«Հաւատում եմ, Տէր»

Երեց Ջեֆրի Ռ. Հոլլանդ

Տասներկու Առաքյալների քվորումի անդամ


Ջեֆրի Ռ. Հոլանդ
Անկեղծորեն ընդունեք ձեր հարցերն ու մտահոգությունները, բայց նախ՝ թեժացրեք ձեր հավատքի կրակը, քանի որ ամեն բան կարելի է նրանց, որ հավատում են:

Մի առիթով Հիսուսը հանդիպեց միխումբ մարդկանց, որոնք տաքացած վիճում էին իր աշակերտների հետ:Երբ Փրկիչը հետաքրքրվեց, թե ինչն էր պատճառը, մի չարչարված երեխայի հայր առաջ եկավ, ասելով, որ իր երեխային բերել էր, որ Հիսուսի աշակերտներն օրհնություն տան, բայց նրանք չէին կարողացել: Տեսնելով որդուն ատամները կրճտացնելիս, բերանը փրփրելիս և գետինն ընկած թավալվելիս՝ հայրը դիմում է Հիսուսին, հավանաբար, հուսահատության վերջին ճիգի ձայնով.

«Եթէ մի բան կարող ես,- ասաց նա,- օգնիր մեզ՝ գթալով մեզ վերայ։

Յիսուսն էլ նորան ասեց. «Այն՝ եթէ կարող ես հաւատալ, ամեն բան կարելի է հաւատացողին։

Եւ շուտով տղայի հայրն աղաղակեց եւ արտասուքով ասեց, Հաւատում եմ, Տէր, իմ անհաւատութեանն օգնիր»։1

Այս մարդու նախնական համոզմունքը, ըստ իր խոստովանության, սահմանափակ է: Բայց նա ունի հրատապ, ազդու ցանկություն իր միակ երեխայի համար: Մեզ ասվել է, որ սկզբի համար դա բավական է. «Եթե դուք չեք կարող ավելին, քան ցանկանալ հավատալ,–հայտարարում է Ալման, – թույլ տվեք, որ այդ ցանկությունը գործի ձեր մեջ, մինչև որ դուք հավատաք»:2 Չունենալով որևէ այլ հույս, այս հայրը հաստատում է իր ունեցած հավատը և աղերսում է աշխարհի Փրկչին. «Եթէ դումի բան կարող ես, օգնիր մեզ՝ գթալով մեզ վերայ»:3 Ես հազիվ եմ կարդում այդ խոսքերն առանց լաց լինելու: Մեզ հոգնակի դերանունն ակնհայտորեն միտումնավոր է օգտագործվում: Այդ տղամարդու ասածն, իրականում, սա է. «Մեր ողջ ընտանիքն է աղերսում: Մեր մաքառումը երբեք չի դադարում: Մենք հյուծվել ենք: Մեր որդին ընկնում է ջուրը: Նա ընկնում է կրակի մեջ: Նա մշտապես վտանգի մեջ է, և մենք միշտ վախեցած ենք: Մենք չգիտենք ուրիշ ում դիմել: Կարո՞ղ եք դուք օգնել մեզ: Մենք երախտապարտ կլինենք ցանկացած օգնության համար՝ մասնակի օրհնություն, հույսի մի շող, այն բեռի մի փոքր բարձրացում, որ տանում է այս տղայի մայրն ամեն օր իր կյանքում»:

«Եթէ դումի բան կարող ես», հոր այս խոսքերին հնչում է. «Եթէ դու կարող ես հաւատալ» պատասխանը Վարդապետի կողմից: 4

«Շուտով» ասում են սուրբ գրությունները՝ ո՛չ դանդաղ, ո՛չ թերահավատորեն, ո՛չ էլ քամահրանքով, այլ «շուտով» հայրը աղաղակում է իր անպաճույճ ծնողական ցավով. «Հաւատում եմ, Տէր, իմ անհաւատութեանն օգնիր»:5

Սուրբ գրային պատմության այս նրբազգաց ֆոնի վրա ես ցանկանում եմ դիմել անմիջապես եկեղեցու երիտասարդներին՝ թե տարիքով երիտասարդ, թե անդամության տարիներով երիտասարդ, թե հավատքի տարիներով երիտասարդ: Այսպես, թե այնպես, այն պետք է որ ներառի գրեթե բոլորիս:

Այս պատմության վերաբերյալ թիվ մեկ դիտարկումն այն է, որ կյանքի մարտահրավերին դիմակայելիս հայրը նախ՝ գործադրում է իր ուժերը, և հետո միայն խոստովանում իր թուլությունը: Նրա առաջին հայտարարությունը դրական է և անվարան. «Հաւատում եմ, Տէր»: Ես կասեի բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են ավելացնել հավատքը, հիշե՛ք այս տղամարդուն: Վախի, կասկածի կամ մտահոգիչ ժամանակներում, կանգնեք այն հիմքի վրա, որն արդեն ունեք, նույնիսկ, եթե այդ հիմքը սահմանափակ է: Մահկանացու կյանքի աճի փորձառության ժամանակ՝ այս տղայի չարչարանքի հոգևոր համարժեքը կամ այս ծնողների հուսահատությունը բոլորիս կարող է վրա հասնել: Երբ այդ պահերը գան ու խնդիրներ ջրի երես գան, որոնց լուծումն անմիջապես չի ստացվում, ամուր բռնվեք արդեն ունեցած գիտելիքից և ամուր կանգնեք, մինչև որ լրացուցիչ գիտելիքներ կգան: Հենց այս միջադեպի առիթով, այս հրաշքի վերաբերյալ էր, որ Հիսուսն ասաց. «Եթե մանանեխի հատի չափ հավատք ունենաք, այս սարին կասեք փոխադրվիր այստեղից այնտեղ, ևնակփոխադրվի. ևոչինչանկարելի չի լինի ձեզ համար»:6 Հարցը ձեր հավատքի չափը կամ գիտելիքի աստիճանը չէ,– հարցը նվիրվածությունն է, որ դուք դրսևորում եք ձեր արդեն ունեցած հավատքի և ձեր արդեն իմացած ճշմարտության նկատմամբ:

Երկրորդ դիտարկումն առաջինի մեկ այլ տարբերակն է: Երբ խնդիրներ և հարցեր են առաջանում, հավատքի ձեր որոնումները մի սկսեք, ասելով, թե որքան շատ է այն ձեր մոտ պակասում՝ կարծես «թերահավատություն» դրսևորելով: Դա նման է նրան, որ փորձենք հնդուհավը լցոնել կտուցի միջով: Թույլ տվեք պարզ ասել. ես ձեզ չեմ խնդրում չունեցած հավատք ձևացնել: Իմ խնդրանքը ձեր ունեցած հավատքին հավատարիմ լինելն է: Երբեմն, մենք կարծում ենք, որ կասկածի ազնիվ հայտարարությունը բարոյական քաջության ավելի բարձր դրսևորում է, քան հավատքի ազնիվ հայտարարությունը: Դա այդպես չէ: Այնպես որ եկեք բոլորս հիշենք սուրբ գրության պատմության հստակ ուղերձը. ձեր ունեցած հարցերի վերաբերյալ անկեղծ եղեք, ինչպես հարկն է. կյանքում դրանք շատ են՝ տարբեր թեմաներով: Սակայն, եթե դուք և ձեր ընտանիքը ցանկանում եք բժշկվել, թույլ մի տվեք, որ այդ հարցերը խոչընդոտեն հրաշք գործելու հավատքի ճանապարհը:

Բացի այդ, դուք ավելի շատ հավատք ունեք, քան կարծում եք՝ այն բանի շնորհիվ, ինչ Մորմոնի Գիրքը անվանում է «բազում ապացույցներ»:7 «Իրենց պտուղներից նրանց ճանաչեք», ասել է Հիսուսը,8 և Ավետարանով ապրելու ակնհայտ պտուղները ակնհայտ են Վերջին Օրերի Սրբերի կյանքում ամենուրեք: Ինչպես մի անգամ Պետրոսն ու Հովհաննեսն ասացին իրենց ունկնդիրներին, ես էլ ասում եմ ձեզ. «Մենք չենք կարող այն, որ տեսանք և լսեցինք, չխոսել», և այն, ինչ տեսել ու լսել ենք «մի երևելի նշան է եղել» միլիոնավոր Եկեղեցու անդամների կյանքում: Դա հնարավոր չէ ժխտել:9

Եղբայրներ և քույրեր, սա աստվածային աշխատանք է՝ ընթացքի մեջ, որի նշաններն ու օրհնությունները առատորեն դրսևորվում են ամեն ուղղությամբ, ուստի, խնդրում եմ, պետք չէ չափազանց անհանգստանալ, երբ ժամանակ առ ժամանակ առաջանում են խնդիրներ, որոնք պետք է ուսումնասիրել, հասկանալ և լուծել: Խնդիրներ կան և կլինեն: Այս եկեղեցում, այն, ինչ մենք գիտենք, միշտ ավելի կարևոր է նրանից, ինչ մենք չգիտենք: Եվ հիշեք, այս աշխարհում բոլորս պետք է քայլենք հավատքով:

Ուստի, բարի եղեք մարդկային թուլությունների հանդեպ՝ ինչպես ձեր,այնպես էլ նրանց թուլությունների, ովքեր ձեզ հետ ծառայում են Եկեղեցում՝ կամավոր, մահկանացու տղամարդկանց և կանանց ղեկավարությամբ: Բացառությամբ իր կատարյալ Միածին Որդու, Աստծո ողջ ունեցածը անկատար մարդիկ են, ում հետ պետք է աշխատենք: Դա պետք է որ մեծ հուսախափություն լինի Նրա համար, բայց նա չի ընկճվում: Մենք էլ չպետք է ընկճվենք: Եվ երբ տեսնում եք անկատարություն, հիշեք, որ մարդկային սահմանափակումը այս աստվածային աշխատանքի էությունը չէ: Ինչպես առաջարկել է մի տաղանդավոր գրող, երբ աստվածային լիությունը հորդում է ցած, յուղի կորստի մեղքը յուղինը չէ, եթե պատճառը անոթների սահմանափակ տարողությունն է:10 Այդ սահմանափակ անոթները ներառում են և՛ ինձ, և՛ ձեզ, այնպես որ եղեք համբերատար, բարի ու ներողամիտ:

Վերջին դիտարկումը՝ երբ կասկածը կամ դժվարությունը վրա են հասնում, մի՛ վախեցեք օգնություն խնդրել: Եթե փափագենք նույն խոնարհությամբ ու անկեղծությամբ, ինչպես տղայի հայրն էր փափագում, մենք կարող ենք ստանալ: Այդպիսի ջերմեռանդ ցանկությունը սուրբ գրություններն անվանում են «անկեղծ միտում», որից հետևում է «սրտի ողջ նվիրվածությամբ, չգործել ոչ կեղծավորություն, ոչ էլ խաբեություն Աստծո առաջ»:11 Ես վկայում եմ, որ ի պատասխան նմանատիպ թախանձանքի՝ Աստված օգնություն կուղարկի վարագույրի երկու կողմերից մեր համոզմունքն ամրապնդելու համար:

Ես ասացի, որ խոսքս հղում եմ երիտասարդներին: Ես էլ եմ դեռ երիտասարդ: 14-ամյա մի տղա վերջերս ինձ ասաց մի քիչ անվստահ. «Եղբայր Հոլանդ, ես դեռ չեմ կարող ասել, թե գիտեմ, որ Եկեղեցին ճշմարիտ է, բայց հավատում եմ, որ ճշմարիտ է»: Ես տղային ուժեղ գրկեցի, մինչև որ շնչակտուր էր լինում: Ես սրտիս ողջ կորովով ասացի նրան, որ հավատքը արժեքավոր բառ է, նույնիսկ ավելի թանկ գործողություն է, և նա երբեք չպետք է ներողություն խնդրի «միայն հավատալու» համար: Ես նրան ասացի, որ Քրիստոսն Ինքն ասաց. «Մի վախենար, բայց միայն հավատա»,12 մի արտահայտություն, որը երիտասարդ Գորդոն Բ. Հինքլիին օգնեց ծառայել միսիան մինչև վերջ:13 Այդ տղային ասացի, որ հավատքը միշտ համոզմունքին հասնելուառաջին քայլն է, և որ մեր հավաքական հավատքի հանգանակի յուրաքանչյուր կետ զորությամբ կրկնում է` «Մենք հավատում ենք»14 արտահայտությամբ: Եվ ես ասացի նրան, թե որքան հպարտ եմ նրա ազնիվ որոնումների համար:

Այժմ, մոտ 60 տարի առաջադիմելով այն ժամանակից, երբ ես նոր հավատացող 14-ամյա պատանի էի, այժմ ես հայտարարում եմ որոշ բաներ, որոնք այժմ գիտեմ: Ես գիտեմ, որ Աստված մեր սիրող, ներողամիտ Երկնային Հայրն է՝ բոլոր ժամանակներում և բոլոր ձևերով և բոլոր պայմաններում: Ես գիտեմ, որ Հիսուսը Նրա միակ կատարյալ զավակն էր, ում կյանքը զոհաբերվեց սիրով՝ և՛ Հոր և՛ Որդու կամքի համաձայն, մեզանից բոլոր մնացածների փրկագնման համար, ովքեր կատարյալ չենք: Ես գիտեմ, որ Նա մահից հարություն է առել, որ կրկին ապրի, և Նրա շնորհիվ ես և դուք նույնպես կապրենք: Ես գիտեմ, որ Ջոզեֆ Սմիթը, ով խոստովանում էր, որ կատարյալ չէ,15 այնուամենայնիվ, ընտրված գործիք էր Աստծո ձեռքում հավիտենական ավետարանը երկրի վրա վերականգնելու համար: Ես նաև գիտեմ, որ այդ գործը կատարելով, մասնավորապես, Մորմոնի Գիրքը թարգմանելով, նա ինձ ավելի շատ բան է սովորեցրել Աստծո սիրո, Քրիստոսի աստվածայնության և քահանայության զորության մասին, քան որևէ այլ մարգարե, ում ես կարդացել եմ, ում ճանաչել եմ, ում լսել եմ ողջ կյանքի փնտրտուքների ընթացքում: Ես գիտեմ, որՆախագահ Թոմաս Ս. Մոնսոնը, որն անձնվիրաբար և ծածանվելով մոտենում է որպես Առաքյալ կարգման իր 50-ամյակին, մարգարեական այդ թիկնոցի լիիրավ իրավահաջորդն է այսօր: Այս համաժողովին մենք կրկին անգամ տեսանք այդ թիկնոցը նրա վրա: Ես գիտեմ, որ 14 մարդիկ, ում դուք աջակցում եք որպես մարգարեների, տեսանողների և հայտնողների,նրան աջակցում են իրենց ձեռքով, իրենց սրտով և անհատական առաքելական բանալիներով:

Այս բաները ես հայտարարում եմ ձեզ այն համոզմունքով, որը Պետրոսն անվանում էր «մարգարեական ավելի հաստատ խոսք»:16 Այն, ինչ ժամանակին ինձ համար հավատքի փոքրիկ սերմ էր, աճելէ՝ կյանքի ծառ դարձել, այնպես որ, եթե ձեր հավատքը մի քիչ փորձվում է այսպահին կամ երբևէ ապագայում, ես հրավիրում եմ ձեզ հենվել իմ հավատքին: Ես գիտեմ, որայս աշխատանքը Աստծո իրական ճշմարտությունն է, և ես գիտեմ, որ միայն դժվար պահերին մենք թույլ կտանք, որ կասկածը կամ դևերը հեռացնեն ձեզ ճանապարհից: Շարունակե՛ք հուսալ: Շարունակեք առաջ գնալ: Անկեղծորեն ընդունեք ձեր հարցերն ու մտահոգությունները, բայց նախ և մշտապես՝ թեժացրեք ձեր հավատքի կրակը, քանի որ ամեն բան կարելի է նրանց, որ հավատում են: Հիսուս Քրիստոսի անունով, ամեն:

Show References

  1.  

    1. Մարկոս 9.22–24; տես նաև 14–21 հատվածները:

  2.  

    2. Ալմա 32.27; շեշտադրումն ավելացված է:

  3.  

    3. Մարկոս 9.22; շեշտադրումն ավելացված է:

  4.  

    4. Մարկոս 9.22, 23; շեշտադրումն ավելացված է:

  5.  

    5. Տես Մարկոս ​​9.24–27:

  6.  

    6. Մատթեոս 17.20:

  7.  

    7. Հելաման 5.50:

  8.  

    8. Մատթեոս 7.16:

  9.  

    9. Տես Գործք 4.16, 20:

  10.  

    10. Adapted from Alfred Edersheim, The Life and Times of Jesus the Messiah, 2 vols. (1883), 2:108.

  11.  

    11. 2 Նեփի 31.13:

  12.  

    12. Մարկոս 5.36:

  13.  

    13. Տես Gordon B. Hinckley, in Conference Report, Oct. 1969, 114.

  14.  

    14. Տես Հավատո Հանգանակը 1.1–13:

  15.  

    15. Տես Teachings of Presidents of the Church: Joseph Smith (2007), 522.

  16.  

    16. Բ Պետրոս 1.19: