គម្ពីរ​យ៉ាកុប ប្អូន​ប្រុស​របស់​នីហ្វៃ

ពាក្យ​ពេចន៍​ដែល​លោក​ផ្សាយ​ប្រាប់​ដល់​បង​ប្អូន​របស់​លោក។ លោក​ធ្វើ​ឲ្យ​បុរស​ម្នាក់​ជ្រប់​មុខ ដែល​ចង់​រំលំ​គោល​លទ្ធិ​នៃ​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ពាក្យ​ខ្លះៗ​ស្ដី​អំពី​ប្រវត្តិ​នៃ​ប្រជាជន​នីហ្វៃ។

ជំពូក​ទី ១

យ៉ាកុប និង​យ៉ូសែប​ខិតខំ​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​មនុស្ស​ឲ្យ​ជឿ​ដល់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​កាន់​តាម​បញ្ញត្តិ​របស់​ទ្រង់ — នីហ្វៃ​ស្លាប់ — អំពើ​ទុច្ចរិត​កើត​មាន​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ។ ប្រមាណ​ជា​ឆ្នាំ ៥៤៤–៤២១ ម.គ.ស.។

 ១ ត្បិត​មើល​ចុះ ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា រយៈ​ពេល​ហាសិប​ប្រាំ​ឆ្នាំ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​លោក​លីហៃ បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡិម​មក ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ នីហ្វៃ​បាន​ប្រគល់​មក​ខ្ញុំ គឺ​យ៉ាកុប​នូវ​បញ្ញត្តិ​១​ស្ដី​អំពី​ផ្ទាំង​តូច​ទាំង​ឡាយ ដែល​មាន​ឆ្លាក់​ត្រា​នូវ​ការណ៍​ទាំង​ឡាយ​នេះ។

 ២ ហើយ​លោក​បាន​ឲ្យ​បញ្ញត្តិ​១​ដល់​ខ្ញុំ យ៉ាកុប ថា​ខ្ញុំ​ត្រូវ​កត់​នៅ​លើ​ផ្ទាំង​ទាំង​នេះ​នូវ​រឿង​បន្តិចបន្តួច ដែល​ខ្ញុំ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​រឿង​ដ៏​ពិសេស​បំផុត ថា​ខ្ញុំ​មិន​ត្រូវ​ប៉ះពាល់ គឺ​គ្រាន់តែ​បន្តិចបន្តួច អំពី​ប្រវត្តិ​នៃ​ប្រជាជន​នេះ ដែល​ហៅ​ថា ប្រជាជន​នីហ្វៃឡើយ។

 ៣ ត្បិត​លោក​បាន​និយាយ​ថា ប្រវត្តិ​នៃ​ប្រជាជន​របស់​លោក ត្រូវ​បាន​ឆ្លាក់​នៅ​លើ​ផ្ទាំង​ឯ​ទៀត​របស់​លោក​ហើយ ហើយ​ថា​ខ្ញុំ​ត្រូវ​រក្សាផ្ទាំង​ទាំង​នេះ​ទុក​ឲ្យ​គង់​វង់ ហើយ​ប្រគល់​ផ្ទាំង​ទាំង​នេះ​ដល់​ពូជ​ខ្ញុំ​ពី​តំណ​មួយ​ទៅ​តំណ​មួយ។

 ៤ ហើយ​បើ​សិន​ជា​មាន​ការ​ផ្សាយ​ណា​ដែល​ពិសិដ្ឋ ឬ​វិវរណៈ​ណាមួយ​ធំ ឬ​ការ​ព្យាករណ៍ នោះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ឆ្លាក់​ការណ៍​សំខាន់ៗ នៃ​កិច្ចការ​ទាំង​នោះ​នៅ​លើ​ផ្ទាំង​ទាំង​នេះ ហើយ​ត្រូវ​និយាយ​ឲ្យ​បាន​ក្បោះក្បាយ​អំពី​រឿង​ទាំង​នោះ តាម​លទ្ធ​ភាព​ដែល​អាច​ធ្វើ​បាន ដោយ​យល់​ដល់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ដោយ​យល់​ដល់​ប្រជាជន​របស់​យើង។

 ៥ ត្បិត​ពី​ព្រោះ​មក​ពី​សេចក្ដី​ជំនឿ និង​សេចក្ដី​បារម្ភ​ដ៏​ខ្លាំង ទើប​រឿង​នោះ​ត្រូវ​បាន​សម្ដែង​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ជា​ប្រាកដ​អំពី​ប្រជាជន​យើង គឺ​អំពី​អ្វីៗ​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​ដល់​ពួក​គេ។

 ៦ ហើយ​យើង​ក៏​បាន​ទទួល​វិវរណៈ​ទាំង​ឡាយ និង​វិញ្ញាណ​នៃ​ការ​ព្យាករណ៍​ជា​ច្រើន ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ បាន​ជា​យើង​ដឹង​អំពី​ព្រះ​គ្រីស្ទ និង​នគរ​របស់​ទ្រង់​ដែល​នឹង​មក​ដល់។

 ៧ ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ យើង​បាន​ឧស្សាហ៍​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​យី​ង ក្រែង​យើង​អាច​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​ពួក​គេ​ឲ្យ​មក​រក​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ទទួល​ទាន​នូវ​សេចក្ដី​ល្អ​សប្បុរស​នៃ​ព្រះ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​សម្រាក​របស់​ទ្រង់​បាន ក្រែង​តាម​មាគ៌ា​ណា​មួយ​ទ្រង់​នឹង​ស្បថ​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ពិរោធ​ថា ពួក​គេ​មិន​ត្រូវ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​នោះ​ទេ ដូច​ជា​ការ​បង្ករឿង​នៅ​ក្នុង​គ្រា​ដែល​មាន​ការ​ល្បួង កាលដែល​កូន​ចៅ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​ក្នុង​ទី​រហោស្ថាន​នោះ។

 ៨ ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ ទើប​យើង​សូម​ដល់​ព្រះ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​មនុស្ស​ទាំង​អស់ កុំ​ឲ្យ​គេ​បះបោរ​ទាស់​នឹង​ព្រះ កុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​កើតក្ដី​ពិរោធ តែ​សូម​ឲ្យ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ជឿ​ដល់​ព្រះ​គ្រីស្ទ យល់​ដល់​សារប្រយោជន៍​នៃ​ការ​សុគត​របស់​ទ្រង់ ហើយ​លី​ឈើ​ឆ្កាង​ទ្រង់ ព្រម​ទាំង​ស៊ូ​រង​នូវ​ការ​អាម៉ាស់​នៃ​មនុស្ស​លោក ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ ខ្ញុំ យ៉ាកុប ទទួល​ភារកិច្ច​ដើម្បី​បំពេញ​នូវ​បញ្ញត្តិ​របស់​បង​ខ្ញុំ គឺ​នីហ្វៃ។

 ៩ ឥឡូវ​នេះ នីហ្វៃ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​មាន​វ័យ​ចំណាស់​ហើយ ហើយ​លោក​បាន​ឃើញ​ថា លោក​នឹង​ស្លាប់​ក្នុង​ពេល​ដ៏​ខ្លី​នេះ ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ ទើប​លោក​ចាក់​ប្រេង​តែងតាំង​ឲ្យ​បុរស​ម្នាក់​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច ហើយ​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​លើ​ប្រជាជន​លោក​នៅ​ពេល​ឥឡូវ​នេះ តាម​ការ​គ្រងរាជ្យ នៃ​ស្ដេច​ទាំង​ឡាយ។

 ១០ ដោយ​មក​ពី​ប្រជាជន​ស្រឡាញ់​នីហ្វៃ​ជា​ខ្លាំង ដោយ​មក​ពី​លោក​បាន​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ការ​ពារ​ដ៏​ឆ្នើម​ដល់​ពួក​គេ គឺ​ដោយ​បាន​ប្រើ​ដាវ​ឡាបាន់ ដើម្បី​ការ​ពារ​ពួក​គេ ហើយ​ដោយ​បាន​ធ្វើ​កា​រ​យ៉ា​ង​នឿយហត់​អស់​មួយ​ជីវិត​លោក ដើម្បី​សុខុមាលភាព​ដល់​ពួក​គេ —

 ១១ ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ បាន​ជា​ប្រជាជន​ចង់​រក្សា​ឈ្មោះ​លោក​ទុកជា​អនុស្សាវរីយ៍។ ហើយ​អ្នក​ណា​ដែល​នឹង​សោយរាជ្យ​ត​ពី​លោក​ទៅ ប្រជាជន​នឹង​ហៅ​ថា នីហ្វៃ​ទី​ពីរ នីហ្វៃ​ទី​បី ជា​រៀង​រហូត​ត​ទៅ ស្រប​តាម​ការ​គ្រងរាជ្យ​នៃ​ស្ដេច​ទាំង​ឡាយ ម្ល៉ោះ​ហើយ ទើប​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ដោយ​ប្រជាជន​យ៉ាង​ដូច្នោះ​ហើយ ទោះ​ជា​ពួក​គេ​មាន​ឈ្មោះ​ណា​ក៏​ដោយ។

 ១២ ហើយ​ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា នីហ្វៃ​ក៏​ស្លាប់​ទៅ។

 ១៣ ឥឡូវ​នេះ ប្រជាជន​ណា​ដែល​មិនមែន​ជា​សាសន៍​លេមិន គឺជា​សាសន៍​នីហ្វៃ​ទាំង​អស់ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ គង់តែ​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ថា ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ ពួក​សាសន៍​យ៉ាកុប ពួក​សាសន៍​យ៉ូសែប ពួក​សាសន៍​សូរាំ ពួក​សាសន៍​លេមិន ពួក​សាសន៍​លេមយួល និង​ពួក​សាសន៍​អ៊ីសម៉ាអែល​ផង​ដែរ។

 ១៤ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ យ៉ាកុប ចាប់​ពី​អំណឹះ​ត​ទៅ នឹង​ពុំ​ញែក​ពួក​គេ​ចេញ​ដោយ​ឈ្មោះ​ទាំង​នេះ​ទេ តែ​ខ្ញុំ​នឹង​ហៅ​ពួក​ណា​ដែល​ចង់​បំផ្លាញ​ប្រជាជន​នីហ្វៃ ទុកជា​ពួក​សាសន៍​លេមិន​វិញ ឯ​ពួក​ណា​ដែល​ស្រុះស្រួល​នឹង​នីហ្វៃ នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​ហៅ​គេ​ថា ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ ឬ​ប្រជាជន​នីហ្វៃ ស្រប​តាម​ការ​គ្រងរាជ្យ​នៃ​ស្ដេច​ទាំង​ឡាយ។

 ១៥ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា ក្រោម​រជ្ជកាល​ស្ដេច​ទី​ពីរ នោះ​ប្រជាជន​នីហ្វៃ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ធ្វើ​ចិត្ត​រឹងរូស ហើយ​បណ្ដោយ​ខ្លួន​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទុច្ចរិត ដូច​ជា​ហ្លួង​ដាវីឌ​ជំនាន់​ដើម ដែល​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​ភរិយា និង​ស្រី​ស្នំ​ជា​ច្រើន ព្រម​ទាំង​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ទ្រង់​ក៏​ដូច្នោះ​ដែរ។

 ១៦ មែន​ហើយ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ស្វែងរក​មាស​ប្រាក់​ឲ្យ​បាន​ច្រើន ហើយ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​តម្កើង​ខ្លួន​ក្នុង​ការ​ឆ្មើងឆ្មៃ​ខ្លះៗ។

 ១៧ ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ ខ្ញុំ យ៉ាកុប បាន​ឲ្យ​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ទៅ​ពួក​គេ នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​បង្រៀន​ពួក​គេ​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​បរិសុទ្ធ ដោយ​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ភារកិច្ច​ជាមុន​មក​ពី​ព្រះ​អម្ចាស់។

 ១៨ ត្បិត​ខ្ញុំ យ៉ាកុប និង​ប្អូន​ប្រុស​ខ្ញុំ គឺ​យ៉ូសែប ត្រូវ​បាន​តែងតាំង​ឡើង​ជា​សង្ឃ ហើយ​ជា​គ្រូបង្រៀន​ដល់​ប្រជាជន​នេះ​ដោយ​ដៃ​របស់​នីហ្វៃ។

 ១៩ ហើយ​យើង​បាន​តម្កើង​ការងារ​របស់​យើង​ថ្វាយ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដោយ​បាន​ទទួល​ការ​ខុសត្រូវ ទទួល​អំពើ​បាប​ទាំង​ឡាយ​របស់​ប្រជាជន​មក​លើ​ក្បាល​ខ្លួន បើ​សិន​ជា​យើង​មិន​បាន​បង្រៀន​ពួក​គេ​នូវ​ព្រះ​បន្ទូល​នៃ​ព្រះ​ឲ្យ​អស់​ពី​សេចក្ដី​ព្យាយាម​នោះ ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ ដោយ​បាន​ខិតខំ​ធ្វើ​ការ​ដោយ​សមត្ថ​ភាព​របស់​យើង ទើប​ឈាម​របស់​ពួក​គេ មិន​អាច​ប្រឡាក់​មក​លើ​សំលៀកបំពាក់​យើង​បាន​សោះ បើ​ពុំ​នោះ​សោត​ទេ ឈាម​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ប្រឡាក់​មក​លើ​សំលៀកបំពាក់​យើង ហើយ​យើង​នឹង​ពុំ​បាន​ឃើញ​ថា ឥត​ទោស​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់​ឡើយ៕