Enos bidt uit alle macht en verkrijgt vergeving van zijn zonden — De stem van de Heer klinkt in zijn binnenste en belooft het heil voor de Lamanieten op een later tijdstip — De Nephieten trachten de Lamanieten te herwinnen — Enos verheugt zich in zijn Verlosser. Ongeveer 420 v.C.

 ZIE, het geschiedde dat ik, aEnos, wetende dat mijn vader een brechtvaardig man was — want hij heeft mij conderwezen in zijn taal, en tevens in de dlering en terechtwijzing des Heren — en gezegend zij de naam van mijn God daarvoor —

 en ik zal u vertellen van de aworsteling die ik heb gehad voor het aangezicht van God voordat ik bvergeving van mijn zonden ontving.

 Zie, ik ging op dieren jagen in de wouden; en de woorden die ik mijn vader dikwijls had horen spreken aangaande het eeuwige leven en de avreugde der heiligen bdrongen tot diep in mijn hart door.

 En mijn ziel ahongerde; en ik bknielde voor mijn Maker neer en ik riep Hem aan in machtig cgebed en smeking voor mijn eigen ziel; en de gehele dag riep ik Hem aan; ja, en toen de avond viel, verhief ik mijn stem nog steeds, zodat zij tot de hemelen reikte.

 En er kwam een astem tot mij, zeggende: Enos, uw zonden zijn u vergeven, en gij zult worden gezegend.

 En ik, Enos, wist dat God niet kon liegen; daarom was mijn schuld weggevaagd.

 En ik zeide: Heer, hoe is het geschied?

 En Hij zeide tot mij: Door uw ageloof in Christus, die gij nooit tevoren hebt gehoord of gezien. En vele jaren zullen voorbijgaan voordat Hij Zich in het vlees zal openbaren; welnu, ga heen, uw geloof heeft u bgezond gemaakt.

 Nu geschiedde het, toen ik deze woorden had gehoord, dat er een averlangen bij mij opkwam naar het welzijn van mijn broeders, de Nephieten; daarom bstortte ik mijn gehele ziel voor God uit om hunnentwil.

 10 En terwijl ik aldus in de geest worstelde, zie, klonk de stem des Heren opnieuw in mijn abinnenste, zeggende: Ik zal naar uw broeders omzien volgens hun ijver in het onderhouden van mijn geboden. Ik heb hun dit land bgegeven, en het is een heilig land; en Ik cvervloek het niet, behalve wegens ongerechtigheid; daarom zal Ik naar uw broeders omzien volgens hetgeen Ik heb gezegd; en hun overtredingen zal Ik met smart op hun eigen hoofd doen neerkomen.

 11 En nadat ik, Enos, deze woorden had gehoord, begon mijn geloof onwrikbaar te worden in de Heer; en ik bad tot Hem en streed lang en menigmaal voor mijn broeders, de Lamanieten.

 12 En het geschiedde, nadat ik met alle ijver had agebeden en gezwoegd, dat de Heer tot mij zeide: Ik zal u geven naar uw bverlangens wegens uw geloof.

 13 En nu, zie, dit was het verlangen dat ik van Hem verlangde: dat als mijn volk, de Nephieten, tot overtreding verviel en op enigerlei wijze werd avernietigd, en de Lamanieten niet werden vernietigd, dat de Here God een kroniek van mijn volk, de Nephieten, zou bbewaren, zo nodig zelfs door de kracht van zijn heilige arm, opdat deze te eniger tijd in de toekomst voor de Lamanieten ctevoorschijn zou worden gebracht, zodat zij misschien tot het dheil zouden worden gebracht —

 14 want op dat moment waren onze inspanningen om hen tot het ware geloof terug te brengen atevergeefs. En zij zwoeren in hun verbolgenheid dat zij, zo mogelijk, onze kronieken en ons zouden bvernietigen, en eveneens alle overleveringen van onze vaderen.

 15 Welnu, wetend dat de Here God in staat was onze kronieken te abewaren, riep ik Hem voortdurend aan, want Hij had mij immers gezegd: Wat gij ook in geloof vraagt, gelovende dat gij zult ontvangen in de naam van Christus, zult gij ontvangen.

 16 En ik had geloof, en ik riep God aan de akronieken te willen bbewaren; en Hij verbond Zich ertoe jegens mij dat Hij ze voor de Lamanieten ctevoorschijn zou brengen in de door Hemzelf bestemde tijd.

 17 En ik, Enos, wist dat het zou zijn volgens het verbond dat Hij gesloten had; daarom was mijn ziel gerust.

 18 En de Heer zeide tot mij: Uw vaderen hebben dit eveneens van Mij verlangd; en het zal hun geschieden naar hun geloof; want hun geloof was als het uwe.

 19 En nu geschiedde het dat ik, Enos, uitging onder het volk van Nephi, profeterende over de dingen die zouden komen en getuigende van de dingen die ik had gehoord en gezien.

 20 En ik getuig dat het volk van Nephi er ijverig naar streefde de Lamanieten tot het ware geloof in God terug te brengen. Maar onze ainspanningen waren tevergeefs; hun haat stond vast en zij werden door hun boze aard geleid, zodat zij wild en woest werden, en een bbloeddorstig volk, vol cafgoderij en vuilheid; ze voedden zich met roofdieren, woonden in tenten en zwierven in de wildernis rond met een korte lederen gordel om hun lendenen en hun hoofd geschoren; en zij waren vaardig in het hanteren van de dboog en het kromzwaard en de strijdbijl. En velen van hen aten niets anders dan rauw vlees; en zij waren er voortdurend op uit ons te vernietigen.

 21 En het geschiedde dat het volk van Nephi het land bebouwde en allerlei graan- en fruitsoorten ateelde, en kudden runderen en kudden van allerlei vee en geiten en wilde geiten en ook vele paarden.

 22 En er waren buitengewoon veel aprofeten onder ons. En het volk was een bhalsstarrig volk, traag van begrip.

 23 En niets behalve buitengewone astrengheid, bprediken en profeteren over oorlogen en twisten en vernietigingen, en hen voortdurend cherinneren aan de dood en de duur der eeuwigheid, en de oordelen en de macht Gods en al deze zaken — een dvoortdurende opwekking om hen in de vreze des Heren te houden; ik zeg u, niets minder dan deze dingen en buitengewoon duidelijke taal konden hen ervan weerhouden spoedig tot vernietiging te vervallen. En op deze manier schrijf ik over hen.

 24 En ik heb in de loop van mijn dagen oorlogen tussen de Nephieten en de Lamanieten gezien.

 25 En het geschiedde dat ik oud begon te worden, en er waren honderdnegenenzeventig jaar verstreken vanaf het tijdstip waarop onze vader Lehi Jeruzalem had averlaten.

 26 En ik zag dat ik weldra moest afdalen in mijn graf, nadat ik er door de macht Gods toe was gedreven tot dit volk te prediken en te profeteren, en het woord te verkondigen volgens de waarheid die in Christus is. En ik heb het al mijn dagen verkondigd en heb mij erin verheugd boven hetgeen der wereld is.

 27 En ik ga weldra naar de plaats van mijn arust, die bij mijn Verlosser is; want ik weet dat ik in Hem zal rusten. En ik verheug mij op de dag dat mijn bsterfelijk lichaam consterfelijkheid zal aandoen en voor Hem zal staan; dan zal ik zijn aangezicht met welbehagen aanschouwen, en Hij zal tot mij zeggen: Kom tot Mij, gij gezegende, er is een plaats voor u bereid in de dwoningen van mijn Vader. Amen.