Հայրը և Որդին

Յոթանասունից


Քրիստոֆել Գոլդեն Կրտսեր
Հիսուս Քրիստոսի ավետարանի կենտրոնական սկզբունքն ու դրա փրկելու զորությունը Հոր և Որդու մասին ճիշտ ըմբռնումն է:

Իմ սիրելի եղբայրներ և քույրեր, ես երախտապարտ եմ խոսքս ուղղել ձեզ այս կեսօրին, ոգեշնչող գերագույն համաժողովի այս միջավայրում:

Խոսելով ինձ համար մի շատ սրբազան թեմայի մասին` առաջին հերթին ես կցանկանայի երախտագիտությամբ ընդունել ողջ պատմության ընթացքում շատ Քրիստոնյաների` այդ թվում ֆրանսիացի բողոքական և իռլանդացի կաթոլիկ իմ նախահայրերի նվիրվածությունը: Հանուն իրենց հավատքի և Աստծո երկրպագության` նրանցից շատերը զոհաբերեցին պաշտոն, ունեցվածք և նույնիսկ իրենց կյանքը` ի պաշտպանություն իրենց Աստծո և իրենց կրոնի:1

Որպես Վերջին Օրերի Սրբեր և Քրիստոնյաներ` մենք նույնպես ունենք ամուր և խորը հավատք առ Աստված` Հավերժական Հայրը և Նրա Որդի Հիսուս Քրիստոս: Աստծո նկատմամբ նվիրվածությունը միշտ մնում է որպես սրբազան և անհատական հարց մեզանից յուրաքանչյուրի և մեր Արարչի միջև:

Հավերժական կյանքի մեր որոնումը ոչինչ է, քան պարզապես ձգտում` հասկանալու, թե ով է Աստված, և որ վերադառնանք ապրելու Նրա հետ: Փրկիչն աղոթեց Իր Հորը. «Եւ սա է յաւիտենական կեանքը, որ ճանաչեն քեզ միայն ճշմարիտ Աստուած. և նորան, որ ուղարկեցիր` Յիսուսին Քրիստոսին»:2

Նույնիսկ հենց Իր` մեր Փրկչի կողմից կատարված հայտարարությունը հասկանալով` Հոր և Որդու էության մասին տարածված տեսակետը շատ դարերի ընթացքում և ողջ մարդկության մեջ ակնհայտորեն չի համապատասխանում սուրբ գրությունների ուսմունքների հետ:

Մենք հարգալից կերպով հաստատում ենք, որ Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանի կենտրոնական սկզբունքն ու դրա փրկելու զորությունը Հոր և Որդու մասին ճիշտ ըմբռնումն է:3

Հիսուս Քրիստոսի ավետարանի այս ամենահիմնարար սկզբունքի կարևորությունը հաստատվում է Մարգարե Ջոզեֆ Սմիթի Առաջին Տեսիլքի միջոցով, 1820թ.-ին: Մարգարեն գրել է. «Ես տեսա երկու Անձնավորություն, ինձանից վեր` օդի մեջ կանգնած, որոնց պայծառությունն ու փառքն ամեն նկարագրությունից վեր էր: Նրանցից մեկը խոսեց ինձ հետ, դիմելով ինձ անունով, և ասաց` մատնացույց անելով մյուսին. Սա է Իմ Սիրելի Որդին: Լսի՛ր Նրան»:4

Պատանի Ջոզեֆի այս փորձառությունը, որին հետևեցին շատ ուրիշ տեսիլքներ և հայտնություններ, բացահայտում է, որ Աստված իրականում գոյություն ունի; Հայրը և Իր Որդին` Հիսուս Քրիստոսը, երկու առանձին և տարբեր էակներ են; մարդը ստեղծվել է Աստծո պատկերով; մեր Երկնային Հայրը բառացիորեն Հիսուս Քրիստոսի հայրն է; Աստված շարունակում է Իրեն հայտնի դարձնել մարդուն; Աստված միշտ մոտ է և հետքրքրված է մեզանով; Նա պատասխանում է մեր աղոթքներին:

Չնայած Հոր և Որդու նմանատիպ հայտնությունները սուրբ գրություններում համեմատաբար քիչ են` Առաջին Տեսիլքի նշանավոր փաստն այն է, որ այն այնքան լավ է համաձայնվում սուրբ գրություններում այլ գրառումների հետ:

Նոր Կտակարանում, օրինակ, մենք կարդում ենք Ստեփաննոսի վերջին վկայությունը իր չարչարանքների ժամանակ: Նա ասաց. «Ահա տեսնում եմ երկինքը բացուած, և Մարդի Որդին կանգնած Աստուծոյ աջ կողմումը»:5

Պատմոս կղզու հզոր տեսիլքում Հովհաննես Առաքյալը տեսնում է. «ամենակարող Տեր Աստծուն»,6 ինչպես նաև Աստծո Գառին, ով «[Իր] արյունովը մեզ [գնեց]»:7

Հոր և Որդու մասին վարդապետությունը Մորմոնի Գրքում Սուրբ Աստվածաշնչի հետ մեկտեղ կանգնում է փառահեղ վկայությամբ: Մորմոնի Գիրքն արձանագրում է մեր Փրկչի այցելությունը Նեփիացիներին, որտեղ Հոր ձայնը մոտ 2,500 Նեփիացիների առկայությամբ ներկայացնում է հարություն առած Քրիստոսին. «Ահա իմ Սիրելի Որդին, որից ես շատ գոհ եմ, որով ես փառավորեցի իմ անունը, լսե՛ք նրան»:8

Չորս ավետարաններում Քրիստոսն Ինքը դիմում է Իր Երկնային Հորը 160 անգամ, մինչ Նեփիացիների մեջ Իր կարճատև երեքօրյա ծառայության ընթացքում, ինչպես գրառված է Մորմոնի Գրքում, Նա հիշատակում է Իր Հորը 122 անգամ:

Օրինակ` Մատթէոսի գրքում Հիսուսն ասում է. «Ոչ թէ ամեն ինձ Տէ՛ր, Տէ՛ր ասողը կմտնէ երկնքի արքայութիւնը. այլ նա որ կատարում է իմ Հօր կամքը, որ երկնքումն է»:9

Հովհաննեսի գրքում Նա վկայում է. «Որդին իրանից կարող չէ ոչինչ անել, թէ որ չտեսնէ Հօրն անելիս»:10

Եվ Ղուկասի գրքում Նա բացականչում է. «Հայր, հոգիս քո ձեռն եմ աւանդում»:11

Ամեն անգամ, երբ մեր Տերը դիմում է Իր Երկնային Հորը, Նա անում է դա մեծագույն ակնածանքով և հնազանդությամբ:

Սա ասելով` ես հույս ունեմ, որ որևէ տարաձայնություն չի լինի: Հիսուս Քրիստոսը մեծ Եհովան է, Իսրայելի Աստվածը, խոստացված Մեսիան, և Իր անսահման Քավության շնորհիվ Նա մեր Փրկիչն է և աշխարհի Քավիչը: Նրա մասին Պողոս Առաքյալը հայտարարել է. «Եւ յետոյ վախճանը, երբ որ [Քրիստոսը] թագաւորութիւնը Աստուծուն և Հօրը կտայ. Երբոր [Քրիստոսը] կխափանէ ամեն իշխանութիւնը և ամեն պետութիւնը և զօրութիւնը»:12

Փրկչի Քավության նախօրեին Նա Իր Հորն ասաց Իր մեծ Միջնորդական Աղոթքը: Նա աղոթեց.

«Բայց ոչ թէ միայն նորանց [այլ կերպ ասած` Իր Առաքյալների] համար եմ աղաչում, այլ նորանց համար էլ, որ նորանց խօսքովը կհավատան ինձ;

Որ ամենքը մէկ լինեն, ինչպէս դու, Հայր, ինձանում, և ես քեզանում, որ նորանք էլ մեզանում մէկ լինեն. որ աշխարհքը հաւատայ, թէ դու ուղարկեցիր ինձ:

«Եւ ես այն փառքն` որ ինձ տուիր` նորանց տուի, որ մէկ լինեն` ինչպէս մենք էլ մէկ ենք»:13

Հայրը և Որդին ակնհայտորեն առանձին էակներ են, բայց Նրանք կատարելապես միավորված են և մեկ են զորությամբ և նպատակով: Նրանց միասնությունը վերապահված չէ միայն Իրենց համար. այլ Նրանք ցանկանում են այս նույն միասնությունը յուրաքանչյուրի համար, ով նվիրվածությամբ կհետևի և կհնազանդվի Իրենց պատվիրաններին:

Ինչպե՞ս կարող է ջանասիրաբար Աստծուն փնտրողը ծանոթանալ Հոր և Որդու հետ: Մեր Փրկիչը խոստացավ. «Բայց Մխիթարիչը` Սուրբ Հոգին, … ամեն բան կսովորեցնէ ձեզ»:14

Մորմոնի Գրքում Նեփին, Քրիստոսի վարդապետության մասին խոսելիս, հայտարարեց, որ Սուրբ Հոգին «վկայում է Հոր և Որդու մասին»:15

Ճշմարիտ է, որ Տիրոջ կամքով Սուրբ Հոգու զորությունը կամ ազդեցությունը երբեմն ցանկացած մարդ, անկախ իր կրոնական համոզմունքից, կարող է զգալ: Բայց Սուրբ Հոգու լրիվ չափը կամ պարգևը գալիս է միայն այն ժամանակ, երբ մարդը «կոտրված սրտով և փշրված հոգով»16 ստանում է մկրտության արարողությունները և ձեռնադրման միջոցով Սուրբ Հոգու17 պարգևը: Այս և այլ սրբազան արարողություններ կարող են կատարվել միայն Աստծո քահանայության առաջնորդության և զորության ներքո: Այս մասին մենք ուսուցանվում ենք.

«Եվ այս մեծագույն քահանայությունը սպասավորում է ավետարանը և կրում է արքայության խորհուրդների բանալիները, այսինքն` Աստծո գիտության բանալիները:

Հետևաբար, նրա արարողություններում է բացահայտվում աստվածայնության զորությունը»:18

Այս ըմբռնմամբ, Հոր և Որդու վարդապետությունը հավերժական ընտանիքի վարդապետությունն է: Յուրաքանչյուր մարդկային էակ նախապես գոյություն է ունեցել որպես երկնային ծնողների հոգևոր զավակ,19 որտեղ Քրիստոսն եղավ Հոր Առաջնեկը այս երկնային ընտանիքում:20

Դա վերաբերում է մեզ բոլորիս: Մենք մեր Երկնային Հոր զավակներն ենք:

Նախագահ Էզրա Թավթ Բենսոնը մարգարեական ներըմբռնմամբ ասել է. «Երբ անցնենք վարագույրից այն կողմ, ոչինչ մեզ չի զարմացնի ավելի շատ, քան հասկանալը, թե որքան լավ ենք ճանաչում մեր [Երկնային] Հորը, և թե որքան ծանոթ է մեզ նրա դեմքը»:21

Ես սովորել եմ, որ մարդկային լեզվով հնարավոր չէ արտահայտել այն բաները, որոնք հայտնի են դարձվում Սուրբ Հոգով և Աստծո զորությամբ: Այս ոգով է, որ ես բերում եմ իմ կարևոր վկայությունը մեր Հավերժական Հոր և Իր սուրբ Որդու` Հիսուս Քրիստոսի իսկության, մոտ լինելու և բարության մասին: Հիսուս Քրիստոսի անունով, ամեն:

Show References

  1.  

    1. Տես Kenneth Scott Latourette, A History of Christianity, Volume 1: Beginnings to 1500, rev. ed. (1975) and A History of Christianity, Volume 2: Reformation to the Present, rev. ed. (1975); see also Diarmaid MacCulloch, The Reformation (2003).

  2.  

    2. Յովհաննու 17.3:

  3.  

    3. Տես Lectures on Faith (1985), 38–44.

  4.  

    4. Ջոզեֆ Սմիթ - Պատմություն 1.17:

  5.  

    5. Գործք 7.56:

  6.  

    6. Հայտնություն 4.8:

  7.  

    7. Հայտնություն 5.9:

  8.  

    8. 3 Նեփի 11.7:

  9.  

    9. Մատթէոս 7.21; շեշտադրումն ավելացված է:

  10.  

    10. Յովհաննու 5.19; շեշտադրումն ավելացված է:

  11.  

    11. Ղուկաս 23.46; շեշտադրումն ավելացված է:

  12.  

    12. Ա. Կորնթացիս 15.24: Փրկչի և Նրա առաքելության մասին ավելին ըմբռնելու համար տես «Կենդանի Քրիստոսը. Առաքյալների վկայությունը», Ensign կամ Լիահոնա, ապր. 2000, 2–3:

  13.  

    13. Յովհաննու 17.20–22; շեշտադրումն ավելացված է:

  14.  

    14. Յովհաննու 14.26:

  15.  

    15. 2 Նեփի 31.18:

  16.  

    16. 3 Նեփի 9.20; Մորոնի 6.2:

  17.  

    17. Տես Յովհաննու 3.5; 3 Նեփի 11.31–38:

  18.  

    18. Վարդապետություն և Ուխտեր 84.19–20:

  19.  

    19. Տես «Ընտանիք. Հայտարարություն աշխարհին», Ensign կամ Լիահոնա, նոյ. 2010, 129:

  20.  

    20. Տես Կողոսացիս 1.15; Վարդապետություն և Ուխտեր 93.21:

  21.  

    21. Էզրա Թաֆթ Բենսոն, “Jesus Christ—Gifts and Expectations,” in Speeches of the Year, 1974 (1975), 313; see also “Jesus Christ—Gifts and Expectations,” Ensign, Dec. 1988, 6; Tambuli, May 1977, 24: