳລາຍ​ຈິດ​ໃຈ ​ແລະ ການ​ເຕີບ​ໂຕ​ຂອງ​ເຂົາ9 ຄົນ​ໜຸ່ມທີ່ດີ້ນ​ລົນ​ຕໍ່ສູ້ກັບ​ສະພາບ​ທີ່​ຜິດ​ທຳ​ມະ​ດາ, ຮ່ວມ​ທັງ​ການ​ສົນ​ໃຈ​ກັບ​ເພດ​ດຽວ​ກັນ, ​ຈະຖືກ​ທຳລາຍ​ໄດ້​ງ່າຍ ​ແລະ ຕ້ອງການ​ຄວາມ​ເຂົ້າ​ໃຈ—ບໍ່​ແມ່ນການຂົ່ມ​ເຫັງ ຫລື ການ​ຖືກໄລ່​ໜີ.10

ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ, ​ເຮົາ​ສາມາດ​ກັບ​ໃຈ ​ແລະ ປ່ຽນ​ແປງ ​ແລະ ກາຍ​ເປັນ​ຄົນ​ທີ່​ມີ​ຄວາມ​ຮັກ ​ແລະ ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ໄດ້​ດີກວ່າ​ເກົ່າ​ຕໍ່​​ເດັກນ້ອຍ—ລູກ​ຂອງ​ເຮົາ​ເອງ ​ແລະ ຄົນ​ທີ່ຢູ່​ອ້ອມ​ຮອບ​ເຮົາ.

II.

ນີ້​ແມ່ນ​ສອງ​ສາມ​ຕົວຢ່າງ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ທາລຸນ​ທາງ​ຮ່າງກາຍ ​ແລະ ທາງ​ຈິດ​ໃຈ ຊຶ່ງ​ສຳຄັນ​ເທົ່າ​ກັບ​ຕົວຢ່າງທີ່ກ່ຽວ​ກັບ​ຄວາມ​ສຳພັນ​ຂອງ​​ເຂົາ​ນຳ​ພໍ່​ແມ່ ຫລື ຜູ້​ປົກຄອງ. ປະທານ​ທອມ​ມັສ ​ແອັສ ມອນ​ສັນ ​ໄດ້​ກ່າວ​ເຖິງ​ສິ່ງ​ທີ່​ເພິ່ນ​ເອີ້ນ​ວ່າ “ການ​ກະທຳ​ທີ່​ຊົ່ວ​ຮ້າຍ” ຂອງ​ການ​ທຳຮ້າຍ​ເດັກ​ນ້ອຍ, ບ່ອນ​ທີ່​ພໍ່​ແມ່​ໄດ້​ທຸບ​ຕີ ຫລື ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຂົາ​ເສຍ​ໂສມ, ທາງ​ຮ່າງກາຍ ຫລື ທາງ​ຈິດ​ໃຈ.11 ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໂສກ​ເສົ້າ​ເມື່ອ​ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ສຶກສາ​ ​ແລະ ​ເຫັນ​ຫລັກ​ຖານ​ໃນ​ໄລຍະ​ທີ່​ຂ້າພະ​ເຈົ້າຮັບ​ໃຊ້​ຢູ່​ໃນ​ສານ​ສູງ​ສຸດ​ຂອງ​ລັດ​ຢູທາ.

ສິ່ງ​ສຳຄັນ​ທີ່​ສຸດ​ຕໍ່​ຄວາມ​ສະຫວັດດີ​ພາບ​ຂອງ​ເດັກນ້ອຍແມ່ນ ຂຶ້ນກັບການ​ແຕ່ງງານ​ ຫລື ບໍ່​ແຕ່ງງານຂອງ​ພໍ່​ແມ່​ຂອງ​ເຂົາ, ສະພາບ ​ແລະ ຄວາມ​ດົນ​ນານ​ຂອງ​ການ​ແຕ່ງງານ, ​ແລະ ຍິ່ງ​ໄປ​ກວ່າ​ນັ້ນ, ວັດທະນະທຳ ​ແລະ ຄວາມຄາດໝາຍ​ຂອງ​ການ​ແຕ່ງງານ ​ແລະ ການ​ດູ​ແລ​ລູກ​​ໃນບ່ອນ​ທີ່​ເຂົາ​ອາ​ໄສ​ຢູ່. ນັກວິຊາ​ການ​ຝ່າຍ​ຄອບຄົວ​ໄດ້​ອະທິບາຍ​ວ່າ: “ຕະຫລອດ​ທົ່ວ​ປະຫວັດ​ສາດ, ການ​ແຕ່ງງານ​ເປັນ​ສະ​ຖາ​ບັນ​ທຳ​ອິດ ​ແລະ ອັນ​ດັບ​ໜຶ່ງ​ສຳລັບ​ການ​ສ້າງ ​ແລະ ລ້ຽງ​ດູ​ລູກ​ເຕົ້າ. ມັນ​ສ້າງ​ການ​ຜູກ​ມັດ​ທາງ​ວັດທະນະທຳ​ທີ່​ຕິດ​ຕໍ່ພໍ່ ​ແລະ ລູກໆ​ເຂົ້າກັນ ​ໂດຍ​ການຜູກ​ມັດ​ລາວ​ໄວ້​ກັບ​ພັນ​ລະ​ຍາ​ ​ແລະ ລູກໆຂອງ​ລາວ. ​ແຕ່​ໃນ​ເວລາ​ປະຈຸ​ບັນ, ​ເດັກນ້ອ​ຍ​ໄດ້​ຖືກ​ຊຸກ​ອອກ​ຈາກ​ຈຸດ​​ໃຈກາງ.”12

ອາຈານ​ສອນ​ກົດໝາຍ​ຢູ່ມະຫາວິທະຍາ​ໄລ ຮາ​ເວີ​ດ ​ໄດ້​ອະທິບາຍ​ກ່ຽວກັບ​ກົດໝາຍ​ໃນ​ປະຈຸ​ບັນ ​ແລະ ຄວາມ​ຮູ້ສຶກ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ແຕ່ງງານ​ ​ແລະ ການ​ຢ່າ​ຮ້າງ​ດັ່ງ​ນີ້: “ເລື່ອງ​ເລົ່າ [ໃນ​ປະຈຸ​ບັນ] ຂອງ​ຊາວ​ອາ​ເມຣິກາກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ແຕ່ງງານ, ຕາມກົດໝາຍ ​​ແລະ ​ໃນ​ການ​ຂຽນ​ທີ່​ນິຍົມ​ກັນ​ອ່ານ, ບອກ​ດັ່ງ​ນີ້: ການ​ແຕ່ງງານ​ເປັນຄວາມ​ສຳພັນ​ ຊຶ່ງ​ມີ​ຢູ່​ເພື່ອ​ສະໜອງ​ຄວາມ​ຕ້ອງການ​ຂອງ​ສາມີ ຫລື ພັນ​ລະ​ຍາ​ເທົ່າ​ນັ້ນ. ຖ້າ​ຫາກ​ເຊົາ​ເຮັດ​ໜ້າ​ທີ່​ນີ້, ​ແລ້ວ​ຈະ​ກ່າວ​ໂທດ​ຝ່າຍ​ໃດ​ກໍ​ບໍ່​ໄດ້ ​ແລະ ສາມີ ຫລື ພັນ​ລະ​ຍາ​ສາມາດ​ຍົກ​ເລີກ​ໄດ້​ຕາມ​ຄວາມ​ປາຖະໜາ. … ບໍ່​ໄດ້​ກ່າວ​ຫຍັງ​ຫລາຍ​ກ່ຽວ​ກັບ​ເດັກນ້ອຍ​ຢູ່​ໃນ​​ເລື່ອງ​ນັ້ນ; ​ເບິ່ງ​ຄື​ວ່າ​ເຂົາ​ເປັນ​​ພຽງ​ເງົາ​ຢູ່​ຂ້າງ​ຫລັງ​ເທົ່າ​ນັ້ນ.”13

ຜູ້ນຳ​​ຂອງ​ສາດສະໜາ​ຈັກ​ຂອງ​​ເຮົາ ​ໄດ້​ສອນ​ວ່າ ​ການເບິ່ງ​ການ​ແຕ່ງງານ​ “​ເປັນ​ພຽງ​ການ​ສັນຍາ​ທີ່​ບາງທີ​ອາດ​ນຳ​ໄປ​ສູ່​ຄວາມ​ມ່ວນ​ຊື່ນ … ​ແລະ ມີ​ຄວາມຮຸນ​ແຮງເມື່ອ​ປະ​ເຊີນ​ກັບ​ຄວາມ​ຫຍຸ້ງຍາກ​​ເທື່ອ​ທຳ​ອິດ … ​ເປັນການ​ກະທຳ​ທີ່​ບໍ່​ດີ ສົມຄວນ​ທີ່​ຈະ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ກ່າວ​ໂທດ,” ​ໂດຍ​ສະ​ເພາະ​​ເມື່ອ​ເດັກນ້ອຍ​​ໄດ້​ຮັບ​ຄວາມທຸກ​ທໍລະມານ.”14 ​ແລະ ​​​ເດັກນ້ອຍ​ໄດ້​ຮັບ​ຄວາມກະທົບກະ​ເທືອ​ນ​ຫລາຍເມື່ອ​ມີ​ການຢ່າ​ຮ້າງ. ຫລາຍ​ກວ່າ​ເຄິ່ງໜຶ່ງ​ຂອງ​ຈຳນວນ​ທີ່​ຢ່າ​ຮ້າງ​ກັນ ມີ​ລູກ​ທີ່​ຍັງ​ນ້ອຍ​ຢູ່.15

​ເດັກນ້ອຍ​ຢ່າງ​ຫລວງຫລາຍ​ຈະ​ໄດ້​ຮັບ​ພອນ​ຂອງ​ການ​​ຖືກ​ລ້ຽງ​ດູ​ໂດຍ​ພໍ່​ແມ່​ທັງ​ສອງ ຖ້າ​ຫາກ​ພໍ່​ແມ່​ພຽງ​ແຕ່​ເຮັດ​ຕາມ​ຄຳ​ສອນ​ທີ່​ດົນ​ໃຈ​ໃນ​ໃບ​ປະກາດ​ຕໍ່​ຄອບຄົວ ທີ່​ວ່າ: “ສາມີ ​ແລະ ພັນ​ລະ​ຍາ​ມີໜ້າ​ທີ່​ຮັບຜິດຊອບ​ທີ່​ຈະ​ຮັກ​ແພງ​ເອົາກັນ ​ແລະ ຮັກ​ແພງ​ລູກໆ​ຂອງ​ຕົນ. … ພໍ່​ແມ່​ມີໜ້າ​ທີ່​ຮັບຜິດຊອບ​ອັນ​ສັກສິດ​ທີ່​ຈະ​ລ້ຽງ​ດູ​ລູກໆ​ຂອງ​ຕົນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຮັກ ​ແລະ ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຊອບ​ທຳ, ທີ່​ຈະ​ສອນ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໃຫ້​ຮັກ ​ແລະ ຮັບ​ໃຊ້​ຊຶ່ງກັນ​ແລະ​ກັນ.”16 ການ​ສອນ​ທີ່​ມີ​ພະລັງ​ທີ່​ສຸດ ​ແມ່ນ​ໂດຍ​ຕົວຢ່າງ​ຂອງ​ພໍ່​ແມ່​ຂອງ​ເຂົາ. ພໍ່​ແມ່​ທີ່​ຢ່າ​ຮ້າງ​ກັນຈະ​ສອນ​ບົດຮຽນ​ທີ່ກົງກັນຂ້າມ ຢ່າງ​ຫລີກ​ລ້ຽງ​ບໍ່​ໄດ້.

​ແຕ່​ກໍ​ມີ​ບາງ​ກໍລະນີ​ທີ່​ການ​ຢ່າ​ຮ້າງ​ຈຳ​ເປັນ​ຕໍ່​ຄວາມ​ຢູ່​ເຢັນ​ເປັນ​ສຸກ​ຂອງ​ລູກໆ, ​ແຕ່​ໃນ​ສະຖານະ​ການ​ດັ່ງກ່າວກໍ​ຍົກ​ເວັ້ນ​ໃຫ້​ໄດ້.17 ​ໃນ​ການ​ແຕ່ງງານ​ທີ່​ຫຍຸ້ງ​ຍາກ ​ພໍ່​ແມ່ທີ່​ຜິດ​ຖຽງ​ກັນ ຄວນ​ຄຳນຶງ​ເຖິງ​ລູກໆ. ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ, ​ເຂົາ​ເຈົ້າສາມາດ​ເຮັດ​ສິ່ງ​ນັ້ນ​ໄດ້. ລູກໆ​ຕ້ອງການ​ພະລັງ​ທາງ​ຈິດ​ໃຈ ​ແລະ ​ເປັນ​ສ່ວນ​ຕົວ ທີ່​ມາ​ຈາກ​ການ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ດູ​ແລ​ໂດຍ​ພໍ່​ແມ່​ທັງ​ສອງ ຜູ້​ເປັນ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ການ​ແຕ່ງງານ ​ແລະ ​ໃນ​ຈຸດ​ເປົ້າໝາຍ​ອັນ​ດຽວ​ກັນ. ​ໂດຍ​ທີ່​ເປັນ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ຜູ້​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ລ້ຽງ​ດູ​ໂດຍ​ແມ່​ຜູ້​ເປັນ​ໝ້າຍ, ຂ້າພະ​ເຈົ້າຮູ້​ດີ​ກວ່າໝູ່​ວ່າ ສິ່ງ​ນີ້​ອາດ​ບໍ່​ສາມາດ​ເຮັດ​​ໄດ້​ສະ​ເໝີ, ​ແຕ່​ມັນ​ກໍ​ເປັນອຸດົມ​ຄະຕິ​ທີ່​ຄວນ​ສະ​ແຫວ​ງຫາ​ຖ້າ​ເປັນ​ໄປ​ໄດ້.

​ເດັກນ້ອຍ​ເປັນ​ຜູ້​ຮັບ​ເຄາະ​ໃນ​ກົດໝາຍ​ປະຈຸ​ບັນ​ທີ່​ເອີ້ນ​ວ່າ “ການ​ຢ່າ​ຮ້າງ​ທີ່ບໍ່​ມີ​ຝ່າຍ​ໃດ​ຜິດ.” ຈາກ​ຄວາມ​ຄິດ​ຄວາມ​ເຫັນ​ຂອງ​​ເດັກ, ການ​ຢ່າ​ຮ້າງ​ແມ່ນ​ງ່າຍ​ຫລາຍ. ​ໃນ​ການ​ສະຫລຸບ​ການຄົ້ນຄວ້າ​ຂອງ​ຝ່າຍ​ສັງຄົມ​ວິທະຍາ, ນັກວິຊາ​ການ​ທີ່​ລະມັດລະວັງ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ໄດ້​ກ່າວ​ວ່າ “​ເດັກນ້ອຍ​ທີ່​ດີກ​ວ່າ​ໝູ່​ໝົດ​ແມ່ນ​ມາ​ຈາກ​ຄອບຄົວ​ທີ່​ມີ​ທັງ​ພໍ່​ ​ແລະ ​ແມ່ ຜູ້​ແຕ່ງງານ​ກັນ.”18 ໜັງສືພິມຂອງ New York Times ​ໄດ້​ຂຽນ​ວ່າ “​ເປັນຄວາມ​ຈິງ​ທີ່​ໜ້າ​ກັງວົນ​ຄື ການ​ແຕ່ງງານ​ເລີ່​ມຫລຸດ​ນ້ອຍ​ຖອຍ​ລົງ​ຢູ່​ໃນ​ສະຫະລັດ​ອາ​ເມຣິກາ … ​ເປັນຫລັກ​ຖານ​​ເພີ່ມ​ເຕີມ​​ເຖິງ​ຄວາມ​ສຳຄັນ​ຂອງ​ການ​ແຕ່ງງານ ​ເມື່ອ​ກ່ຽວ​ພັນ​ກັບ​ສະຫວັດດີ​ພາບຂອງ​ເດັກນ້ອຍ.”19 ຄວາມ​ເປັນ​ຈິງ​ນັ້ນຄວນ​ເປັນ​ສິ່ງ​ນຳພາ​ພໍ່​ແມ່ ​ແລະ ຜູ້​ທີ່​ຈະ​ເປັນ​ພໍ່​ແມ່​ໃນ​ການ​ຕັດສິນ​ໃຈ​ຂອງ​​ເຂົາ​ເຈົ້າທີ່​ກ່ຽວ​ພັນ​ກັບ​ການ​ແຕ່ງງານ ​ແລະ ການ​ຢ່າ​ຮ້າງ. ​ເຮົາ​ກໍ​ຕ້ອງການ​​ໃຫ້​ມີນັກ​ການ​ເມືອງ, ຜູ້​ແຕ່ງຕັ້ງກົດໝາຍ, ​ແລະ ​ເຈົ້າໜ້າ​ທີ່ ​​ເພື່ອ​ຈະ​ໄດ້ໃຫ້​ພວກ​ເພິ່ນ​ຮູ້​ກ່ຽວ​ກັບ​ວ່າ​ສິ່ງ​ໃດ​ດີ​ທີ່​ສຸດ​ສຳລັບ​ເດັກນ້ອຍ ​ໂດຍ​ບໍ່​ເອົາ​ໃຈ​ໃສ່​ກັບ​ຄະ​ແນນ​ສຽງ​ຂອງ​ຄົນ​ທີ່​ເຫັນ​ແກ່​ຕົວ​ ​ແລະ ສຽງ​ຂອງ​ກຸ່ມ​ທີ່​ເຫັນ​ດ້ວຍ​ກັບ​ຄວາມ​ສົນ​ໃຈ​ຂອງ​ຜູ້​ໃຫຍ່.

​ເດັກນ້ອຍ​ກໍ​ຖືກ​ທຳຮ້າຍ​ນຳ​ອີກ ​ໂດຍ​ພໍ່​ແມ່​ທີ່​ບໍ່​ໄດ້​ແຕ່ງງານ​ກັນ. ຄວາມ​ຈິງ​ກ່ຽວ​ກັບ​ຄົນ​ລຸ້ນ​ໃໝ່ ​ເປັນ​ເລື່ອງ​ທີ່​ໜ້າ​ເປັນ​ຫ່ວງ​ຫລາຍ​​​ໃນການ​ລາ​ຍງານ​ໃນ​ບໍ່​ດົນ​ມາ​ນີ້ ທີ່​ວ່າ 41 ​ເປີ​ເຊັນ​ຂອງ​ການ​ເກີດ​ຢູ່​ໃນ​ສະຫະລັດ​ອາ​ເມຣິກາ ​​ແມ່ນ​ຈາກຜູ້ຍິງ​ທີ່ບໍ່​ໄດ້​ແຕ່ງງານ.20 ​ແມ່​ທີ່​ບໍ່​ໄດ້​ແຕ່ງງານ​ມີ​ການ​ທ້າ​ທາຍ​ຢ່າງ​ຫລວງຫລາຍ, ​ແລະ ​ເຫັນ​ໄດ້​ຢ່າງ​ແຈ່ມ​ແຈ້ງວ່າ ລູກ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າຈະ​ເສຍປຽບ ​ເມື່ອ​ປຽບທຽບ​ໃສ່​ກັບ​ເດັກນ້ອຍ​ທີ່​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ລ້ຽງ​ດູ​ດ້ວຍ​ພໍ່​ແມ່​ທັງ​ສອງ​ທີ່​ແຕ່ງງານ​ກັນ.21

​ເດັກນ້ອຍ​ສ່ວນ​ຫລາຍ​ທີ່​ເກີດ​ຈາກ​ແມ່​ຜູ້​ບໍ່​ໄດ້​ແຕ່ງງານ—​ມີ​ພໍ່​ແມ່​ທີ່ຢູ່​ນຳ​ກັນ​ແຕ່​ບໍ່​ໄດ້​ແຕ່ງງານ.22 ສິ່ງ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ​ທີ່​ເຮົາ​ຈະ​ກ່າວ​ກ່ຽວ​ກັບ​ຜູ້​ຄົນ​ທີ່​ບໍ່​ໄດ້​ແຕ່ງງານ​ກັນ​ນີ້, ນັກຄົ້ນຄວ້າ​ໄດ້​ສະ​ແດງ​​ໃຫ້​ເຫັນ​ວ່າ ລູກ​ໆ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ມີ​ຄວາມທຸກ​ໃຈ​ຫລາຍ ​ເມື່ອ​ປຽບທຽບ​ໃສ່​ກັບ​ເດັກນ້ອຍ​ຄົນ​ອື່ນໆ.23 ສຳລັບ​ເດັກນ້ອຍ​ແລ້ວ, ຄວາມ​ໝັ້ນຄົງ​ຂອງ​ການ​ແຕ່ງງານ​ເປັນ​ສິ່ງ​ສຳຄັນ​ຫລາຍ​ທີ່​ສຸດ​ສຳລັບ​ເຂົາ.

​ເຮົາ​ສາມາດ​ຄິດ​ວ່າ ​ເປັນ​ແນວ​ນັ້ນຄື​ກັນ​ສຳລັບ​ເດັກນ້ອຍ​ທີ່​​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ລ້ຽງ​ດູ​ດ້ວຍ​ພໍ່ ຫລື ​ແມ່ ທີ່​​ເປັນ​ເພດ​ດຽວ​ກັນ. ໜັງສື​ຂອງຝ່າຍ​ສັງຄົມ​ວິທະຍາ​ໄດ້​ເຮັດ​ໃຫ້​ມີ​ການ​ໂຕ້​ຖຽງ​ກັນ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ກະທົບກະ​ເທືອນອັນຍາວ​ນານ​ຕໍ່​ເດັກນ້ອຍສ່ວນ​ໃຫຍ່, ດັ່ງ​ທີ່​ໜັງສືພິມ New York Times ​ໄດ້​ຂຽນ​ວ່າ, “ການ​ແຕ່ງງານ​ລະຫວ່າງ​ຄົນ​ເພດ​ດຽວ​ກັນ​ເປັນ​ການທົດ​ລອງ​ໃນ​ສັງຄົມ, ​ແລະ ​ເຊັ່ນ​ດຽວ​ກັບ​ການ​ທົດ​ລອງ​ຢ່າງ​ອື່ນໆ ຈະ​ຕ້ອງໃຊ້​ເວລາ​ດົນນານ ​ກ່ອນ​ຈະ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ຜົນ​ສະທ້ອນ​ຂອງ​ມັນ.”24

III.

ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເປັນ​ປາກ​ເປັນ​ສຽງ​ໃຫ້​ແກ່​ເດັກນ້ອຍ​ສະ​ເໝີ​ມາ—​ເດັກນ້ອຍ​ໃນ​ທຸກ​ແຫ່ງ​ຫົນ. ບາງ​ຄົນ​ອາດ​ບໍ່​ຍອມຮັບ​​ເອົາຕົວຢ່າງ​ເຫລົ່າ​ນີ້, ​ແຕ່​ຫວັງ​ວ່າ​ຈະ​ບໍ່​ມີ​ຄົນ​ໃດ​ທີ່​ບໍ່​ເຫັນ​ດ້ວຍ​ກັບ​ການ​ຮ່ວມ​ໄມ້​ຮ່ວມ​ມື​ກັນ​ເພື່ອ​​​ເຮົາ​ຈະ​ມີ​ຄວາມ​ເປັນ​ຫ່ວງ​ເປັນ​ໄຍຫລາຍ​ກວ່າ​ເກົ່າ​ກ່ຽວ​ກັບ​ສະຫວັດດີ​ພາບ​ ​ແລະ ອະນາຄົດ​ຂອງ​ເດັກນ້ອຍຂອງ​ພວກ​ເຮົາ—ຄົນ​ລຸ້ນ​ໃໝ່.

ຂ້າພະ​ເຈົ້າກ່າວ​ເຖິງ​ລູກໆ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ, ​ແລະ ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ທີ່​ມີ​ພະລັງ​ຂອງ​ພຣະອົງ, ​ເຮົາ​ຈະສາມາດ​​ເຮັດ​ຫລາຍ​ກວ່າ​ເກົ່າ​ເພື່ອ​ຊ່ອຍ​ເ​ຫລື​ອ​ເຂົາ. ​ໃນ​ຄຳ​ອ້ອນວອນ​ນີ້ ຂ້າພະ​ເຈົ້າຂໍ​ກ່າວ​​ບໍ່​ພຽງ​ແຕ່​ກັບ​ໄພ່​ພົນ​ຍຸກ​ສຸດ​ທ້າຍ​ເທົ່າ​ນັ້ນ ​ແຕ່​ກັບ​ທຸກ​ຄົນ​ນຳ​ອີກ​ໃນ​ທຸກ​ສາດສະໜາ ​ແລະ ຄົນ​ອື່ນໆ​ທີ່​ມີ​ລະບົບ​ຂອງ​ຫລັກ​ທຳທີ່​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຂົາ​ເຈົ້າຄິດ​ວ່າຄວາມ​ຕ້ອງການ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າສຳຄັນ​ໜ້ອຍ​ກວ່າ​ຄວາມ​ຕ້ອງການ​ຂອງ​ຄົນ​ອື່ນ ​ໂດຍ​ສະ​ເພາະສະຫວັດດີ​ພາບ​ຂອງ​ເດັກນ້ອຍ.25

ຄົນ​ທີ່​ເຄັ່ງ​ຄັດ​ເລື່ອງ​ສາດສະໜາ​ຈະ​ສຳນຶກ​ເຖິງ​ຄຳ​ສອນ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ຊ່ອຍ​ໃຫ້​ລອດ​ຢູ່​ໃນ​ພຣະສັນຍາ​ໃໝ່​ວ່າ​ເດັກນ້ອຍ​ເປັນ​ຕົວຢ່າງ​ທີ່​ດີ​ໃຫ້​ແກ່​ເຮົາ​​ເລື່ອງ​ຄວາມ​ຖ່ອມ​ຕົນ ​ແລະ ສອນງ່າຍ ດັ່ງ​ນີ້:

“​ເຮົາ​ບອກ​ພວກ​ເຈົ້າຕາມ​ຄວາມ​ຈິງ​ວ່າ ຖ້າ​ພວກ​ເຈົ້າບໍ່​ກັບ​ໃຈ ​ແລະ ກາຍ​ເປັນ​ເໝືອນ​​ເດັກນ້ອຍ ພວກ​ເຈົ້າຈະ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ລາຊາ​ອານາຈັກ​ສະຫວັນ​ບໍ່​ໄດ້​ຈັກ​ເທື່ອ.

“ຜູ້​ເປັນ​ໃຫຍ່​ທີ່​ສຸດ​ໃນ​ລາຊາ​ອານາຈັກ​ສະຫວັນ ​ແມ່ນ​ຜູ້​ທີ່​ຖ່ອມຕົວ​ລົງ​ເໝືອນ​ດັ່ງ​ເດັກນ້ອຍ​” (ມັດ​ທາຍ 18:3–4).

​ໃນ​ພຣະຄຳ​ພີ​ມໍ​ມອນ ​ເຮົາ​​ໄດ້​ອ່ານ​ຄຳ​ສອນ​ຂອງ​ພຣະຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າທີ່​ຟື້ນ​ຄືນ​ຊີວິດຕໍ່​ຊາວ​ນີ​ໄຟ​ວ່າ ​ເຂົາ​ເຈົ້າຕ້ອງ​ກັບ​ໃຈ ​ແລະ ຮັບ​ບັບຕິ​ສະມາ “​ແລະ ກາຍ​ເປັນ​ເໝືອນ​ດັ່ງ​ເດັກນ້ອຍ” ຖ້າ​ບໍ່​ດັ່ງນັ້ນ ​ເຂົາ​ເຈົ້າຈະ​ບໍ່​ມີ​ທາງ​ທີ່​ຈະ​ໄດ້​ອານາຈັກ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າມາ​ເປັນ​ມູນ​ມໍລະດົກ​ໄດ້​ເລີຍ (3 ນີ​ໄຟ 11:38; ​ເບິ່ງ ​ໂມ​ໂຣ​ໄນ 8:10) ​ນຳ​ອີກ.

ຂ້າພະ​ເຈົ້າອະທິຖານ​​ວ່າ​ເຮົາ​ຈະ​ຖ່ອມຕົວ​ລົງ​ເປັນ​ເໝືອນ​ດັ່ງ​ເດັກນ້ອຍ ​ແລະ ​ເອື້ອມ​ອອກ​ໄປ​ປົ​ກປ້ອງ​ເດັກນ້ອຍ​ຂອງ​ເຮົາ, ​ເພາະວ່າ​ເຂົາ​ເປັນ​ອະນາຄົດ, ສຳລັບ​ເຮົາ, ສຳລັບ​ສາດສະໜາ​ຈັກ​ຂອງ​ເຮົາ, ​ແລະ ສຳລັບ​ປະຊາ​ຊາດ​ຂອງ​ເຮົາ. ​ໃນ​ພຣະນາມ​ຂອງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ, ອາແມນ.

Mostrar las referencias

  1.  

    1. ​ເບິ່ງ UNICEF, The State of the World’s Children 2005: Childhood under Threat (2004), 26.

  2.  

    2. ​ເບິ່ງ Haya El Nasser, “National Birthrate Lowest in 25 Years,” USA Today, July 26, 2012, A1.

  3.  

    3. ​ເບິ່ງ Gilda Sedgh and others, “Induced Abortion: Incidence and Trends Worldwide from 1995 to 2008,” The Lancet, vol. 379, no. 9816 (Feb. 18, 2012), 625–32.

  4.  

    4. ​ເບິ່ງ UNICEF, “Young Child Survival and Development,” http://www.unicef.org/childsurvival/index.html.

  5.  

    5. ​ເບິ່ງ World Health Organization, World Health Statistics 2012 (2012), 109, 118.

  6.  

    6. ລາຍ​ງານ​ຈາກ​ຝ່າຍ​ປະທານ​ອົງການ​ປະຖົມ​ໄວ​ສາມັນ, ວັນ​ທີ 13 ​ເດືອນ​ກັນຍາ  2012.

  7.  

    7. ລາຍ​ງານ​ຈາກ​ຝ່າຍ​ປະທານ​ອົງການ​ປະຖົມ​ໄວ​ສາມັນ.

  8.  

    8. ​ເບິ່ງ Jeffrey R. Holland, “Israel, Israel, God Is Calling” (Church Educational System devotional for young adults, Sept. 9, 2012), lds.org/broadcasts; see also R. Scott Lloyd, “Zion Not Only Where, but How We Live, Says Elder Holland,” Deseret News, Sept. 10, 2012, B2.

  9.  

    9. ​ເບິ່ງ Kim Painter, “Parents Can Inflict Deep Emotional Harm,” USA Today, July 30, 2012, B8; Rachel Lowry, “Mental Abuse as Injurious as Other Forms of Child Abuse, Study Shows,” Deseret News, Aug. 5, 2012, A3.

  10.  

    10. ​ເບິ່ງ “End the Abuses,” Deseret News, June 12, 2012, A10.

  11.  

    11. Thomas S. Monson, “A Little Child Shall Lead Them,” Liahona, June 2002, 2; Ensign, May 1990, 53.

  12.  

    12. W. Bradford Wilcox and Elizabeth Marquardt, eds., The State of Our Unions: Marriage in America (2011), 82.

  13.  

    13. Mary Ann Glendon, Abortion and Divorce in Western Law: American Failures, European Challenges (1987), 108.

  14.  

    14. David O. McKay, “Structure of the Home Threatened by Irresponsibility and Divorce,” Improvement Era, June 1969, 5.

  15.  

    15. ​ເບິ່ງ Diana B. Elliott and Tavia Simmons, “Marital Events of Americans: 2009,” American Community Survey Reports, Aug. 2011.

  16.  

    16. “ຄອບຄົວ: ການ​ປະກາດ​ຕໍ່​ໂລກ,” Liahona and Ensign, Nov. 2010, 129.

  17.  

    17. ​ເບິ່ງ Dallin H. Oaks, “Divorce,” Liahona and Ensign, May 2007, 71.

  18.  

    18. Charles Murray, Coming Apart: The State of White America, 1960–2010 (2012), 158.

  19.  

    19. Ross Douthat, “Gay Parents and the Marriage Debate,” New York Times, June 11, 2012, http://douthat.blogs.nytimes.com/2012/06/11/gay-parents-and-the-marriage-debate.

  20.  

    20. ​ເບິ່ງ Joyce A. Martin and others, “Births: Final Data for 2010,” National Vital Statistics Reports, vol. 61, no. 1 (Aug. 2012), 10.

  21.  

    21. ​ເບິ່ງ William J. Doherty and others, Why Marriage Matters: Twenty-One Conclusions from the Social Sciences (2002); W. Bradford Wilcox and others, Why Marriage Matters: Thirty Conclusions from the Social Sciences, 3rd ed. (2011).

  22.  

    22. ​ເບິ່ງ Martin, “Births: Final Data for 2010,” 10–11.

  23.  

    23. ​ເບິ່ງ Wilcox, Why Marriage Matters.

  24.  

    24. Douthat, “Gay Parents and the Marriage Debate.” ການ​ສຶກສາ​ທີ່​ລ່າ​ສຸດ ​ແລະ ລະອຽດ ພົບ​ເຫັນ​ວ່າ ​ຄົນ​ໜຸ່ມ​ທີ່​ມີພໍ່ ຫລື ​ແມ່​ຜູ້​ສົນ​ໃຈ​ກັບ​ເພດ​​ດຽວ​ກັນ​ຕອນ​ເຂົາ​ຍັງ​ບໍ່​ເຖິງ​ອາຍຸ 18 ​ປີ ໄດ້​ຮັບຄວາມ​ຫຍຸ້ງ​ຍາກ​ຫລາຍ (​ເບິ່ງ Mark Regnerus, “How Different Are the Adult Children of Parents Who Have Same-Sex Relationships? Findings from the New Family Structures Study,” Social Science Research, vol. 41 [2012], 752–70).

  25.  

    25. ໂດຍ​ສະ​ເພາະ​ແລ້ວ​ໄພ່​ພົນ​ຍຸກ​ສຸດ​ທ້າຍ​ຈະ​ອຸທິດ​ຕົນ​ຫລາຍ​ທີ່​ສຸດ​ໃນ​ການ​ເປັນ​ພໍ່​ແມ່ ຄື​ກັບ​ວ່າ​ມັນ​ເປັນ​ເປົ້າໝາຍ​ທີ່​ສຳຄັນ​ທີ່​ສຸດ​ຢ່າງ​ໜຶ່ງ​ໃນ​ຊີວິດ (​ເບິ່ງ Pew Research Center’s Forum on Religion and Public Life, Mormons in America: Certain in Their Beliefs, Uncertain of Their Place in Society, Jan. 12, 2012, 10, 16, 51).