ព្រះ​គម្ពីរ​មរមន ​គឺជា​គម្ពីរ​ពិសិដ្ឋ​មួយ​ប្រៀប​បាន​ទៅ​នឹង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប។ ព្រះ​គម្ពីរ​នេះ ​គឺជា​បញ្ជី​ប្រវត្តិ​អំពី​ការ​ទំនាក់​ទំនង​នៃ​ព្រះ​ចំពោះ​មនុស្ស​ជំនាន់​ដើម​នៃ​ទ្វីប​អាមេរិក ហើយ​វា​មាន​នូវ​ភាព​ពោរ​ពេញ នៃ​ដំណឹង​ល្អ​ដ៏​អស់​កល្ប​ជានិច្ច។

ព្រះ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​សរសេរ​ដោយ​ពួក​ព្យាការី​បុរាណ​ជា​ច្រើន ដោយ​វិញ្ញាណ​នៃ​ការ​ព្យាករណ៍ និង​វិវរណៈ។ ពាក្យ​ពេចន៍​របស់​ពួក​គេ​បាន​ឆ្លាក់​នៅ​លើ​ផ្ទាំង​មាស​ទាំង​ឡាយ ដែល​បាន​ដកស្រង់ ហើយ​សង្ខេប​ដោយ​ព្យាការី​-ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ម្នាក់​មាន​នាម​ថា មរមន។ បញ្ជី​ប្រវត្តិ​នេះ​រៀប​រាប់​អំពី​ដំណើរ​រឿង​នៃ​អារ្យធម៌​ដ៏​ធំ​ពីរ។ អារ្យធម៌​មួយ​បាន​ចេញ​មក​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡិម នៅ​ឆ្នាំ​៦០០ មុន គ.ស., ហើយ​ក្រោយ​មក​បាន​បំបែក​ចេញ​ជា​ពីរ​សាសន៍ ហៅ​ថា​ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ និង​ពួក​សាសន៍​លេមិន។ អារ្យធម៌​មួយ​ទៀត ​បាន​ចេញ​មក​មុន​ជា​យូរ​ហើយ គឺ​នៅ​ក្នុង​ជំនាន់​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​ទ្រង់​បាន​បំភាន់​ភាសា​ទាំង​ឡាយ​នៅ​ឯ​ប៉ម​នៃ​ក្រុង​បាបិល។ ក្រុម​នេះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា ពួក​សាសន៍​យ៉ារេឌ។ ច្រើន​ពាន់​ឆ្នាំ​កន្លង​មក សាសន៍​ទាំង​អស់​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ចោល លើក​លែងតែ​ពួក​សាសន៍​លេមិន ហើយ​ពួក​គេ​គឺជា​ពួក​ដូនតា​សំខាន់​របស់​ពួក​ឥណ្ឌា​សាសន៍​អាមេរិកកាំង​ដើម។

ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​សំខាន់​បំផុត ដែល​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​មរមន គឺជា​ការងារ​បម្រើ​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​ផ្ទាល់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ។ ព្រះ​គម្ពីរ​នេះ ​នាំ​មក​នូវ​គោលលទ្ធិ​ទាំង​ឡាយ​នៃ​ដំណឹង​ល្អ ផ្ដល់​នូវ​ចំណុច​សំខាន់​អំពី​ផែនការ​នៃ​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ ហើយ​ប្រាប់​ដល់​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​អំពី​អ្វី​ដែល​គេ​ត្រូវ​ធ្វើ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ទទួល​សេចក្ដី​សុខសាន្ត នៅ​ក្នុង​ជីវិត​នេះ និង​សេចក្ដី​សង្គ្រោះ​ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ខាង​មុខ។

ក្រោយ​ពី​មរមន​បាន​សរសេរ​ចប់​ហើយ លោក​ក៏​បាន​ប្រគល់​ដំណើរ​រឿង​នេះ​ទៅ​កូន​ប្រុស​លោក​ឈ្មោះ មរ៉ូណៃ​ គឺជា​អ្នក​ដែល​បាន​បន្ថែម​ពាក្យ​ផ្ទាល់​របស់​លោក​ខ្លះ ហើយ​បាន​លាក់​ផ្ទាំង​ទាំង​នេះ​នៅ​ក្នុង​កូន​ភ្នំ​គូម៉ូរ៉ា នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​១៨២៣ គឺ​មរ៉ូណៃ​ដដែល​នេះ ​ដែល​ជា​អ្នក​បាន​រស់​ឡើង​វិញ ព្រម​ទាំង​បាន​ទទួល​សិរី​ល្អ​ហើយ​នោះ បាន​លេច​មក​ឲ្យ​ព្យាការី យ៉ូសែប ស៊្មីធ ឃើញ ហើយ​បាន​បង្គាប់​លោក អំពី​បញ្ជី​ប្រវត្តិ​បុរាណ ហើយ​និង​ការ​បកប្រែ​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ​ទៅ​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស។

លុះ​ដល់​ពេល​កំណត់​ហើយ ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ទៅ​យ៉ូសែប ស៊្មីធ ដែល​ជា​អ្នក​បកប្រែ​ផ្ទាំង​ទាំង​នេះ​ដោយ​អំណោយទាន និង​ព្រះ​ចេស្ដា​នៃ​ព្រះ។ ឥឡូវ​នេះ បញ្ជី​ប្រវត្តិ​ត្រូវ​បាន​បោះពុម្ព​ទៅ​ជា​ភាសា​ជា​ច្រើន ដែល​ជា​សាក្សី​បន្ថែម​ដ៏​ថ្មី​មួយ​ទៀត​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ គឺជា​ព្រះ​រាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់នៅ ហើយ​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​មក​រក​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ធ្វើ​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ និង​ពិធី​បរិសុទ្ធ​ទាំង​ឡាយ​នៃ​ដំណឹង​ល្អ​របស់​ទ្រង់ នោះ​នឹង​បាន​សង្គ្រោះ។

អំពី​បញ្ជី​នេះ ព្យាការី​យ៉ូសែប ស៊្មីធ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា « ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​បង​ប្អូន​ទាំង​ឡាយ​ថា ព្រះ​គម្ពីរ​មរមន គឺជា​គម្ពីរ​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ​បំផុត ជាង​គម្ពីរ​នានា​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ ហើយ​ជា​មូលដ្ឋាន​នៃ​សាសនា​របស់​យើង ហើយ​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ​អាច​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​បាន ដោយ​សារ​ធ្វើ​តាម​សិក្ខាបទ​ទាំង​ឡាយ​នៃ​គម្ពីរ​នេះ​ជាជាង​គម្ពីរ​ដទៃ​ទាំង​អស់ »។

ក្រៅ​ពី យ៉ូសែប ស៊្មីធ ព្រះ​អម្ចាស់​ទ្រង់​ប្រទាន​ដល់​មនុស្ស​១១​នាក់​ទៀត ឲ្យ​ឃើញ​ផ្ទាំង​មាស​ទាំង​នេះ ដោយ​ខ្លួន​គេ​ផ្ទាល់ ហើយ​ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​សាក្សី​ដ៏​ពិសេស​អំពី​សេចក្ដី​ពិត និង​ទេវភាព​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​មរមន។ សេចក្ដី​បន្ទាល់​របស់​ពួក​គេ​មាន​ចុះ​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ​ក្នុង​ចំណោម​នៃ ​« ទី​បន្ទាល់​នៃ​ពួក​សាក្សី​បី​នាក់ » និង « ទី​បន្ទាល់​នៃ​ពួក​សាក្សី​ប្រាំ​បី​នាក់ »។

យើង​សូម​អញ្ជើញ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​នៅ​គ្រប់​ទិសទី សូម​ឲ្យ​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ​មរមន សូម​ឲ្យ​ពិចារណា​មើល​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​នូវ​ពាក្យ​ពេចន៍​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ ហើយ​បន្ទាប់​មក សូម​ឲ្យ​សួរ​ដល់​ព្រះ​ជា​ព្រះ​វរបិតា​ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​ដោយ​នូវ​ព្រះ​នាម​នៃ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ថា​តើ​គម្ពីរ​នេះ​ពិត​ឬ​ទេ។ អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ធ្វើ​តាម​បែបបទ​នេះ ហើយ​សូម​សួរ​ដោយ​សេចក្ដី​ជំនឿ នោះ​នឹង​បាន​ទទួល​ទី​បន្ទាល់​អំពី​សេចក្ដី​ពិត និង​ទេវភាព​របស់​គម្ពីរ​នេះ ដោយ​ព្រះ​ចេស្ដា​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ (សូម​មើល​គម្ពីរ​មរ៉ូណៃ ១០:៣–៥)។

អស់​អ្នក​ណា​ដែល​បាន​ទទួល​ទី​បន្ទាល់​ដ៏​ប្រសើរ​ពី​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ក៏​នឹង​បាន​ដឹង​ដោយ​សារ​ព្រះ​ចេស្ដា​ដដែល​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ គឺជា​ព្រះ​អង្គ​សង្គ្រោះ​នៃ​ពិភពលោក ថា​យ៉ូសែប ស៊្មីធ គឺជា​អ្នក​ទទួល​វិវរណៈ និង​ជា​ព្យាការី​របស់​ទ្រង់​នៅ​ជាន់​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់ ហើយ​ថា​សាសនាចក្រ​នៃ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​នៃ​ពួក​បរិសុទ្ធ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ គឺជា​នគរ​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​បាន​ស្ដារ​ឡើង​វិញ​ម្ដង​ទៀត​នៅ​លើ​ផែនដី ដើម្បី​រៀបចំ​សម្រាប់​ការ​យាង​មក​លើក​ទី​ពីរ​នៃ​ព្រះ​មែស៊ី៕

ទី​បន្ទាល់​នៃ​ពួក​សាក្សី​បី​នាក់ ​

សូម​ឲ្យ​បាន​ដឹង​ដល់​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍ គ្រប់​ពូជ​មនុស្ស គ្រប់​ភាសា ហើយ​នឹង​គ្រប់​ទាំង​ប្រជាជន ដែល​កិច្ចការ​នេះ​មក​ដល់​គេថា​ ៖ យើង ដោយ​សារ​ព្រះ​គុណ​នៃ​ព្រះ​ដ៏​ជា​ព្រះ​វរបិតា និង​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​របស់​យើង បាន​ឃើញ​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ ដែល​មាន​បញ្ជី​នេះ គឺជា​បញ្ជី​អំពី​ប្រជាជន​នីហ្វៃ និង​អំពី​ពួក​សាសន៍​លេមិន ជា​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ព្រម​ទាំង​អំពី​ប្រជាជន​យ៉ារេឌ ដែល​បាន​ចេញ​មក​ពី​ប៉ម ដូចដែល​បាន​ពោល​មក​ហើយ​នោះ។ ហើយ​យើង​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ​នេះ​បាន​បកប្រែ​ឡើង ដោយ​សារ​អំណោយទាន និង​ព្រះ​ចេស្ដា​នៃ​ព្រះ ត្បិត​សំឡេង​នៃ​ព្រះ​បាន​ថ្លែង​ប្រាប់​យើង​ថា​ដូច្នោះ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ យើង​ដឹង​ជា​ពិត​ប្រាកដ​ថា ការ​បកប្រែ​នេះ​ត្រឹម​ត្រូវ​ពិតមែន។ ហើយ​យើង សូម​ធ្វើ​បន្ទាល់​ថា យើង​បាន​ឃើញការ​ឆ្លាក់​ត្រា​ដែល​នៅ​លើ​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ ហើយការ​ឆ្លាក់​ត្រា​នោះ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ឃើញ ដោយ​ព្រះ​ចេស្ដា​នៃ​ព្រះ ពុំ​មែន​ដោយ​ចេស្ដា​នៃ​មនុស្ស​ទេ។ ហើយ​យើង​សូម​ថ្លែង​ដោយ​ម៉ឺងម៉ាត់​ថា មាន​ទេវតា​នៃ​ព្រះ​បាន​ចុះ​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​នាំ​យក​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ​មក​បង្ហាញ​នៅ​ចំពោះ​ភ្នែក​យើង ដែល​យើង​បាន​ទាំង​មើល ហើយ​ឃើញ​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ ព្រម​ទាំង​ការ​ឆ្លាក់​ត្រា​នៅ​លើ​នោះ​ផង ហើយ​យើង​ដឹង​ថា ដោយ​សារ​ព្រះ​គុណ​នៃ​ព្រះ​ដ៏​ជា​ព្រះ​វរបិតា និង​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​របស់​យើង ​យើង​បាន​មើល​ឃើញ ហើយ​ធ្វើ​បន្ទាល់​ថា អ្វីៗ​ទាំង​អស់​មាន​ជា​ការ​ពិត​មែន។ ហើយ​គឺជា​រឿង​ដ៏​ចម្លែក​អស្ចារ្យ​ដែល​ភ្នែក​យើង​បាន​ឃើញ។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​សោត សំឡេង​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​បញ្ជា​យើង​ថា យើង​គួរ​ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី​រឿង​នេះ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ ទុក​ជា​ទី​គោរព​តាម​ព្រះ​បញ្ញត្តិ​ទាំង​ឡាយ​នៃ​ព្រះ យើង​សូម​ថ្លែង​ទី​បន្ទាល់​អំពី​រឿង​ទាំង​អស់​នេះ។ ហើយ​យើង​ដឹង​ថា បើ​យើង​ស្មោះត្រង់​នឹង​ព្រះ​គ្រីស្ទ នោះ​យើង​នឹង​អាច​កម្ចាត់​សំលៀក​បំពាក់​របស់​យើង ពី​លោហិត​នៃ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​បាន ហើយ​ឲ្យ​បាន​ឃើញ​ថា​គ្មាន​ទោស​នៅ​ចំពោះ​វេទិកា​នៃ​ជំនុំ​ជំរះ​នៃ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ព្រម​ទាំង​បាន​ស្នាក់​នៅ​ជាមួយ​នឹង​ទ្រង់ នៅ​លើ​ស្ថានសួគ៌​ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច។ ហើយ​យើង​សូម​ថ្វាយ​កិត្តិយស​នេះ​ដល់​ព្រះ​វរបិតា និង​ព្រះ​រាជ​បុត្រា ហើយ​និង​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​ជា​ព្រះ​តែមួយ។ អាម៉ែន៕

អូលីវើរ ខៅឌើរី

ដាវីឌ វិតមើរ

ម៉ាទិន ហារីស

ទី​បន្ទាល់​នៃ​ពួក​សាក្សី​ប្រាំ​បី​នាក់

សូម​ឲ្យ​បាន​ដឹង​ដល់​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍ គ្រប់​ពូជ​មនុស្ស គ្រប់​ភាសា ហើយ​នឹង​គ្រប់​ទាំង​ប្រជាជន ដែល​កិច្ចការ​នេះ​មក​ដល់​គេ​ថា ៖ ​យ៉ូសែប ស៊្មីធ ជុញ្ញ័រ ជា​អ្នក​បកប្រែ​រឿង​នេះ បាន​បង្ហាញ​យើង​នូវ​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ ដូចដែល​បាន​ពោល​មក​ហើយ​នោះ ដែល​មាន​រូបរាង​ជា​មាស ហើយ​នូវ​សន្លឹក​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​លោក​ស៊្មីធ​បាន​បកប្រែ​មក​នោះ យើង​បាន​កាន់​ដោយ​ដៃ​យើង​ផ្ទាល់ យើង​ថែម​ទាំង​បាន​ឃើញ​ការ​ឆ្លាក់​ត្រា​នៅ​លើ​នោះ​ផង របស់​ទាំង​អស់​នោះ​មាន​រូបរាង​ដូច​ជា​វត្ថុ​ស្នាដៃ​បុរាណ​មួយ​យ៉ាង​ចំណាន។ ហើយ​រឿង​នេះ យើង​សូម​ធ្វើ​បន្ទាល់​ដោយ​ម៉ឺងម៉ាត់​ថា លោក​ស៊្មីធ បាន​បង្ហាញ​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ​ដល់​យើង ត្បិត​យើង​បាន​ទាំង​ឃើញ និង​លើក ហើយ​ដឹង​ជា​ប្រាកដ​ថា លោក​ស៊្មីធ​មាន​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ ដែល​យើង​បាន​និយាយ​នោះ​ពិត។ ហើយ​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​សូម​ប្រគល់​នាម​យើង​ដល់​មនុស្ស​លោក ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​សាក្សី​ដល់​មនុស្ស​លោក​ចំពោះ​អ្វីៗ​ដែល​យើង​បាន​ឃើញ ហើយ​យើង​មិន​បាន​ពោល​ពាក្យ​កុហក​សោះ ត្បិត​ព្រះ​ទ្រង់​ជា​សាក្សី​ក្នុង​រឿង​នេះ៕

គ្រីស្ទាន វិតមើរ

យ៉ាកុប វិតមើរ

ពេត្រុស វិតមើរ

យ៉ូហាន វិតមើរ

ហៃរាំ ភេជ

យ៉ូសែប ស៊្មីធ ស៊ីញ្ញ័រ

ជុញ្ញ័រ​ហៃរុម ស៊្មីធ

សាំយូអែល អេច ស៊្មីធ

ទី​បន្ទាល់​នៃ​ព្យាការី​យ៉ូសែប​ស៊្មីធ

ពាក្យ​ផ្ទាល់​របស់​ព្យាការី​យ៉ូសែប​ស៊្មីធ អំពី​ការ​លេច​មក​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​មរមន គឺ​មាន​ដូច​ត​ទៅ​នេះ ៖

« នៅ​វេលា​រាត្រី​នៃ … ថ្ងៃ​ទី​២១ ខែ​កញ្ញា (១៨២៣) … ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​អធិស្ឋាន ហើយ​ទូល​អង្វរ​ដល់​ព្រះ​ដ៏​មាន​មហិទ្ធិឫទ្ធិ …។

« នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុងតែ​អំពាវនាវ​ដល់​ព្រះ នោះ​ស្រាប់​តែ​ខ្ញុំ​ប្រទះ​ឃើញ​មាន​ពន្លឺ​មួយ​រះ​ឡើង​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ខ្ញុំ ឯ​ពន្លឺ​នោះ​ចេះតែ​ភ្លឺ​ខ្លាំង​ឡើងៗ រហូត​ដល់​បន្ទប់​ទាំង​មូល​ភ្លឺ​ជាង​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ទៅ​ទៀត នៅ​មួយ​រំពេច​នោះ មាន​រូប​មនុស្ស​មួយ បាន​លេច​មក​នៅ​ក្បែរ​គ្រែ​ខ្ញុំ ឈរ​នៅ​លើ​អាកាស ពី​ព្រោះ​ជើង​លោក​ពុំ​បាន​ប៉ះ​ក្ដារ​សោះ។

« លោក​ពាក់​អាវ​រលុង ដែល​មាន​ពណ៌​ដ៏​ស​អស្ចារ្យ។ គឺមាន​ភាព​ស​ជាង​អ្វីៗ​នៅ​លើ​លោកិយ ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រទះ​ឃើញ​មក ហើយ​ខ្ញុំ​ថែម​ទាំង​មិន​ជឿ​ថា មាន​អ្វី​មួយ​នៅ​ក្នុង​លោកិយ​នេះ នឹង​ត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​ឃើញ​ស​ក្រៃលែង ហើយ​ចែងចាំង​ដូច្នោះ​ឡើយ។ ដៃ​របស់​លោក​នៅ​ទទេ ត្រឹម​ខាង​លើក​ដៃ​បន្តិច ក៏​ដូច​ជា​ជើង​លោក​នៅ​ទទេ ត្រឹម​ខាង​លើ​ក​ជើង​បន្តិច។ ឯ​ក្បាល និង​ក​លោក​ក៏​នៅ​ទទេ​ដែរ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ថា លោក​មិន​បាន​ស្លៀកពាក់​អ្វី​ក្រៅ​ពី​អាវវែង​នោះ​ឡើយ នៅ​ពេល​អាវ​នោះ​ចំហ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ទ្រូង​លោក។

« មិន​ត្រឹមតែ​អាវ​វែង​លោក​មាន​ពណ៌​ស​ក្រៃលែង​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ តែ​ថែម​ទាំង​រូប​កាយ​លោក ក៏​ឧត្ដម​រុងរឿង​ជាង​ដែល​អាច​អធិប្បាយ​បានដែរ ឯមុខ​របស់​លោក នោះ​ពិតជា​ដូច​ផ្លេកបន្ទោរ។ បន្ទប់​ខ្ញុំ​ភ្លឺ​ក្រៃលែង តែ​ភ្លឺ​មិន​ជា​ប៉ុន្មាន​ដូច​ជា​នៅ​ជុំវិញ​រាងកាយ​លោក​ទេ។ កាល​ខ្ញុំ​បាន​មើល​ឃើញ​លោក​មុនដំបូង​បង្អស់​នោះ ខ្ញុំ​ខ្លាច ប៉ុន្តែ​មិន​យូរប៉ុន្មាន សេចក្ដី​ខ្លាច​ក៏​បាត់​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ។

« លោក​បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ដោយ​ឈ្មោះ ហើយ​ពោល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា លោក​ជា​ទូត ដែល​បាន​ចាត់​មក​ពី​វត្ត​មាន​នៃ​ព្រះ ឲ្យ​មក​រក​ខ្ញុំ ហើយ​ថា ឈ្មោះ​លោក គឺ​មរ៉ូណៃ ថា​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​កិច្ចការ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ ហើយ​ថា​ឈ្មោះ​របស់​ខ្ញុំ នឹង​មាន​ដើម្បី​សេចក្ដី​ល្អ និង​សេចក្ដី​អាក្រក់ នៅ​ក្នុង​ចំណោម​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍ គ្រប់​ពូជ​មនុស្ស ហើយ​គ្រប់​ទាំង​ភាសា ឬ​ថា​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​និយាយ​ដល់​ទាំង​សេចក្ដី​ល្អ និង​សេចក្ដី​អាក្រក់ នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​ទាំង​អស់។

« លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា មាន​គម្ពីរ​មួយ​កប់​ទុក ដែល​ឆ្លាក់​នៅ​លើ​ផ្ទាំង​មាស ដែល​ចែង​អំពី​ប្រវត្តិ​របស់​ប្រជាជន ដែល​បាន​រស់នៅ​លើ​ទ្វីប​នេះ កាលពី​ជំនាន់​ដើម ហើយ​អំពី​ទី​កំណើត ដែល​ពួក​គេ​លេច​មក។ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា ភាព​ពោរ​ពេញ​នៃ​ដំណឹង​ល្អ​ដ៏​អស់​កល្ប​ជានិច្ច មាន​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ ដូច​ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្គ្រោះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​ប្រជាជន​ជំនាន់​ដើម

« រូច​ប្រាប់​ទៀត​ថា មាន​ត្បូង​ពីរ​ដុំ​នៅ​ក្នុង​ស៊ុម​ប្រាក់ — ហើយ​ត្បូង​ទាំង​ពីរ​នេះ​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង​ប្រដាប់​បាំង​ទ្រូង ជា​របស់​ដែល​ហៅ​ថា យូរីម និង​ធូមីម — បាន​បង្កប់​នៅ​ជាមួយ​នឹង​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ ហើយ​ការ​ធ្វើ​ជា​ម្ចាស់ និង​ការ​ប្រើ​ត្បូង​ទាំង​នេះ គឺ​ការ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​ជា​អ្នក​មើល​ឆុត នៅ​ជំនាន់​បុរាណ ឬ​ជំនាន់​ដើម ហើយ​ថា​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​រៀប​ត្បូង​នោះ​ទុក ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​នៃ​ការ​បកប្រែ​គម្ពីរ​នេះ​ឯង។

· · · · · · ·

« ម្ដង​ទៀត លោក​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា កាលណា​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​យក​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ ដែល​លោក​បាន​ថ្លែង​ដល់​នោះ — ត្បិត​មិនទាន់​ដល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទទួល​ផ្ទាំង​ទាំង​នោះ​ទេ — នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ត្រូវ​បង្ហាញ​ដល់​អ្នក​ណា​ឲ្យ​សោះ សូម្បីតែ​ប្រដាប់​បាំង​ទ្រូង ព្រម​ទាំង​យូរីម និង​ធូមីម​ផង ខ្ញុំ​អាច​បង្ហាញ​តែ​ត្រឹម​ជន​ណា ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បញ្ជា​ឲ្យ​បង្ហាញ​ដល់​ប៉ុណ្ណោះ បើ​ខ្ញុំ​បង្ហាញ​ឲ្យ​អ្នក​ផ្សេង​ឃើញ នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​បំផ្លាញ​ចោល។ នៅ​ពេល​ដែល​លោក​កំពុងតែ​សន្ទនា​ជាមួយ​នឹង​ខ្ញុំ​អំពី​ផ្ទាំង​ចារិក​នោះ ការ​និមិត្ត​បាន​បើក​សម្ដែង​នៅ​ក្នុង​គំនិត​ខ្ញុំ លុះ​ត្រា​ខ្ញុំ​បាន​មើល​ឃើញ​ទី​កន្លែង ដែល​មាន​ផ្ទាំង​ទាំង​នោះ​កប់​ទុក ហើយ​ការ​និមិត្ត​នោះ​ច្បាស់លាស់ រហូត​ដល់​ខ្ញុំ​ស្គាល់​កន្លែង​នោះ​បាន នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​កាន់​កន្លែង​នោះ​ក្រោយ​មក។

« ក្រោយ​ពី​ការ​សន្ទនា​នេះ​ហើយ ខ្ញុំ​ឃើញ​ថា​ពន្លឺ​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ចាប់​ផ្ដើម​ប្រមូល​រួម​ជុំវិញ​កាយ លោក​ដែល​មាន​ប្រសាសន៍​មក​កាន់​ខ្ញុំ ហើយ​នៅ​ដូច្នោះ​ត​ទៅ លុះ​ត្រា​បន្ទប់​ត្រឡប់​ទៅ​ជា​ងងឹត​ម្ដង​ទៀត លើក​លែងតែ​នៅ​ជុំវិញ​លោក​ប៉ុណ្ណោះ មួយ​រំពេច​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​ហាក់​ដូច​ជា មាន​ផ្លូវ​មួយ​ចំហ​ត្រង់​ឡើង​ទៅ​ដល់​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​លោក​ក៏​ត្រឡប់​ឡើង​ទៅ រហូត​ដល់​មើល​លែង​ឃើញ ក្រោយ​មក បន្ទប់​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រឡប់​ទៅ​ក្នុង​ស​ភាព​ដើម​វិញ ដូច​កាល​មុន​ដែល​ពន្លឺ​នៃ​ស្ថានសួគ៌​នេះ​បាន​លេច​មក។

« ខ្ញុំ​ដេក​សញ្ជឹង​គិត​ដល់​សេចក្ដី​ប្លែក​នៃ​ហេតុការណ៍ ហើយ​នឹក​ឆ្ងល់​ជា​ខ្លាំង​ដល់​រឿង​ដែល​ទូត​ដ៏​ពិសេស​នេះ​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ នៅ​ពេល​ដែល​កំពុងតែ​គិត​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​ថា​បន្ទប់​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្ដើម​ភ្លឺ​ឡើង​ម្ដង​ទៀត ហើយ​នៅ​មួយ​រំពេច​នោះ ទូត​ស្ថានសួគ៌​ដដែល​នោះ​ក៏​មក​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​គ្រែ​ខ្ញុំ​ម្ដង​ទៀត។

« លោក​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម ហើយ​និយាយ​ពី​រឿង​ដដែល​ដែល​លោក​បាន​ប្រាប់​ហើយ ​កាល​លោក​បាន​មក​មុនដំបូង ដោយ​មិន​ប្រែ​ប្រួល​ឡើយ នៅ​ពេល​ចប់​ហើយ នោះ​លោក​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​សេចក្ដី​ជំនុំ​ជំរះ​ដ៏​មហិមា ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ ព្រម​ទាំង​សេចក្ដី​ហិន​វិនាស​ដ៏​ខ្លាំង ដោយ​អំណត់​អត់ ដាវ និង​ជំងឺ​អាសន្នរោគ ហើយ​ថា​សេចក្ដី​ជំនុំ​ជំរះ​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​ទាំង​ឡាយ​នេះ នឹង​កើត​មាន​នៅ​លើ​ផែនដី​ក្នុង​ជំនាន់​នេះ​ឯង។ កាល​បាន​ថ្លែង​ពី​រឿង​ទាំង​អស់​នេះ​ហើយ នោះ​លោក​ក៏​ត្រឡប់​ឡើង​ទៅ​វិញ​ម្ដង​ទៀត ដូចដែល​លោក​បាន​ធ្វើ​ពេល​មុន​ដែរ។

« នៅ​វេលា​នេះ ហេតុការណ៍​ដែល​បាន​យល់​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ជ្រាលជ្រៅ​ណាស់ ដែល​ពុំ​អាច​ដេក​បាន ហើយ​ខ្ញុំ​ដេក​ភ្លឹក​ភ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ការណ៍​អស្ចារ្យ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ទាំង​ឃើញ ហើយ​បាន​ឮ​មកនោះ។ ប៉ុន្តែ​ជា​សេចក្ដី​ប្លែក​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​អ្វី​ម្ល៉េះ កាល​ឃើញ​ទូត​ដដែល​នៅ​ក្បែរ​គ្រែ​ខ្ញុំ​ម្ដង​ទៀត ហើយ​បាន​ឮ​ទូត​រៀប​រាប់ ឬ​ថ្លែង​មក​ខ្ញុំ​ម្ដង​ទៀត​ពី​រឿង​ដដែល​ដូច​ពេល​មុន​នោះ ហើយ​ព្រម​ទាំង​ឲ្យ​ពាក្យ​ដាស់តឿន​ដល់​ខ្ញុំ ដោយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​អារក្ស​សាតាំង​នឹង​ព្យាយាម​ល្បួង​ខ្ញុំ (ពី​ព្រោះ​មក​ពី​ស​ភាព​ក្រខ្សត់​របស់​គ្រួសារ​ឪពុក​ខ្ញុំ) ឲ្យ​ទៅ​យក​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ ដើម្បី​នឹង​កសាង​ខ្លួន​ជា​អ្នក​មាន។ រឿង​នេះ​លោក​ឃាត់​ខ្ញុំ ដោយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ខ្ញុំ​មិន​ត្រូវ​មាន​គោលបំណង​ផ្សេង​ទៀត​ក្នុង​សេចក្ដី​នឹកគិត​ក្នុង​ការ​បាន​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ​មក ក្រៅ​ពី​ដើម្បី​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះ ហើយ​មិន​ត្រូវ​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ឥទ្ធិពល​នៃ​មូលហេតុ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ ក្រៅ​ពី​ការ​កសាង​នគរ​នៃ​ព្រះ​ប៉ុណ្ណោះ បើ​មិន​ដូច្នោះ​សោត​ទេ ខ្ញុំ​មិន​អាច​នឹង​យក​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ​មក​បាន​ឡើយ។

« ក្រោយ​ពី​បាន​មក​ជួប​ខ្ញុំ​ជា​លើក​ទី​បី នោះ​លោក​ក៏​ត្រឡប់​ឡើង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌​វិញ ដូច​លើក​មុន ហើយ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទុក​ឲ្យ​រំពឹងគិត​ទៀត​ចំពោះ​សេចក្ដី​ប្លែក​នៃ​ហេតុការណ៍ ដែល​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​បាន​ជួបប្រទះ នៅ​មួយ​រំពេច​ក្រោយ​មក ​ទូត​ស្ថានសួគ៌​បាន​ត្រឡប់​ឡើង​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ​ជា​លើក​ទី​បី នោះ​មាន់​ក៏​រងាវ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ថា ជិត​ភ្លឺ​ហើយ ដូច្នោះ​ការ​សន្ទនា​របស់​យើង​ច្បាស់​ជា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​អស់​ពេល​ពេញ​មួយ​យប់​តែ​ម្ដង។

« មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក្រោក​ពី​ដំណេក ហើយ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ដូចដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​តាម​ធម្មតា​រាល់ៗ​ថ្ងៃ ប៉ុន្តែ​ក្នុង​ពេល​ព្យាយាម​ធ្វើ​ការ​ដូច​ពេល​ផ្សេងៗ ខ្ញុំ​ហាក់​បី​ដូច​ជា​អស់​កម្លាំង​ជា​ខ្លាំង រហូត​ដល់​ធ្វើ​អ្វី​លែងកើត។ ឪពុក​ខ្ញុំ​ដែល​កំពុងតែ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​នោះ ឃើញ​ថា​មាន​អ្វី​ខុស​ពី​ធម្មតា​ចំពោះ​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។ ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​តាំង​ចិត្ត​ថា ​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ ប៉ុន្តែពេល​ព្យាយាម​ឆ្លង​របង​ចេញ​ពី​ចម្ការ នោះ​ខ្ញុំ​អស់​កម្លាំង​រលីង​ពី​ខ្លួន ហើយ​ខ្ញុំ​ដួល​ស្ដូក​ស្ដឹង​នៅ​លើ​ដី ហើយ​សន្លប់​អស់​មួយ​សន្ទុះ​ទៅ។

« រឿង​ដំបូង​ដែល​ខ្ញុំ​ចាំ​បាន គឺ​សំឡេង​មួយ​និយាយ​មក​កាន់​ខ្ញុំ ហៅ​ខ្ញុំ​ដោយ​ឈ្មោះ។ ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​លើ ហើយ​ឃើញ​ទូត​ដដែល​ឈរ​នៅ​លើ​ក្បាល​ខ្ញុំ ហ៊ុមព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ដោយ​រស្មី​ដូច​ពី​លើក​មុន​ដែរ។ ខណៈ​នោះ លោក​ក៏​ថ្លែង​ពី​រឿង​ទាំង​អស់​មក​ខ្ញុំ​ម្ដង​ទៀត ដែល​លោក​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​កាល​ពី​យប់​មិញ ហើយ​លោក​បញ្ជា​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​រក​ឪពុក​ខ្ញុំ ហើយ​ប្រាប់​គាត់​ពី​ការ​និមិត្ត និង​បញ្ញត្តិ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល។

« ខ្ញុំ​ធ្វើ​តាម ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ឪពុក​ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​ចម្ការ ហើយ​បាន​រៀប​រាប់​រឿង​សព្វ​គ្រប់​ជម្រាប​គាត់។ គាត់​ឆ្លើយតប​មក​ខ្ញុំ​ថា ជា​រឿង​របស់​ព្រះ ហើយ​គាត់​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ ហើយ​ធ្វើ​ដូចដែល​ទូត​បាន​បញ្ជា។ ខ្ញុំ​បាន​ចេញ​ពី​ចម្ការ ហើយ​ទៅ​កាន់​ទី​កន្លែង ដែល​ទូត​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​មាន​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ​កប់​ទុក ហើយ​មក​ពី​សេចក្ដី​ច្បាស់លាស់​នៃ​ការ​និមិត្ត​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​មក នោះ​ខ្ញុំ​ស្គាល់​កន្លែង​នោះ​ភ្លាម នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​ទី​នោះ។

« នៅ​ជិត​ភូមិ​ម៉ែនឆែស្ទើរ ស្រុក​អុនតារីយ៉ូ រដ្ឋ​ញូវយ៉ក មាន​ភ្នំ​មួយ​ធំ ហើយ​ខ្ពស់​បំផុត​នៅ​ក្នុង​តំបន់។ នៅ​ប៉ែក​ខាង​លិច​ភ្នំ​នេះ មិន​ជា​ឆ្ងាយ​ប៉ុន្មាន​ពី​កំពូល ហើយ​នៅ​ក្រោម​ដុំ​ថ្ម​មួយ​ដ៏​ធំ មាន​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ​ដាក់​ទុក​នៅ​ក្នុង​ហិប​ថ្ម។ ដុំ​ថ្ម​នេះ​ក្រាស់ ហើយ​នៅ​ចំ​កណ្ដាល ផ្នែក​ខាង​លើ​មាន​រាង​មូល ហើយគែមៗ​មាន​រាង​ស្ដើង​បន្តិច ហើយ​នៅ​ចំផ្នែក​កណ្ដាល​វា​ផុស​ពី​ដី ប៉ុន្តែគែម​ជុំវិញ​ត្រូវ​ដី​កប់​ជិត​អស់។

« កាល​បាន​កាយ​ដី​ចេញ​ហើយ ខ្ញុំ​យក​ដង​គំនាស់​មួយ ដែល​ខ្ញុំដាក់​ទៅ​ក្រោមគែម​ថ្ម ហើយ​ដោយ​ប្រើ​កម្លាំង​បន្តិចបន្តួច ក៏​គាស់​ថ្ម​នោះ​របើក​ឡើង​បាន។ ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ខាង​ក្នុង ហើយ​ពិតជា​ទី​នោះ​មែន ខ្ញុំ​ឃើញ​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ យូរីម និង​ធូមីម ហើយ​ព្រម​ទាំង​ប្រដាប់​បាំង​ទ្រូង ដូចដែល​ទូត​មាន​ប្រសាសន៍​មក។ ហិប​ដែល​ដាក់​របស់​ទាំង​នេះ បាន​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​ការ​ដាក់​ថ្ម​ភ្ជាប់​គ្នា​ពី​ជាតិ​ស៊ីម៉ងត៍​ម្យ៉ាង។ នៅ​បាត​ហិប មាន​ថ្ម​ពីរ​ដុំ ដាក់​ទុក​ទទឹង​ហិប ហើយ​នៅ​ពីលើ​ថ្ម​ពីរ​ដុំ​នេះ មាន​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ ព្រម​ទាំង​វត្ថុ​ផ្សេងៗ​ដាក់​ទុក​ជាមួយ​គ្នា​ផង។

« ខ្ញុំ​ព្យាយាម​យក​របស់​ទាំង​នោះ​ចេញ​មក ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​ទូត​ហាមឃាត់ ហើយ​ប្រាប់​ម្ដង​ទៀត​ថា ពេល​ដែល​ត្រូវ​យក​របស់​ទាំង​នោះ​ចេញ​មក ពុំ​ទាន់​ដល់​នៅ​ឡើយ គឺ​មិនទាន់​ដល់​វេលា​ទេ។ លុះ​ត្រា​គម្រប់​បួន​ឆ្នាំ​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​នេះ​ទៅ ប៉ុន្តែ​លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ​រហូត​ដល់​កំណត់​មួយ​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ត្រឡប់​មក​កាន់​កន្លែង​នេះ​វិញ ហើយ​លោក​នឹង​មក​ជួប​ខ្ញុំ​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ត​ទៅ លុះ​ត្រា​ដល់​ពេល​ដែល​នឹង​បាន​ទទួល​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ​នោះ​មក។

« ម្ល៉ោះ​ហើយ ដូចដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បញ្ជា​មក ខ្ញុំ​ក៏​ទៅ​នៅ​ពេល​គ្រប់​កំណត់​មួយ​ឆ្នាំ​ម្ដងៗ ហើយ​ជា​រៀង​រាល់​ដង ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ទូត​ដដែល​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​បាន​ទទួល​ការ​បង្គាប់ និង​ប្រាជ្ញា​ពី​លោក​គ្រប់​ពេល​ដែល​យើង​សន្ទនា​គ្នា អំពី​រឿង​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ ហើយ​តើ​ដោយ​របៀប​ណា និង​ដោយ​នូវ​អ្វី​ដែល​នគរ​ព្រះ នឹង​ត្រូវ​ចាត់ចែង​នៅ​គ្រា​ក្រោយ​បង្អស់។

· · · · · · ·

« នៅ​ទី​បញ្ចប់ ក៏​ដល់​ពេល​ដែល​នឹង​បាន​ទទួល​ទាំង​ផ្ទាំង​ទាំង​ឡាយ យូរីម និង​ធូមីម ហើយ​ព្រម​ទាំង​ប្រដាប់​បាំង​ទ្រូង​ផង។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២២ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​១៨២៧ ខ្ញុំ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​កន្លែង​ដែល​មាន​វត្ថុ​ទាំង​នេះ កប់​ទុក​តាម​ធម្មតា នៅ​ពេល​គ្រប់​កំណត់​មួយ​ឆ្នាំ​ទៀត ទូត​ស្ថានសួគ៌​ដដែល​ក៏​បាន​ប្រគល់​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ដល់​ខ្ញុំ ៖ ថា​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទទួល​ការ​ខុសត្រូវ​ចំពោះ​វត្ថុ​ទាំង​នោះ ហើយ​ថា​បើ​ខ្ញុំ​បណ្ដោយ​ឲ្យ​របស់​ទាំង​នោះ​ខូចខាត​ទៅ​ដោយ​មិន​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់ ឬ​ក៏​ដោយ​ការ​ធ្វេសប្រហែស​ណាមួយ​របស់​ខ្ញុំ នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​កាត់​ចេញ ប៉ុន្តែ​បើ​ខ្ញុំ​ខំ​ប្រើ​សេចក្ដី​ព្យាយាម​ដ៏​អស់​ពី​ចិត្ត​ខ្ញុំថា​នឹង​រក្សា​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ទុក លុះ​ត្រា​ដល់​លោក​ជា​ទូត​នឹង​ហៅ​យក​របស់​ទាំង​នោះ​វិញ នោះ​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​នឹង​បាន​ទទួល​ការ​ពារ​ឲ្យ​គង់​វង់​នៅ។

« នៅ​មិន​យូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ហេតុផល​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ទទួល​បម្រាម​យ៉ាង​តឹង​រឹង​ដូច្នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​ថែរក្សា​របស់​ទាំង​នោះ​ទុក​ឲ្យ​ផុត​អន្តរាយ ហើយ​ហេតុ​ដែល​ទូត​បាន​ពោល​ទុក​ថា កាលណា​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​នូវ​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​ការ​ពី​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​ហើយ នោះ​លោក​នឹង​ហៅ​យក​របស់​ផង​នោះ​វិញ។ ត្បិត​នៅ​មិន​យូរប៉ុន្មាន ដែល​អ្នក​ផ្សេង​ទាំង​ពួង​ដឹង​ថា ​ខ្ញុំ​មាន​របស់​ទាំង​នោះ នោះ​គេ​បាន​ខិតខំ​ព្យាយាម​ធ្វើ​អំពើ​អាស្រូវ​បំផុត ដើម្បី​នឹង​ដណ្ដើមយក​របស់​ទាំង​នោះ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ។ មធ្យោបាយ​គ្រប់​បែប​ដែល​អាច​គិត​ឃើញ​បាន​មក ក៏​ធ្វើ​ដើម្បី​ប្រយោជន៍​នោះ។ សេចក្ដី​បៀតបៀន​មក​លើ​រូប​ខ្ញុំ មាន​ទម្ងន់​ធ្ងន់​ល្វីង​ជូរចត់​ជាង​ពេល​ណាៗ​ទាំង​អស់ ហើយ​មនុស្ស​ទាំង​ហ្វូង​យាម​ចាំ​គ្រប់​ពេល​វេលា ដើម្បី​នឹង​ដណ្ដើមយក​របស់​ទាំង​នោះ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ ប្រសិន​បើ​ធ្វើ​បាន។ ប៉ុន្តែ​ដោយ​សារ​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ របស់​ទាំង​នោះ​បាន​នៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ ដោយ​ផុត​អន្តរាយ លុះ​ត្រា​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ភារកិច្ច​ដោយ​វត្ថុ​នោះ ​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ពី​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ។ នៅ​ពេល​ដែល​ទូត​តម្រូវ​យក​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​វិញ ដូចដែល​បាន​គ្រោង​ទុក នោះ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រគល់​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ទៅ​លោក​វិញ ហើយ​លោក​មាន​វត្ថុ​ទាំង​នោះ នៅ​ក្នុង​ការ​ថែរក្សា​នៃ​លោក​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ គឺ​ថ្ងៃ​ទី២ ខែ​ឧសភា ឆ្នាំ​១៨៣៨ »។

សំ​រាប់​រឿង​ទាំង​មូល សូម​មើល យ៉ូសែប​ស៊្មីធ — ប្រវត្តិ នៅ​ក្នុង​មុក្ដា​ដ៏​មាន​តម្លៃ​មហិមា History of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (ប្រវត្តិ​ពី​សាសនាចក្រ​នៃ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ នៃ​ពួក​បរិសុទ្ធ ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ) ភាគ​ទី១ ជំពូក​ទី១​ដល់​ជំពូក​ទី៦។

បញ្ជី​ប្រវត្តិ​បុរាណ​ដែល​បាន​នាំ​ចេញ​មក​ពី​ដី ដូច​ជា​សំឡេង​របស់​ប្រជាជន​មួយ ដែល​និយាយ​ចេញ​ពី​ធូលី​ដី​មក ហើយ​បាន​បកប្រែ​ចេញ​ជា​ភាសា​បច្ចុប្បន្ន ដោយ​សារ​អំណោយទាន និង​ព្រះ​ចេស្ដា​នៃ​ព្រះ ដូច​បាន​ពិសោធ​ដោយ​សេចក្ដី​បញ្ជាក់​ពី​ព្រះ បាន​ត្រូវ​បោះពុម្ពផ្សាយ​ដល់​ពិភពលោក​ជា​លើក​ដំបូង​បង្អស់ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៨៣០ ជា The Book of Mormon ។