ថ្នាក់​សិក្ខាសាលា
មេរៀន​ទី ១៣៣ ៖ គោលលទ្ធិ និង សេចក្តី​សញ្ញា ១២៤:៨៤–១៤៥; ១២៥–២៦


មេរៀនទី ១៣៣

គោលលទ្ធិ និង សេចក្តីសញ្ញា ១២៤:៨៤–១៤៥; ១២៥–១២៦

បុព្វកថា

នេះ​គឺ​ជា​មេរៀន​ទីបីចុងក្រោយ ក្នុងការ​ពិភាក្សា​អំពី គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដី​សញ្ញា ១២៤ ។ វា​ក៏​ពិភាក្សា គោលលទ្ធិ និង សេចក្តីសញ្ញា ១២៥ និង ១២៦ផងដែរ នៅ​ក្នុង គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដី​សញ្ញា ១២៤:៨៤-១៤៥, ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានព្រះឱវាទដល់​សមាជិកសាសនាចក្រ​ម្នាក់ៗ និង បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​នឹង​បម្រើ​នៅក្នុង​តំណែង​ផ្សេងៗ​នៃ​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព ។ នៅក្នុង​ខែ មិនា ឆ្នាំ ១៨៤១ ព្យាការី យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ បាន​ទទួល​វិវរណៈ​ដែល​មាន​នៅក្នុង គោលលទ្ធិ និង​សេចក្ដីសញ្ញា ១២៥, ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​បើក​សម្តែង​ព្រះឆន្ទៈ​របស់​ទ្រង់​ទាក់ទង​នឹង​ការប្រមូល​ផ្តុំ​ពួក​បរិសុទ្ធ​នៅក្នុង​ទឹកដី អៃអូវ៉ា ។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី ៩ ខែ កក្កដា ឆ្នាំ​១៨៤១ លោក​បាន​ទទួល​វិវរណៈ​ដែល​មាន​នៅក្នុង គោលលទ្ធិ និង​សេចក្ដីសញ្ញា ១២៦, ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រាប់ ព្រិកហាំ យ៉ង់ ថា​លោកនឹងពុំតម្រូវឲ្យចាកចេញ​ពី​គ្រួសារ​របស់​លោក​ដើម្បីបម្រើបេសកកម្ម​ទៀត​ឡើយ ។

យោបល់​សម្រាប់​ការបង្រៀន

គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដីសញ្ញា ១២៤:៨៤-១២២

ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ដំបូន្មាន​ដល់​បុគ្គល​ជាក់លាក់​ទាំងឡាយ

ពី​មុន​ចាប់ផ្តើម​ថ្នាក់ សូម​សរសេរ​គោលការណ៍​ខាង​ក្រោម​នៅលើ​ក្រដាស​មួយ​សន្លឹក ៖ បើសិន​យើង​ប្រុង​ស្តាប់​តាម​ការទូន្មាន​របស់​ព្យាការី នោះ​យើង​នឹង​បាន​សេចក្តី​សុខ ។ សូម​ដាក់​ក្រដាស​នោះ​នៅក្នុង​ស្រោម​សំបុត្រ ហើយ​នៅក្រៅស្រោម​សំបុត្រ​នោះ​សូមសរសេរ​ថា របៀប​ដែល​យើង​អាច​ប្រទានពរ​ទាំងពេលនេះ និង ជានិរន្តរ៍ ។

សូម​ចាប់ផ្ដើម​មេរៀន​ដោយ​បង្ហាញ​ស្រោម​សំបុត្រ​នោះ​ដល់​សិស្ស ។ សូម​ប្រាប់​ពួកគេ​ថា ស្រោម​សំបុត្រ​នេះ​មាន​សេចក្តី​ណែនាំ​ពី​របៀប​ដែល​យើង​អាច​រីករាយ​ក្នុង​ពេល​នេះ គេចផុត​ពី​ឧបសគ្គ​ដែល​ពុំ​សំខាន់​នៅក្នុង​ជីវិត​យើង ហើយ​ទទួល​ពរជ័យ​ដទៃ​ទៀត ។ សូម​ពន្យល់​ថា​សេចក្តីណែនាំ​នេះ​អនុវត្ត​ចំពោះ​ពួកគេ​ម្នាក់ៗ ទោះ​ជា​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​ពិសេស​របស់​ពួកគេ​ក្តី ។ សូម​អញ្ជើញ​សិស្សឲ្យ​សញ្ជឹង​គិតអំពី​សំណួរ​ខាងក្រោម​នេះ ៖

  • តើ​វា​អាច​សំខាន់​សម្រាប់​អ្នក​យ៉ាង​ដូចម្តេច ដើម្បី​ទទួល​បាន​ការណែនាំ​នៅក្នុង​ស្រោម​សំបុត្រ​នោះ ?

  • បើសិន​អ្នក​អាច​មាន​ការណែនាំនោះ តើ​អ្នក​នឹង​ធ្វើ​តាម​ការណែនាំ​នោះ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា ?

សូម​ថតចម្លង តារាង​ដែល​អម​មក​ជាមួយ នៅលើ​ក្តារខៀន ពីមុន​ចាប់ផ្តើម​ថ្នាក់ ។ សូមមើល​ទៅក្នុង​តារាង​០ហើយ​ពន្យល់​ថា​នៅក្នុង គោលលទ្ធិ និង សេចក្តីសញ្ញា ១២៤:៨៤-១១៨ ព្រះអម្ចាស់​បាន​ត្រាស់បង្គាប់​ដល់​សមាជិក​សាសនាចក្រ​ជាក់លាក់​ម្នាក់ៗ បើសិន​ពួកគេ​ធ្វើ​តាម នោះពួកគេនឹងទទួល​បាន​ពរជ័យ​ដ៏​មហិមា ។ សូមអញ្ជើញ​សិស្ស​ម្នាក់ៗឲ្យ​អាន​សេចក្តី​យោង​ពីរ ឬ​ច្រើន​ជាង​នេះ​នៅលើ​ក្ដារខៀន​ដោយ​ស្ងៀមស្ងាត់ ។ សូម​ឲ្យ​ពួកគេ រកមើល ភាពស្រដៀង​គ្នា​រវាង​សេចក្តី​ណែនាំ​ដែល​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​ដល់​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ​នៅពេល​ពួកគេ​អាន ។

វិលលាម ឡ៏វ (គ. និង ស. ៨៩–៩០)

ហៃរ៉ុម ស្ម៊ីធ (គ. និង ស. ៩៤-៩៦)

អេម៉ុស ដាវីស (គ. និង ស១១១-១១៤)

រ៉ូបឺត ហ្វូស្តើរ (គ. និង ស ១១៥-១១៨)

ក្រោយពី​សិស្ស​មាន​ពេល​អាន​គ្រប់គ្រាន់​ហើយ សូម​សួរ​សំណួរ​ខាង​ក្រោម​នេះ ៖

  • តើ​អ្នក​បាន​កត់សម្គាល់​ឃើញ​មាន​ភាពស្រដៀង​គ្នា​អ្វី​ខ្លះ​ក្នុង​ការណែនាំ​ដែល​បាន​ប្រទាន​ដល់​បុរស​ទាំង​នេះ ? ( វគ្គ​និមួយៗ​មាន​ការណែនាំ​ឲ្យ​ធ្វើ​តាម​ការទូន្មាន​របស់​ព្យាការី យ៉ូសែប ស៊្មីធ ) ។

សូម​អញ្ជើញ​សិស្សឲ្យ​មើល​ខគម្ពីរ​ទាំង​នោះ​ឡើង​វិញ​ឲ្យ​ពួកគេ​អាន ហើយ​រកមើល​ពរជ័យ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​សន្យា​នឹង​ប្រទាន​ឲ្យ បើសិន​ពួកបុរស​ទាំង​នេះ​ធ្វើតាម​ការទូន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ដល់​ពួកគេ ។ សូម​ឲ្យ​សិស្សរាយការណ៍​ពី​អ្វី​ដែល​ពួកគេ​រកឃើញ ។ សូម​សរសេរ​ចម្លើយ​របស់​ពួកគេ​នៅលើ​ក្តារខៀន ។

  • តើ​អ្នក​នឹង​សង្ខេប​ការសន្យា​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់ធ្វើ​ដល់​បុរស​ទាំង​នេះ​យ៉ាង​ដូចម្តេច បើសិន​ពួកគេ​ស្តាប់​តាម​ព្យាការី ?

សូមអញ្ជើញ​សិស្ស​ម្នាក់ឲ្យ​បើក​ស្រោម​សំបុត្រ ហើយ​អាន​គោលការណ៍​នៅលើ​ក្រដាស​នោះ​ឲ្យ​ឮៗ ។

  • តើ​ពរជ័យដែល​បាន​សន្យា​និមួយៗ​សរសេរ​នៅលើ​ក្តារខៀន​ទាក់ទង​នឹង​ឃ្លា​ថា « យើង​នឹង​បាន​សេចក្តី​សុខ » យ៉ាង​ដូចម្តេច ?

សូម​ឲ្យ​សិស្ស​សរសេរ​ការទូន្មាន​ជាក់លាក់ ដែល​ប្រធាន​សាសនាចក្រ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​កាលពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​នេះ ហើយអញ្ជើញ​សិស្ស​ឲ្យ​សរសេរ​ចម្លើយ​លើ​ក្តារខៀន ។

  • តើ​នៅ​ពេល​ណា​ដែល​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ប្រទានពរដោយ​ការស្តាប់តាម​ការទូន្មាន​របស់​ពួក​ព្យាការី ? ( អ្នក​ក៏​អាច​ពិចារណា​ដោយ​ចែកចាយ​បទពិសោធន៍​មួយ​ផងដែរ ) ។

សូម​អញ្ជើញ​សិស្ស​ម្នាក់ឲ្យ​អាន គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដី​សញ្ញា ១២៤:៨៤ ឲ្យ​ឮៗ ។ សូម​ឲ្យ​សិស្ស​ក្នុង​ថ្នាក់​ផ្ទៀងតាម រកមើល​អ្វី​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ថា សមាជិក​សាសនាចក្រ​ម្នាក់​ឈ្មោះ អាលម៉ុន បាបបិត បាន​កំពុង​ធ្វើកិច្ចការ​ដោយ​មិន​ធ្វើតាម​ការទូន្មាន​របស់​គណៈប្រធាន​ទីមួយ​ ។

  • យោង​តាម ខ ៨៤, តើ​អាលម៉ុន បាបបិត បាន​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​មិន​ធ្វើតាម​ការទូន្មាន​របស់​គណៈប្រធាន​ទីមួយ ? ( គាត់​មាន​មហិច្ឆិតា​បង្កើត​ការទូន្មាន​ផ្ទាល់​ខ្លួន ។ អ្នក​អាច​ពន្យល់​ថា លោក​បាន​ព្យាយាម​បញ្ចុះបញ្ចូល​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន « ឈប់​មួយ​រយៈ » ក្នុង​ការធ្វើ​អន្តោប្រវេសន៍​ទៅ​ទីក្រុង​ណៅវូ ហើយ​ទៅ​តាំងទីលំនៅ​លើ​ក្នុង​ទីក្រុង​ខឺតឡង់​វិញ [ សូមមើល History of the Church, ៤:៤៧៦ ] ) ។

  • តើ​មាន​គំរូ​អ្វីខ្លះ​អំពី​របៀប​ដែល​មនុស្ស​អាច​បង្កើត​ការទូន្មាន​ផ្ទាល់​ខ្លួន​នៅក្នុង​សម័យ​របស់​យើង​នេះ ?

សូម​អញ្ជើញ​សិស្ស​ពិចារណា​អំពី​ចម្លើយ​របស់​ពួកគេ ទៅនឹង​សំណួរ​ដែល​ពួកគេ​បាន​គិត​កាល​ពី​ដើម​មេរៀន​អំពី​បំណង​ប្រាថ្នា​របស់​ពួកគេ​ដើម្បី​ទទួល និង ធ្វើតាម​ការណែនាំ​នៅក្នុង​ស្រោម​សំបុត្រ ។ សូម​ឲ្យ​ពួកគេ​សរសេរ​គោលដៅ​ជាក់លាក់​សម្រាប់​កែលម្អ​កិច្ចខិតខំ​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​ស្តាប់​តាម​ការទូន្មាន​របស់​ព្យាការី​រស់នៅ ដូច្នេះ​ពួកគេ​អាច​ទទួល​ពរជ័យ​ដែល​បាន​សន្យា ។

សូម​សង្ខេប គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដី​សញ្ញា ១២៤:១១៩-១២២ ដោយ​ពន្យល់​ថា ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ការណែនាំ​បន្ថែម​ដល់​សាសនាចក្រ​ទាក់ទង​នឹងការសាងសង់​ណៅវូហោស ដែល​ក្លាយ​ជា​សណ្ឋាគារ​ផ្ទាល់​របស់​សាសនាចក្រ ។

គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដីសញ្ញា ១២៤:១២៣-១៤៥

ព្រះអម្ចាស់​ប្រាប់​ឈ្មោះ​នៃ​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បម្រើ​នៅក្នុង​មុខងារ​ផ្សេងៗ​នៃ​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព

សូម​ឲ្យ​សិស្ស​សរសេរ​ពី​មុខងារ​របស់​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព​ក្នុង​សាសនាចក្រ​មួយ​ចំនួន​លើ​ក្តារ​ខៀន ។

សូម​ពន្យល់​ថា នៅក្នុង គោលលទ្ធិ និង សេចក្តីសញ្ញា ១២៤:១២៣-១៤៥, ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រាប់​ឈ្មោះ​ជាក់លាក់​របស់​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​ដើម្បី​បម្រើ​ក្នុង​មុខងារ​ផ្សេងៗ​នៃ​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព ។ សូម​ឲ្យ​សិស្ស​ពាក់​កណ្ដាល​ថ្នាក់​អាន​ពី ខ ១២៣–១៣២ ហើយ​សុំ​ឲ្យ​សិស្ស​ពាក់​កណ្តាល​ថ្នាក់​ទៀត​អាន​ពី ខ ១៣៣-១៤២, ដោយ​រកមើល​មុខងារ​ថ្នាក់ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​លើក​ឡើង ។ សូម​ឲ្យ​សិស្ស​រាយការណ៍​ពី​អ្វី​ដែល​ពួកគេ​រកឃើញ សូម​សរសេរ​មុខងារ​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព​ណា​ដែល​មិនទាន់​បាន​សរសេរ​ពីមុន​លើ​ក្តារខៀន ។

សូម​ឲ្យ​សិស្ស​ម្នាក់​អាន គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដីសញ្ញា ១២៤:១៤៣ ឲ្យ​ឮៗ ។ សូម​ឲ្យ​សិស្ស​ក្នុង​ថ្នាក់​ផ្ទៀងតាម រកមើល​មូលហេតុ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ហៅ​ពួក​អ្នក​ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព ហើយ​ប្រទាន​កូនសោ​បព្វជិតភាព​ដល់​ពួកលោក ។

  • ហេតុអ្វី​ព្រះអម្ចាស់​ហៅ​ពួក​អ្នក​ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព ហើយ​ប្រទាន​កូនសោ​បព្វជិតភាព​ដល់​ពួកលោកយ៉ាង​ដូច្នេះ ? ( សិស្ស​អាច​នឹង​ប្រើ​ពាក្យ​ផ្សេងៗ​គ្នា ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​គួរតែ​រកឃើញ​គោលការណ៍​ខាង​ក្រោម ៖ ព្រះអម្ចាស់​ហៅ​ពួក​អ្នក​ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព​ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​កិច្ចការ​នៃ​ការបម្រើ ហើយ​ជួយ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ឲ្យ​បាន​គ្រប់លក្ខណ៍) ។

សូមអញ្ជើញ​សិស្សឲ្យ​ពិចារណា​ពី​របៀប​ដែល​អ្នក​ដឹកនាំ​បព្វជិតភាព​បាន​ជួយ​ពួកគេ​ក្នុង​កិច្ចខិតខំ​ដើម្បី​ធ្វើតាម​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ​ឲ្យ​បាន​កាន់តែ​ប្រសើរ និង​ប្រែក្លាយ​ឲ្យ​កាន់តែ​ដូច​ទ្រង់ ។ អ្នក​អាចអញ្ជើញ​សិស្ស​ពីរបី​នាក់ឲ្យ​ចែកចាយ​បទពិសោធន៍​របស់​ពួកគេ ។

គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដីសញ្ញា ១២៥

ព្រះអម្ចាស់​ដឹកនាំ​ពួកបរិសុទ្ធ​ឲ្យ​ប្រមូល​គ្នីគ្នា​ទៅ​កន្លែង​នានា​ដែល​ទ្រង់​បាន​កំណត់

សូម​ពន្យល់​ថា​បន្ទាប់​ពី​ពួក​បរិសុទ្ធ​ត្រូវបាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពីរដ្ឋ មិសសួរី នៅរដូវរងា​ឆ្នាំ ១៨៣៨–៣៩ ពួកគេ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ចូលទៅ​រដ្ឋ អិលលីណោយ និង អៃអូវ៉ា ជា​កន្លែង​ដែល​ពួកគេ​បាន​តាំងទីលំនៅ​ទាំងសងខាង​លើ​ច្រាំង​ទន្លេ មីស៊ីស៊ីពី ។ សូម​សង្ខេប​វិវរណៈ​ដែល​បាន​កត់ត្រា​នៅក្នុង គោលលទ្ធិ និង សេចក្តីសញ្ញា ១២៥ ដោយ​ពន្យល់​ថា​វា​បាន​ទទួល​នៅ​ខែ មិនា ឆ្នាំ ១៨៤១ ហើយ​បាន​បើកសម្តែង​ពី​ព្រះឆន្ទៈ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ទាក់ទង​នឹង​ពួកបរិសុទ្ធ​ដែល​រស់នៅ​ក្នុង​ទឹកដី អៃអូវ៉ា និង អស់​អ្នក​ដែល​មាន​គម្រោង​នឹង​ទៅ​ទីនោះ ។ នៅក្នុង​វិវរណៈ​នេះ​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ណែនាំ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ឲ្យ​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា ហើយ​សាងសង់​ទីតាំង​នានា​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​កំណត់​ទុក​តាមរយៈ​ព្យាការី​យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ រួម​មាន​ទីក្រុង អៃអូវ៉ា ដែល​ត្រូវបាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​សារ៉ាហិមឡា ។ សាសនាចក្រ​បាន​ទិញ​ដី​នៅក្នុង​រដ្ឋ អៃអូវ៉ា ច្រើន​ជាង​ទិញ​ដី​នៅ​រដ្ឋ អិលលីណោយ ដោយ​ផ្តល់​យោបល់​ថា​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​សាសនាចក្រ​គ្មាន​បំណង​ថា ពួកបរិសុទ្ធ​នឹង​តាំង​ទីលំនៅ​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង ណៅវូ​ទាំងអស់​គ្នា​នោះ​ទេ ។

គោលលទ្ធិ និង​ សេចក្ដី​សញ្ញា ១២៦

ព្រិកហាំ យ៉ង់ ពុំ​តម្រូវ​ឲ្យ​ចាកចេញ​ពី​គ្រួសារ​របស់​លោក​ដើម្បី​បម្រើ​បេសកកម្ម​បន្ថែម​ទៀត​ឡើយ

សូមអញ្ជើញ​សិស្សឲ្យ​ស្រមៃ​ពី​ស្ថានភាព​ដែល​ពួកគេ​ចាកចេញ​ពី​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន​ដើម្បី​បម្រើ​បេសកកម្ម​សម្រាប់​ព្រះអម្ចាស់​ក្នុង​រយៈពេល​រដូវ​ក្តៅ​ប្រាំ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់​ទៀត ហើយ​បន្ទាប់មក​នឹង​ត្រូវ​បាន​ហៅ​បម្រើ​បេសកកម្ម​មួយ​ទៀត​នៅ​បរទេស​រយៈពេល​ជិត​ពីរ​ឆ្នាំ ។

  • តើ​អ្នក​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​ដូចម្ដេច អំពី​ការចាកចេញ​ពី​គ្រួសារ​អ្នក​ច្រើន​ដង​បែប​នេះ ?

  • តើ​អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ណា បើសិន​អ្នក​មាន​ទំនួល​ខុសត្រូវ​ក្នុង​ការផ្គត់ផ្គង់​សេចក្តី​ត្រូវការ​របស់​គ្រួសារ​អ្នក ?

សូម​ប្រាប់​សិស្ស​ថា​បន្ទាប់​ពី ព្រិកហាំ យ៉ង់ បាន​ចូលរួម​សាសនាចក្រ​នៅ​ខែ មេសា ឆ្នាំ ១៨៣២ លោក​បាន​បម្រើ​បេសកកម្ម​មួយ​ចំនួន​ច្រើន​ជាង​ប្រាំបួន​ឆ្នាំ ។ បេសកកម្ម​ដំបូង​របស់​លោក​គឺ​អំឡុង​ពេល​នៃ​រដូវ​រងា បន្ទាប់ពី​លោក​បានទទួល​បុណ្យជ្រមុជទឹករួច ។ ការបម្រើ​បេសកកម្ម​ប្រាំ​ផ្សេង​ទៀត រួមមាន​ការចូលរួម​របស់​លោក​នៅក្នុងជំរុំ​ស៊ីយ៉ូន បាន​កើត​ឡើង​រាល់​រដូវ​ក្តៅ​ពី​ឆ្នាំ ១៨៣៣ ដល់ ១៨៣៧ ។ បេសកកម្ម​ទាំង​នេះ​មាន​រយៈពេល​ចាប់​ពី​បី​ទៅ​ប្រាំ​ខែ ។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី ៨ ខែ កក្កដា ឆ្នាំ ១៨៣៨ ព្រិកហាំ យ៉ង់ ជាមួយ​នឹង​សាវក​ផ្សេង​ទៀត​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ឲ្យ​បម្រើ​បេសកកម្ម​នៅ​ចក្រភព​អង់គ្លេស ។ ពួកគេ​បាន​ធ្វើ​តាម​ការណែនាំ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បី​ចាកចេញ​ទៅ​បេសកកម្ម​នេះ​ពី ហ្វា វែស្ទ រដ្ឋ មិសសួរី នៅថ្ងៃ​ទី ២៦ ខែ មេសា ឆ្នាំ ១៨៣៩ ( សូមមើល គ. និង ស. ១១៨) ។ ព្រិកហាំ យ៉ង់ និង សាវក​ផ្សេង​ទៀត​បាន​ចំណាយ​ពេល​ពីរបី​ខែ​បន្ទាប់​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ អៃអូវ៉ា និង អិលលីណោយ ធ្វើការ​រៀបចំ​បន្ថែម​ទៀត​ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ចក្រភព​អង់គ្លេស ។ ការឆ្លង​រោគ​គ្រុនចាញ់ បានកើត​មាន​នៅក្នុង​តំបន់​នោះ​នា​រដូវ​ក្តៅ​ឆ្នាំ ១៨៣៩ ហើយ​ពួកគេ​ក៏​បាន​ឆ្លង​ជំងឺ​នោះ​ផងដែរ ។

សូម​អាន​សេចក្ដី​ថ្លែងការណ៍​ខាង​ក្រោម​ដោយ ប្រធាន ព្រិកហាំ យ៉ង់​ឲ្យ​ឮៗ ៖ សូម​ឲ្យ​សិស្ស​ស្តាប់​តាម​រក​មើល​ឥរិយាបថ​របស់​លោក​ចំពោះការ​បម្រើ​ព្រះអម្ចាស់ ទោះបី​ជា​លោក​ឈឺ​ដែល​ស្ទើរតែ​មិន​អាច​ដើរចូល​ក្នុង​រទេះ​បើសិន​គ្មាន​អ្នក​ជួយ​គ្រា​នៅពេល​លោក​បាន​ចេញ​ដំណើរ ។

រូបភាព
ប្រធាន ព្រិកហាំ យ៉ង់

« ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​កំណត់​ឲ្យទៅ​ប្រទេស​អង់គ្លេស ឬ ក៏​ធ្វើ​ការណ៍​នោះ​រហូត​ដល់​ស្លាប់ ។ ខ្ញុំ​មាន​ការតាំងចិត្ត​យ៉ាង​មុតមាំ​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​ធ្វើ​នៅក្នុង​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​ជីវិត និង សេចក្តីសង្គ្រោះ ឬ ខ្ញុំ​នឹង​ស្លាប់​ដោយការ​ព្យាយាម​ធ្វើ​ការណ៍​នេះ » (Teachings of Presidents of the Church: Brigham Young [ ឆ្នាំ ១៩៩៧ ], ទំព័រ ៥) ។

សូម​ពន្យល់​ថា​ការបម្រើ​ជា​អ្នក​ផ្សព្វផ្សាយ​សាសនា​របស់​ព្រិកហាំ យ៉ង់ ក៏បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​គ្រួសារ​របស់លោក​ធ្វើការលះបង់​ផងដែរ ។ សូមអញ្ជើញ​សិស្ស​ម្នាក់​ឲ្យអាន​សេចក្តី​សង្ខេប​ខាងក្រោម​នេះ​អំពី​ស្ថានភាព​របស់​គ្រួសារ​ព្រិកហាំ យ៉ង់ នៅពេល​លោក​បាន​ចេញ​ទៅ​បម្រើ​បេសកកម្ម​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ចក្រភព​អង់គ្លេស ៖

ព្រិកហាំ យ៉ង់ បាន​ចេញ​ពី ម៉ុនទ្រូស រដ្ឋ អៃអូវ៉ា ទៅ​ចក្រភព​អង់គ្លេស​នៅថ្ងៃ​ទី ១៤ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ ១៨៣៩ គឺ​១០​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​ពី​ភរិយា​របស់​លោក ម៉ារី អាន បាន​ឆ្លង​ទន្លេ​កូន​ទី​បួន​របស់​ខ្លួន ។ ម៉ារី អាន បាន​រងទុក្ខ​ដោយសារ​ជំងឺ​គ្រុនចាញ់ ។ នេះ​គឺ​ជា​លើក​ទីប្រាំ​ហើយ​តាំង​ពីពួកគេ​បាន​រៀបការ​ដែល​គាត់​បាន​ឲ្យ​ព្រិកហាំ​ចេញ​ទៅ​បេសកកម្ម ។ ដោយ​ត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​ផ្ទះ និង បាន​បាត់បង់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ពួកគេ​នៅក្នុង​រដ្ឋ មិសសួរី​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន​ពួកគេ​មាន​ភាព​ក្រតោកយ៉ាក ។ ព្រិកហាំ បាន​បន្សល់​ប្រាក់​តែ ២.៧២ ដុល្លារ​ ឲ្យ​ម៉ារី អាន សម្រាប់​គ្រួសារ​របស់​ពួកលោក ។ ព្រិកហាំ និង ម៉ារី អាន​បាន​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះអម្ចាស់​នឹង​ប្រទាន​ពរដល់​ពួកគេ និង ពឹកផ្អែក​លើ​ការសន្យា​ពី​ព្យាការី​យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ថា ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួកសាវក​នឹង​ទទួល​បាន​ការថែទាំ​សម្រាប់​សេចក្តី ត្រូវការ​នានា​ខណៈ​ដែល​ពួកសាវក​ទាំង​នោះ​ចេញ​ទៅ​បម្រើ​បេសកកម្ម ។ ( សូមមើល Leonard J. Arrington, Brigham Young: American Moses [ ឆ្នាំ ១៩៨៥ ] ទំព័រ ៧៤–៧៥, ៤១៣, ៤២០ ) ។

សូម​ពន្យល់​ថា បន្ទាប់​ពី​ការដឹកនាំ​កិច្ចការ​អ្នក​ផ្សព្វផ្សាយ​សាសនា​របស់​សាសនាចក្រ​នៅក្នុង​ចក្រភព​អង់គ្លេស ព្រិកហាំ យ៉ង់ បាន​ទៅដល់​ទីក្រុង​ណៅវូ រដ្ឋ អិលលីណោយ​នៅថ្ងៃ​ទី ១ ខែ កក្កដា ឆ្នាំ ១៨៤១ ។ ព្យាការី យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ បាន​ទទួល​វិវរណៈ​ដែល​បាន​កត់ត្រា​នៅក្នុង គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដី​សញ្ញា ១២៦ ប្រាំបី​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក ។

សូម​អញ្ជើញសិស្ស​ម្នាឲ្យក់​អាន គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដី​សញ្ញា ១២៦:១-៣ ឲ្យ​ឮៗ ។ សូម​ឲ្យ​សិស្ស​ក្នុង​ថ្នាក់​ផ្ទៀងតាម រកមើល​អ្វី​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រាប់​ព្រិកហាំ​អំពី​ការបម្រើ​របស់​លោក ។ សូម​ឲ្យ​សិស្ស​រាយការណ៍​ពី​អ្វី​ដែល​ពួកគេ​រក​ឃើញ ។ ( អ្នក​អាច​ចាំបាច់​ត្រូវ​ពន្យល់​ថា ពាក្យ កិច្ចការធ្ងន់ សំដៅ​ទៅ​លើ​ការព្យាយាម​ធ្វើការ​ក្នុង​រយៈពេល​ដ៏​វែង ) ។

សូម​ពន្យល់​ថា ទោះបី​ជា​ព្រះអម្ចាស់​ពុំ​តម្រូវ​ឲ្យ​លោក​ចាកចេញ​ពី​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន​ក៏​ដោយ ក៏​ក្រោយមក​ព្រិកហាំ យ៉ង់ បាន​បម្រើ​បេសកកម្ម​រយៈពេល​ខ្លីៗ ។ សូមអញ្ជើញ​សិស្សឲ្យ​ប្រាប់​គោលការណ៍​មួយ​ពី ខ ១–២ ដែល​បង្រៀន​ពី អ្វី​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង បើសិន​យើង​ធ្វើការ​ដោយ​ឧស្សាហ៍​សម្រាប់​ព្រះអម្ចាស់ ។ ( សិស្ស​អាច​នឹង​ប្រើ​ពាក្យ​ផ្សេងៗ​គ្នា ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​គួរតែ​រកឃើញ​គោលការណ៍​ដូច​ខាង​ក្រោម ៖ បើ​យើង​ធ្វើការ​ដោយ​ព្យាយាម​សម្រាប់​ព្រះអម្ចាស់ នោះ​ទ្រង់​នឹង​ទទួល​យក​ការថ្វាយដ៏សុចរិតរបស់យើង ។ អ្នកអាចស្នើថា សិស្សគួរតែសរសេរគោលការណ៍​នេះ​នៅក្បែរ​គែម​ទំព័រ​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​របស់​ពួកគេ ) ។

  • តើ​នៅពេល​ណា​ដែល​អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​ថា ព្រះអម្ចាស់​បាន​សព្វព្រះទ័យ​នឹង​ការបម្រើ​របស់​អ្នក ?

សូម​អញ្ជើញសិស្សឲ្យ​គិត​អំពី​ឱកាស​នានា​ដែល​ពួកគេ​មាន​ដើម្បី​បម្រើ​ព្រះអម្ចាស់ ។ សូម​លើក​ទឹកចិត្ត​ពួកគេ ឲ្យ​ធ្វើ​តាម​គំរូ​របស់​អ្នក​ដឹកនាំ​ដូចជា ព្រិកហាំ យ៉ង់ ដើម្បី​ធ្វើការ​ដោយ​ព្យាយាម​នៅក្នុង​ឱកាស​ទាំង​នេះ ។ សូម​ចែកចាយ​ទីបន្ទាល់​របស់​អ្នក​ថា ព្រះអម្ចាស់​នឹង​ទទួល​យក​ការថ្វាយ​ដ៏​សុចរិត​នៃ​កិច្ចខិតខំ​ព្យាយាម​របស់​ពួកគេ​ក្នុង​កិច្ចការ​របស់ទ្រង់ ។

សេចក្តី​អធិប្បាយ និង ព័ត៌មាន​សាច់រឿង

គោលលទ្ធិ និង សេចក្តី​សញ្ញា ១២៤:៨៤-៨៦ ។ អាលម៉ុន បាបបិត

អាលម៉ុន បាបបិត គឺ​ជា​សមាជិក​ម្នាក់​នៃ​ជំរុំ​ស៊ីយ៉ូន ហើយ​ត្រូវបាន​តែងតាំង​ជា​សមាជិក​នៃ​កូរ៉ុម​ទីមួយ​នៃ​ពួក​ចិតសិប​នាក់​នៅថ្ងៃ​ទី ២៨ ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៨៣៥ ។ អាលម៉ុន ធ្លាប់​មាន​ប្រវត្តិ​ពុំ​ខ្វាយខ្វល់​នឹង​ការទូន្មាន​របស់​អ្នក​ដឹកនាំ​សាសនាចក្រ ហើយ​នាំ​មនុស្ស​ដទៃ​ឲ្យ​ធ្វើតាម​ការសម្រេច​ចិត្ត​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​លោក ។

នៅ​ក្នុង គោលលទ្ធិ និង សេចក្តីសញ្ញា ១២៤:៨៤, ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រើ​ការប្រៀបធៀប​អំពី​កូនគោ​មាស ( សូមមើល និក្ខមនំ ៣២) ដើម្បី​ពិពណ៌នា​អំពី​អាកប្បកិរិយា​របស់ អាលម៉ុន បាបបិត ។ អាលម៉ុន បាន​បង្កើត​ការទូន្មាន​របស់​ខ្លួន ដែល​ជា​អ្វី​មួយ​ដែល​ពួកបរិសុទ្ធគួរតែធ្វើតាមការទូន្មាននោះជាជាងធ្វើតាមការទូន្មាន​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​បាន​ប្រទានឲ្យ​តាមរយៈ​គណៈប្រធាន​ទីមួយ ។

គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដីសញ្ញា ១២៦:១ ។ បេសកកម្ម​របស់​កូរ៉ុម​នៃ​ពួក​សាវក​ដប់ពីរ​នាក់​នៅ​ចក្រភព​អង់គ្លេស

« នៅខែ មេសា ឆ្នាំ ១៨៤០ នៅពេល​សាវក​ផ្សេង​ទៀត បាន​មក​ដល់​កោះ​ប្រទេស​អង់គ្លេស ព្រិកហាំ យ៉ង់ ដែល​បាន​ចាត់​ថា​ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​នៃ​សាសនាចក្រ​នៅក្នុង​បេសកកម្ម​ប្រទេស​អង់គ្លេស បាន​កោះហៅ​បងប្អូន​ប្រុស​ទាំង​នោះ​ទៅ ប្រេស្តុន​សម្រាប់​សន្និសីទ​ទូទៅ​របស់​សាសនាចក្រ ។… កិច្ចការ​ដំបូង​គឺ​ការតែងតាំង វិលឡឺឌ រិចឌ្ស [ ដែល​កំពុង​បម្រើ​នៅក្នុង​គណៈប្រធាន​បេសកកម្ម ] ឲ្យ​បម្រើ​ក្នុង​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​សាវក​ស្របតាម​វិវរណៈ​នៅក្នុងឆ្នាំ ១៨៣៨ [ សូមមើល គ. និង ស ១១៨:៦] ។… ឥឡូវ​នេះ​មាន​សមាជិក​ប្រាំបី​នាក់​នៃ​ពួក​ដប់ពីរនាក់​នៅលើ​កោះ​ប្រទេស​អង់គ្លេស ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ព្រិកហាំ យ៉ង់ , ហ៊ីប៊ើរ ស៊ី គិមបុល, ប៉ាលី ភី ប្រាត្ត ,អួរសុន ប្រាត្ត ,យ៉ូហាន ថេលើរ, វិលហ្វូឌ វូឌដ្រុព្វ ចច អេ ស្ម៊ីធ និង វិលឡឺឌ រីឆាដ ។ មនុស្ស​ពីរ​នាក់​ទៀត វិលលាម ស្ម៊ីធ និង យ៉ូហាន អ៊ី ភេច ពុំ​បាន​បម្រើ​បេសកកម្ម​នៅ​ប្រទេស​អង់គ្លេស​ឡើយ ។ អួរសុន​ ហៃឌ បាន​មក​ដល់​ពេល​ក្រោយ បាន​ធ្វើការ​ជាមួយ​បងប្អូន​ប្រុស​ទាំង​នោះ​អស់​រយៈពេល​ជា​ច្រើន​ខែ​នៅ​ប្រទេស​អង់គ្លេស ហើយ​បន្ទាប់​មក​បាន​ទៅ​ភីលីស្ទីន ដើម្បី​ឧទ្ធិស​ទឹកដី​នោះ​សម្រាប់​ការវិលត្រឡប់មក​វិញ​របស់​សាសន៍​យូដា ។ តំណែង​ទំនេរ​មួយ​នៅក្នុង​ពួកដប់​ពីរនាក់​នៅតែ​ទំនេរ​នៅពេល​នោះ » (Church History in the Fulness of Times Student Manual, ការបោះពុម្ព​ទី ២. [Church Educational System manual, ឆ្នាំ ២០០៣ ],ទំព័រ ២៣១ ) ។

នៅពេល​ព្រិកហាំ យ៉ង់ បាន​ដឹកនាំ​ពង្រីក​កិច្ចការ​អ្នក​ផ្សព្វផ្សាយ​សាសនា​ទូទាំង​កោះ​នៃ​ប្រទេស​អង់គ្លេស លោក​បាន​បង្ហាញ​ខាង​វិញ្ញាណ​ដ៏​អស្ចារ្យ និង សមត្ថភាព​នៃ​រដ្ឋបាល ។ ក្រោម​ការដឹកនាំ​របស់​ព្រិកហាំ យ៉ង់ និង សាវក​ផ្សេង​ទៀត​សាសនាចក្រ​បាន​រីក​ចម្រើន​យ៉ាង​អស្ចារ្យ​នៅ​ក្នុង​ចក្រភព​អង់គ្លេស ។ នៅពេល​នោះ​សាវក​ស្ទើរតែ​ទាំងអស់ បាន​ចាកចេញ​ពី​ប្រទេស​អង់គ្លេស​នៅ​ចុង​ខែ មេសា ឆ្នាំ ១៨៤១ មនុស្សចន្លោះពី ៧០០០ និង ៨០០០ នាក់​បាន​ចូល​សាសនាចក្រ ក្នុងនោះមនុស្ស ប្រហែល​១០០០​នាក់​បាន​ធ្វើ​អន្តោប្រវេសន៍​ទៅ​ទីក្រុង​ណៅវូ​ពីរបី​ខែ​មុន ។

« បេសកកម្ម​នេះ​គឺ​ជា​ពេល​សំខាន់​មួយ​នៃ​ការបំពាក់បំប៉ន និង មាន​ភាព​ចាស់ទុំ​សម្រាប់​កូរ៉ុម​នៃ​ពួក​សាវក​ដប់ពីរ​នាក់ ។ ព្រិកហាំ យ៉ង់ បាន​ពង្រឹង​ជំនាញ​នៃ​ភាព​ដឹកនាំ ដែល​មិន​យូរមិន​ឆាប់​នឹង​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ដើម្បី​ប្រើ​វា​នៅក្នុង​ទីក្រុង​ណៅវូ ។… តាមរយៈ​ការសាកល្បង និង ការលះបង់​នៅក្នុង​ប្រទេស​អង់គ្លេស ព្រមទាំង​ការធ្វើការ​ក្នុង​គោលដៅ​រួម នោះពួក​ដប់ពីរនាក់​បាន​រួមគ្នា​ក្នុង​របៀប​មួយ​ដែល​ធានា​ឲ្យ​មាន​ភាព​រឹងមាំ​ក្នុង​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​សាសនាចក្រ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​បន្តបន្ទាប់​ទៀត » ( Church History in the Fulness of Times,ទំព័រ ២៣៤ ) ។

គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដីសញ្ញា ១២៦:៣ ។ ការយកចិត្ត​ទុកដាក់​របស់​ព្រិកហាំ យ៉ង់ ចំពោះ​គ្រួសារ​របស់​លោក

បន្ទាប់​ពី​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​ពី​ចក្រភព​អង់គ្លេសវិញ ព្រិកហាំ យ៉ង់ បាន​ធ្វើតាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ឲ្យ « ថែទាំ​គ្រួសារ​របស់​ [ លោក ] ឲ្យ​បាន​ស្រួលបួល » (គ. និង ស. ១២៦:៣) ។ លោក​ចំណាយ​ពេល​រាល់​ថ្ងៃ​ដើម្បី​ណែនាំ និង អធិស្ឋាន​ជាមួយ​កូនៗ​របស់លោក​ដែលក្នុងការ​ចងចាំ​ថា​លោក​គឺ​ជា​ឪពុកស្លូតបូត និង ជាទីស្រឡាញ់ ។

ព្រិកហាំ យ៉ង់ មាន​អាយុ ៤០ នៅពេល​វិវរណៈ​នៅក្នុង គោលលទ្ធិ និង សេចក្តីសញ្ញា ១២៦ ត្រូវបាន​ទទួល ប៉ុន្តែ​ដំណើរ​រឿង​ខាង​ក្រោម​បង្ហាញ​ពី​ការលះបង់​ដ៏​យូរអង្វែង​ចំពោះ​គ្រួសារ​លោក ៖

« កាល​អាយុ ២៣ ឆ្នាំ លោក​បាន​រៀបការ​ជាមួយ មីរៀម អែនជេលីន វ៉ើក ។ គូស្វាមី​ទាំងពីរ​នាក់​ថ្មោងថ្មីនេះ​បានមានកូន​ស្រី​ពីរ​នាក់ ។ ព្រិកហាំ បាន​ផ្គត់ផ្គង់​គ្រួសារ​លោក ដោយ​ការធ្វើ និង ជួសជុល​កៅអី តុ និង ទូដាក់​ចាន ព្រមទាំង​ដាក់​បង្អូច ទ្វារ ជណ្តើរ និង ឡកំដៅ​ធ្វើពីដែក ។…

« នៅពេល​មីរៀម​បាន​ឆ្លង​ជំងឺ​របេង ព្រិកហាំ​ទទួល​បន្ទុក​នៃកិច្ចការ​របស់​នាង​កាន់តែ​ច្រើន​លើ​កិច្ចការ​របស់​លោក​ផ្ទាល់ ។ នៅពេល​នាង​កាន់តែ​ឈឺ​ធ្ងន់ទៅៗ​នៅលើ​គ្រែ នោះលោក​តែងតែ​រៀបចំ​អាហារ​ពេលព្រឹក​សម្រាប់​គ្រួសារ ស្លៀកសម្លៀក​បំពាក់​ឲ្យ​កូន​ស្រី​របស់​លោក សម្អាត​ផ្ទះ ហើយ ‹ បី​ភរិយា​លោកដាក់​លើ​កៅអី​យោល​នៅ​ក្បែរ​ឡ​កម្តៅ ហើយ​ទុក​ឲ្យ​នាង​នៅ​ទី​នោះ​រហូត​ដល់​លោក​ត្រឡប់​មក​វិញ​នៅពេល​ល្ងាច › នៅពេល​លោក​ចម្អិន​អាហារ​ពេលយប់នាំកូនៗទៅគេង ហើយបញ្ចប់កិច្ចការផ្ទះ [ ស៊ូសា យ៉ង់ ហ្គេត និង លៀ ឌី វិតសូ, The Life Story of Brigham Young ( ឆ្នាំ ១៩៣០ ) ទំព័រ ៥ ] ។ បទពិសោធន៍​របស់​លោក​នៅក្នុង​យុវវ័យ និង កាលពី​ទើប​តែ​រៀបការ​ក្នុង​ការថែទាំ​កូនៗ និង រៀបចំ​ផ្ទះ​បាន​បង្រៀន​លោក​កាន់តែ​ច្រើន​អំពី​ការសម្របសម្រួល​គ្រួសារ និង កិច្ចការ​ផ្ទះ ។ ច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក លោក​បាន​ទូន្មាន​ពួក​បរិសុទ្ធ​អំពី​ប្រធាន​បទ​ទាំង​នេះ ហើយ​និយាយដោយមោទនៈភាពថា​លោក​អាច​ប្រកួត​ឈ្នះ ‹ ស្ត្រី​ទាំងអស់​នៅក្នុង​សហគមន៍ [ នេះ ] ជាមួយ​នឹង​កិច្ចការ​ផ្ទះ › [Deseret News, ថ្ងៃទី ១២ ខែ សីហា ឆ្នាំ ១៨៥៧ ទំព័រ ៤ ] » (Teachings of Presidents of the Church: Brigham Young [ ឆ្នាំ ១៩៩៧ ] ទំព័រ) ។

« ក្រៅពី​អាច​ចំណាយ​ពេល​ច្រើន​ជាមួយ​គ្រួសារ​របស់​លោក​ក្រោយ​ពី​វិវរណៈ​នេះ [គ. និង ស. ១២៦] នោះ​ព្រិកហាំ យ៉ង់ ក៏​បាន​នៅ​ក្បែរ​ព្យាការី យ៉ូសែប ស៊្មីធ អស់​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ជាង​លោក​អាច​ធ្វើ​បាន​កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ( គឺ​មាន​ចំនួន​ម្ភៃ​ប្រាំបី​ខែ នៃ​ជីវិត​ចុង​ក្រោយ​របស់​យ៉ូសែប ដែល​នៅ​សល់​តែ​សាមសិប​ប្រាំមួយ​ខែ​ប៉ុណ្ណោះ ) ។

« ប្រាកដ​ថា វាបីដូចជា​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ដឹងពី​អនាគត ព្រិកហាំ យ៉ង់ និង អនាគត​របស់​សាសនាចក្រ ដោយ​បាន​ឲ្យ ព្រិកហាំ នៅក្បែរ​យ៉ូសែប ដូច្នេះ​លោក​អាច​រៀន​ពីអ្វីដែលចាំបាច់ដើម្បីដឹង ដើម្បីដឹកនាំសាសនាចក្រ​បន្ទាប់​ពី​យ៉ូសែប​ស្លាប់ » (Doctrine and Covenants Student Manual, ការបោះពុម្ព​លើកទី ២. [Church Educational System manual, ឆ្នាំ ២០០១ ], ទំព័រ ៣១៣ ) ។

ទោះបី​ជា​ព្រិកហាំ មិន​តម្រូវ​ឲ្យ​ចាកចេញ​ពី​គ្រួសារ​លោក​ទៅ​បម្រើ​បេសកកម្ម​បន្ថែម​ទៀត​ក្តី ក៏​លោក​នៅតែ​បម្រើ​បេសកកម្ម​រយៈពេល​ខ្លីៗ​មួយ​ចំនួន​ពីមុន​ព្យាការី​ស្លាប់ ។